|
Economía
Antiga
A
PANADERÍA:
A panadería na aldea desapareceu coa chegada de técnicas máis
modernas de fabricación de pan, pero aínda se conservan
antigos fornos e o muíño que permitían a fabricación deste.
Os
fornos construíanse con adobe e tiñan forma abovedada. O
burato existente entre a bóveda e a cuberta exterior enchíase
con area ou sal, o cal facilitaba a conservación da calor. O
aspecto exterior é de semicilindro e a súa utilización de
carácter familiar. A masa utilizada para facer o pan era preparada a base de fariña
de centeo mesturada cun pouco de trigo. Isto obtíñase
gracias ó muíño. O muíño consta de varias partes: en
primeiro lugar encontrámonos cun recipiente en forma de pirámide
invertida e truncada pola base, onde se depositaba o gran,
chamado trimuella. A continuación este cae por un conducto
denominado canalexa que fai que o gran caia lentamente debido
ó seu movemento oscilante.
O
gran cae no centro da pedra, a cal móvese pola forza do gran
e tritura o gran.
Unha
vez moído pasa ó farnal, arca de madeira onde é depositado,
para proceder ó seu posterior almacenamento. Os martelos para picar a pedra e reparar algún deterioro polo
uso, denomínanse picos e tamén teñen forma romboidal. Así mesmo, existe outra roda debaixo do muíño suxeita cun
eixe de madeira que traspasa a base da construcción e ábrese
dende o interior cun parafuso, permitindo o paso da auga e o
movemento xiratorio do canto que inicia a moenda. A entrada da
auga dende a presa ata o cilindro e a hélice que move a pedra
denomínase a canal e a saída ata o río a caliente
Unha vez obtida a fariña gárdase nun zurrón de pel de
animal confeccionado con pelo cara a parte externa. Nunha
artesa de madeira coñecida co nome de masera, mesturábase
con auga, lévedo e sal e obtíñase a masa do pan, reservando
unha pequena parte desta durante oito días, transcorridos os
cales envolvíase con fariña, realizando as funcións de lévedo;
era o que se denominaba fermento ou masa nai. Unha vez feita a masa déixase repousar, antes de moela no
forno, que se quentaba a base de leña de carballo, aciñeira
e sobre todo o toxo, por ser o que máis calor proporcionaba.
Os moletes introducíanse cunha pala, instrumento realizado en
madeira e cun mango de gran lonxitude para poder alcanzar o
fondo do forno.
Para evitar que se queimara o pan coa brasa do lume, varríase
este cunha vasoira natural, diminuíndo ó mesmo tempo a
temperatura da baldosa que era de barro cocido. Para empurrar a brasa cara a boca empregábase o rodo, útil
de madeira en forma semicircular e provisto de mango longo. A
borralla apartábase á dereita ou á esquerda para poder
facer chama e ver se o pan estaba cocido, ó mesmo tempo que
se mantiña constante a temperatura. Unha vez realizada esta operación, varríase o forno coa
vasoira mollada ou mundiella. Cando estaba no seu punto extraíase
coa pa dando por finalizada a tarefa.
Muíño
A
CESTERÍA:
O emprego de cañas de vimbio na elaboración de cestas é un
traballo de carácter familiar motivado pola necesidade de
recipientes de almacenaxe de productos. Principalmente fanse
cestas de vimbio de salguera. É un traballo que se está
comezando a perder aínda que aínda hai persoas no aldea
interesadas nel.
A
FERRERÍA:
Antigamente tamén existía a ferrería como complemento
imprescindible nas tarefas agrícolas e gandeiras pero é un
oficio que xa está perdido na súa totalidade.
|
·
· 
· 
· 
· 
·