| Archief |
| van ach wa kut tot zeer goed |
| Hot Water Music - A Flight And A Crash Epitaph Hot Water Music is populair bij de Amerikaanse kids van tegenwoordig. Waarom? Omdat ze over de tomeloze inzet en rock van Henry Rollins beschikken en toch de waardering krijgen van tal van emocore-, hardcore- en punkrockliefhebbers. Vanwege de langzamere songs. The Get Up Kids, Thursday, At The Drive In en Foo Fighters, ze houden allemaal van het kwartet uit Gainesville, Florida dat de hoekige rauwheid van punkrock in een gitaarsong weet te conserveren. Terecht want met 'A Flight And A Crash' weet het viertal de begin jaren negentig subliem goed vast te leggen. Gevoelige gitaarrock van voor het grungetijdperk uitgevoerd door een spitse hardcoreband uit Washington DC van eind jaren tachtig. Oftewel, de rockende variant op Fugazi. Ian McKaye mag zich eindelijk verheugen in alle aandacht omtrent zijn schrijverscapaciteiten. Briljante uitbarstingen. Luister ,,Instrumental'' en geen rockhistorie gaat meer voorbij zonder te denken aan de glorieuze jaren van de Oostkusthardcore. Ren� Vanes 88 |
| Greenleaf - Greenleaf (Molten Universe/Freebird) Nu Zweden over meer stonerrockbands beschikt dan Sky Valley, hebben ze de koppen bij elkaar gestoken en houden ze zelfs hun eigen desert sessions. Greenleaf is de optelsom van Dozer, Demon Cleaner en Lowrider die elk een pure interesse hebben in de seventies van Led Zeppelin, AC/DC en natuurlijk Black Sabbath. Maar die ook niet vergeten waar Josh Homme gebleven is. En dat levert een aanstekelijk plaatje op vol prima riffs, vol soul en met een geluid waar je stadions mee kunt vullen. Greenleaf maakt een plaat waar Queens Of The Stone Age tussen het snuiven en slikken door, net geen tijd voor hebben gehad om die te maken. Zweden blijkt een stuk gedisciplineerder. Doordacht en toch trippy. Ren� Vanes 88 Greenleaf - Revolution Rock Molten Universe/Freebird/Sonic Rendezvous Greenleaf begint steeds meer op de ultieme mix tussen Kiss en Deep Purple te klinken. Stadionrock met orgels. Jammer dat de Fatal Flowers niet meer bestaan anders hadden ze zo alle aandacht gehad van liefhebbers van jaren zeventig rock. Een hoofdrol dus voor de mellotron de de Hammond. En een grootstedelijke aanpak. Eindelijk het stigma van Kyuss dus volledig ontvlucht. Een helder en licht stonerwerkje waarin nog volop plaats is voor rammende gitaren en kwieke loopjes. Een mooi concept van de Zweden, met name het briljant uitgewerkte ,,Status: Hallucinogenic Phase II'' Ren� Vanes 90 |
| Juno - A Future Lived In Past Tense Southern/De Konkurrent Mijn gebeden zijn gehoord en verwoord. Eindelijk is er een band opgestaan die oude Fugazi en late H�sker D� in zich verenigt. En die band heet Juno, komt uit Seattle, heeft hulp gekregen van Death Cab For Cutie- en Foo Fighters-leden en boort met deze tweede CD hopenlijk een enorme markt in Europa aan. Ik mag het hopen. Want de energie, de gedrevenheid, warmte en gevoel van onoverwinnelijkheid die van deze uptempo rockplaat spatten mogen vaak gehoord worden. Frustratie, woede en melodie mogen weer samen op een enkele CD. Liefst zo hard mogelijk. Fuck het objectieve oordeel, Ja, voor ��n keertje, het is tenslotte voor een goed doel ben ik retesubjectief en spreek ik in eerste persoon enkelvoud: I-K V-I-N-D-D-I-T E-E-N W-E-R-E-L-D-B-A-N-D die alles in zich heeft. Ren� Vanes 98 |
| Icarus Line - Mono Sweet Nothing/Cargo Kruis de Hives met At The Drive In en het komt aardig in de buurt van Icarus Line. In hun studententijd waren ze verzot op Black Flag, Circle Jerks en Operation Ivy en dat lieten ze maar graag horen in de Kanker Sores dat later zou overgaan in Icarus Line. Na wat singles en EP's en een goede samenwerking met de band Ink & Dagger zag 'Mono' het licht. Hate & roll van de bovenste plank. Een mix van neurotische noisecore en onvervalste rammelende rock. Zonder poppy inslag, zonder compromis maar tergend naar de pijngrens. Een fijne uitspatting van een paar 21-jarigen. Ren� Vanes 79 |
| Immortal Lee County Killers - The Essential Fucked Up Blues! Estrus/Cargo Uit de as van de Quadrajets, Sphamm en Cuntera (weer een hitnotering voor een van de beste bandnamen) komen de losgeslagen Deltathrashers van Immortal Lee Bounty Killers. Gooi de Cramps, Bassholes en Doo Rag maar op een hoop en Jon Spencer mag wel uitkijken voor zijn heilige status. Real Punk Blues! En da's tien keer beter dan het lieve geneuzel van dat dikke zusje van de White Stripes. De rulheid slaat van de Immortal Lee Bounty Killers af. Deze jongens zweten drank en ademen rook en verschraalde bierlucht. Voor wie de Oblivians nog niet heavy genoeg waren, men schaffe deze prachtplaat aan. Ren� Vanes 91 |
| Incense - Approx. 45 Min. Suburban Eindelijk is ie er dan, de debuutschijf van Grote Prijswinnaar Incense. Live komt het trio over als een grote indiebelofte die geruggensteund wordt door Motorpsycho, Sonic Youth en Slint. Samen met Suimasen schijnt het niet alleen weer te mogen, het wordt ook nog eens volop in eigen land gewaardeerd. En da's tijden wel eens anders geweest. Songs als ,,See You, Saw You, Miss You, Kill You'' kunnen je ook niet onbevangen laten. De emotie en de passie bepalen de toon van het hele album. Incense levert, misschien onbewust, een klein meesterwerkje af waarmee tot ver over de landsgrenzen hoge oge gegooid kan worden. Tussen emocore, indierock en collegerock in, de bevlogenheid, de opbouw per song en de trillende drumsalvo's leiden keer op keer tot een spannend hoogtepunt. Incense houdt 8 songs de aandacht vast. Ren� Vanes 92 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |