آويخت تيره پرده پندار شوم خويش

عفريت جهل بر سر ويرانه های شهر

فرياد برکشيد که اعلام ميکنم:

از برج بامها و فراز مناره ها

محکوم باد زندگی و شادی و شعف

موقوف باد صحبت علم و کتاب و درس

نابود باد لذت و آسايش وهنر

مطرود باد حکمت آزادی بشر

پيروز باد فتنه و آشوب و قتل و جنگ

خاموش باد نغمه هرتارو عود و چنگ

بر چيده باد پايه هر عزت و شکوه

پاشيده باد محفل هر فرقه و گروه

آوای تلخ پيره زنی خسته و نحيف

از پای آن حصار بلند سياهرنگ

نشنيده ای حکايت ضحاک را مگر؟

پيچيد در فضای غم انگيز و سرد شهر:

در راه ظلم و جهل و بلا داده شد هدر

آوخ از آنکه آنهمه خونهای پاک و گرم

اين کاوه های خلق

اما بهوش باش که نو باوگان من

�از راه ميرسند....!