 |
| Downer - Downer Roadrunner Orange County staat weer compleet op de kaart van muziek. De zonovergoten stad lijkt een broeinest voor kwalitatief hoogstaande muziek. Van standaard nu-metal via crossover tot hardcore. Zanger John Scott komt uit Headfirst, gitarist Aaron Silberman uit Mission Impossible, twee hardcorebands die regelmatig in de maalstroom van Inside Out en Offspring optraden in Amerika. En dat brengt ervaring met zich mee. Downer spreekt zich op dit debuut krachtig uit in de lijn van Wool en Killing Joke. Schijnbaar depressieve hard- en emocore voorzien van zwartgallige wave-invloeden. Eenzelfde wanhoop kennen we nog van bands als Helmet en Quicksand. Overigens bezaten deze bands ook nog eens over hetzelfde gortdroge maar o zo effectief harde geluid. Downer kijkt niet naar hardcore, zeker niet naar nu-metal maar heeft zich een unieke plaats verworven tussen de verschillende grootheden die er niet meer zijn. Sterk staaltje vocalen zoals James Maynard Keenan op 'Opiate' en groteske electrische uithalen. Up with Downer! Ren� Vanes 94 |
| Archief |
| van ach wa kut tot zeer goed |
| Freedom Bleeder - Breathing Molten Universe/Freebird Gas op de plank! Altijd en overal, da's Freedom Bleeder, de Unida van Zweden maar dan net zo goed met een oor te luister bij C.O.C. In ieder geval altijd in een rappe galop, met spitse gitaarsoli en met een zanger vol soul. Dan is het toch net als een sprookje dat uitkomt! En dan komt Freedom Bleeder nog uit Uppsala ook! Niks mis met soli in lagen zoals je ze vroeger hoorde bij Thin Lizzy en Kiss, Freedom Bleeder weet wat doorploeteren is alsof de Hellacopters en Kyuss nog nooit hebben bestaan. Ren� Vanes 77 |
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
| Dismemberment Plan - Change DeSoto/De Konkurrent Als je zelf al aangeeft dat je be�nvloed bent door zowel de Gang Of Four, Talking Heads, XTC als Jawbox en de Pixies, dan lijkt het of je bij de kritische rockliefhebber heel wat potten kan breken. En dat is natuurlijk ook zo want wie geniet er nou niet van de intellectuele praatjes, de moeilijke drumpatronen, de gevoeligheid en soms, heel soms die vlijmscherpe uitvallen. Samen met Les Savy Fav en Modest Mouse mag de droomwereld van Dismemberment Plan de nieuwe gitaarscene inluiden. Het lijkt geneuzel, het lijkt te braaf en te rustig, maar er zit meer punk in de Dismemberment Plan dan Wattie van de Exploited ooit onder woorden kan brengen. Mooie muziek met knipogen naar de alternatieve jaren tachtig new wave. Washington D.C. blijft met deze derde CD bepalend voor ondergrondse muzikale ontwikkelingen. Ren� Vanes 81 |
| Foetus - Flow Nois-O-Lution/De Konkurrent Alec Empire mag dan een stoere vent wezen met zijn Atari Teenage Riot en zijn geblieb in Berlijn. Hij heeft natuurlijk alles afgekeken van de Australische Jim Thirwell. Net als Trent Reznor, Front 242, Skinny Puppy, KMFDM en de heer Manson. Want wie wist zulke knallende membraamvergruizende beats uit een kastje te halen en die te koppelen aan het bulderende gitaargeluid van bijvoorbeeld The Swans of Unsane? Precies! Het is Clint Ruin a.k.a. Jim Thirwell a.k.a. Foetus en alle varianten die daarop weer zijn verschenen. Voor het eerst heeft de man in haast 24 jaar een fatsoenlijk platencontract. het heeft ertoe geleid dat hij nu experimenteert met bossaritmes, met jazz, metal, industrial en theatrale Kurt Weil/Residents-uitspattingen. Wereldvreemd maar kwalitatief hoogstaand op eenzame hoogte. Ren� Vanes 84 |
 |
 |
| Fugazi - The Argument Dischord/De Konkurrent Fugazi staat garant voor de kwalitatieve emo en hardcore van vandaag. Maar eigenlijk voor nog veel meer. De band heeft zichzelf sinds 'Red Medicine' ontwikkeld tot ambassadeur van de toekomstmuziek. Waaruit zowel Dismemberment Plan als At The Drive In kunnen of konden putten. Natuurlijk blijft de opgeklopte van Ian McKaye aanwezig. Maar de echte kracht is verlegd naar het subtiele midden waar ingetogenheid de dienst uitmaakt. Waar teksten tot zijn recht komen en waar het aankomt op erfect musiceren. En dat de boodschap goed aan hoort te komen, da's een kwestie van noodzaak in deze tijden van overcommercialisatie. De eenheidsprijzenpolitiek van Fugazi verandert wat. De teksten dragen bij tot dat idee en de muziek zet nog altijd aan tot actie. Doel bereikt. Fugazi kan rustig weer verder en wil af van het gezeur dat 'Repeater' 2 nog maar eens gemaakt moet worden. Ren� Vanes 89 |
| Desert Sessions - Volume 7 & 8 Rekords Rekords/De Konkurrent Een steeds experimenteler karakter voor de Desert Sessions. En dat was ook ooit de opzet. Frank Kozik kon met zijn Man's Ruin-label het gezelschap als een stonerparadepaardje van stal halen, tegenwoordig loopt de muziek uiteen van het oefenen van Arabische toonladders en blauwdrukken van songstructuren voor Queens Of The Stone Age. Ook met het instrumentarium wordt scheutig omgesprongen. Mandolines, blazers, de hele kermis trekt voorbij. Man's Ruin is failliet, Rekords Rekords is de nieuwe broedplaats voor de Desert Sessions waarin hoofdrollen zijn weggelegd voor Josh Homme en Chris Goss. Twee partners in crime die er de uitdaging in zien om passende muziek voor anderen te schrijven. Voor Mark Lanegan en voor Fred Drake. Net zo gemakkelijk putten ze uit deze sessies inpiratie voor het binnenkort te verschijnen project: Eagles Of Death Metal. Ook deze 'Desert Sessions' kent enkele briljante en een aantal kneuzerige momenten. Van gestoorde rock in ,,Polly Wants A Crack Rock'' tot een rare Barry White-parlando-vertolking in ,,Courvasier''. Ren� Vanes 76 |