 |
| Archief |
| van ach wa kut tot zeer goed |
| Reiziger - My Favorite Everything Sticksister/Sonic Rendezvous Na het aardige succes van een Belgische band als JF Muck, moet het toch niet moeilijk zijn voor het hardwerkende Reiziger om enig succesvol graantje mee te pikken. Modest Mouse schiet in eigen thuisland omhoog in de populariteitspoll en de emocore heeft eindelijk vaste voet aan Europese grond gekregen. Dus zou je verwachten dat onze Zuiderburen met Reiziger een hit in de dop hebben. Nog niet, en dat moet slechts een kwestie van tijd zijn. Na 'Our Kodo' hebben de Belgen nog verder gesleuteld aan hun brouwsel van emocore, lo-fi en wat versnipperd bruut geweld. Alle registers voor het instrumentarium zijn opgengetrokken, een verdere balans in de songs is alvast uitgestippeld en onderdak lijkt gevonden in een divisie van het Motorpsycho-label: Stickman. En dat verdient een band die enerzijds verschrikkelijk fragiel en minimaal kan klinken en anderzijds net zo hard de versterkers kan openschroeven. Het ingetogen broertje van Fugazi verdient alle aandacht. Ren� Vanes 81 |
| Throttlerod - Eastbound And Down Underdogma/Sonic Rendezvous Deltablues verpakt in een stonerjasje. Althans, zo lijkt het. Het gezelschap uit South Carolina speelt hard, snel maar werkt keurig alle bluesloopjes af in een moordend tempo. Monster Magnets "Evil" kan wel inpakken. Throttlerod moet het blijkbaar van inzet en snelheid hebben. En het werkt! Niets is zo aanstekelijk dan stampende, zwaar door gitaren gestutte rock voor in de auto op de snelweg. En geloof het of niet, Throttlerod houdt een moordend tempo dik vijftig minuten vast. Samen met Puny Human mag Throttlerod aan het rijtje fijne nieuwkomers worden toegevoegd Ren� Vanes 87 |
| Tremolo Beer Gut Under The Influence Of... Crunchy Frog/De Konkurrent Kijk, deze Zweden weten van aanpakken maar houden het simpel. Ze houden van tremolo op de gitaar, van bier en beschikken over enorm veel lef. En de bandnaam was geboren. En bovenal houdt dit kwartet van psychedelische surf en rock-'n-roll die zo een plaatsje kan krijgen in een willekeurige David Lynch-film. Link Wray had zijn gitaren graag zo gruizig willen laten klinken. En wie beter dan Jon Spencer van de Blues Explosion kan daar zijn oordeel over vellen. De goede man deed dat dan ook, nam de Zweden in Amerika op sleeptouw en sindsdien lijken de Zweden van een gevestigde orde. Dan mag je best wel een geintje uithalen met Sonic Youths "Death Valley 69" of een lullig liedje van Kraftwerk. Voor degenen die niet genoeg kunnen krijgen van de rocksfeer in Wild At Heart, Reservoir Dogs, Pulp Fiction en Twin Peaks, men neme dit debuut van de Tremolo Beer Gut. Heel simpel! Ren� Vanes 88 |
| Second Rate - Grinding To Dust Two Years Somewhat Insane Vampire/Kerosene Eerst Unduly, nu Second Rate uit Besancon, Frankrijk. Na het onopgevallen debuut 'Nice Line Life' proberen de Fransen ne met deze CD enige aandacht naar zich toe te trekken. En hoe, Second Rate mag zich meten met de grootsten in emoland. Jimmy Eats World, Get Up Kids, Hot Water Music maar ook oudgedienden als Seaweed en Love Battery kunnen gemakkelijk in het oeuvre van Second Rate geplaatst worden. Een niet aflatende stroom van briljante gitaarpartijen, van mooie miniscule verhaaltjes en van in elkaar overlopende melodietjes. Second Rate doet niets nieuws maar weet emocore tot op het bot te perfectioneren. Een prachtplaat voor poprock-, emo-, punkrock- en hardcoreliefhebbers. Ren� Vanes 92 |
| Speedway 69 - Back From El Ray! Freebird/Sonic Rendezvous Garagerock met een weemoedig karakter. Het Duitse Speedway 69 is van de paden der stonerrock af en levert voortaan rauwe punkrock met emotie. Alsof Dave Wyndorf Social Distortion covert. Uptempo, vies, smerig en rauw maar degelijk als een hobbykist van de Praxis. De New York Dolls mogen concurrentie verwachten. Uit Duitsland. Speedway 69 is rulle garagerock zoals het hoort. Ren� Vanes 90 |
| Strokes - Is This It RCA/BMG Van dezelfde platenmaatschappij als Lou Reed in zijn jongere dagen. The Strokes pakken veertig jaar rockmuziek bij elkaar en geven de Velvet Underground en Jonathan Richman als mijlpalen aan. Het gejaagde stadsgeluid van de band uit Manhattan kan net zo gemakkelijk vergeleken worden met de energie van de Stooges. En dan blijft het nog vatbaar. Het vijftal moet het niet hebben van techniek maar van een fanatieke inzet en fingerspitzengef�hl voor dramatiek. En dat houden ze veertig minuten vol. Voor alle fans van rulle monotone rock die verfrissender is dan The Fall, de Strokes zijn h�t! Ren� Vanes 90 |
| Superchunk - Here's To Shutting Up Matador/De Konkurrent Ze lijken zo lief, de dames en heren van Superchunk. Maar achter die engelenzang schuilt scherpe gitaarrock die maar doordendert. En worden tussen wat vlagen country, grunge en blues door heel wat vunzige verhaaltjes verteld. Een zeer rustig album, haast Engelse indie. Mooi geproduceerd met songs als ,,Out On The Wing'' die over eenzelfde schoonheid beschikken als songs van de Wedding Present. Ren� Vanes 73 |
| System Of A Down - Toxicity Columbia Als er op dit moment ��n band is die het gat van Rage Against The Machine kan opvullen of zelfs kan overtreffen, dan is het System Of A Down wel. Politiek en maatschappelijk trapt Serj Tankian niet. Nee hij gaat liever psychologisch te werk, net als Jello Biafra van de Dead Kennedys. Zijn mening zit verstopt in de teksten. Heb je wat te vragen, dan lees je de teksten maar eens 30 keer door. Muzikaal begeeft de band met deze CD zich exact tussen de Dead Kennedys, Tool en Primus. 'Toxicity' is in alle gevallen een aanval. Een aanval op het gehoor, op het zenuwenstelsel, op je onderbewustzijn middels overbekende traditionele riedeltjes, op politieke systemen, op de samenleving en op het denken van de gemiddelde Amerikaan. Het levert een springerige plaat op, vol vreemde arrangementen en beukende ritmes. Maar alles voor de boodschap! System Of A Down is een band om rekening mee te houden, tot op het hoogste niveau. Ren� Vanes 96 |
| Tijuana Bibles - Custom Made Tear It Up/Sonic Rendezvous Met ouderwetse spulletjes sparen, Mexicaans worstelen, beetje porno en de Tijuana Bibles kan voorman Buddy Lee Roth zich prima vermaken. Met combinaties trouwens ook. Zoals horrorporno. In muzikaal opzicht weten de Tijuana Bibles met hun evil surf wel raad. Link Wray, de Demolition Doll Rods en de Shangri-La's, in vunziger uitvoering bij elkaar gebracht door de koningen van de smut en de underground film. Pure rock, puntige surf en gewelddadige punk, de Tijuana Bibles kennen de Amerikaanse underground als hun kontzak. En dat komt dan uit Toronto! Ren� Vanes 88 |
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
| Radio Birdman - The Essential (1974-1978) SubPop Australi� stond vooral bekend om The Saints als het ging om punk. Maar net als Engeland kende ook Australi� zijn eigen Buzzcocks. De naam was Radio Birdman en de bedoeling was om een mix te bewerkstelligen van Stooges, Blue Oyster Cult en een fris surferswindje a Link Wray. We spreken 1976. De heren waren net bekomen van de vele garagebands met hypnotiserende orgelklanken maar met een opzwepend rockgeluid. De insteek van Radio Birdman stond gelijk aan wat later de Cramps nog een dunnetjes zouden overdoen. Alleen stond punk bij Radio Birdman aan de basis, net als bij de Amerikaanse collegae van de Ramones. Het heeft een collectie fijne uptempo plaatjes opgeleverd waar de Hives nu een moord voor zouden doen. Alle nazaten van Radio Birdman: The New Race, New Christs, Celibate Rifles, Lime Spiders, Hoodoo Gurus en Screaming Tribesmen konden toch niet tippen aan de klasse van de Australische Outsiders van de punk. Een aardig overzichtelijk documentje. Ren� Vanes |