HOMEPAGE
 JOS / CLIM

Wie zijn we?  
Welke landen?

        ONZE
REISVERSLAGEN

MEXICO CITY 1

6. Nachtelijke aankomst

We hebben dit hotel van te voren al via reisorganisatie Afriesj gereserveerd, dus het verbaast ons niet dat de receptionist ons al breed grijnzend staat op te wachten. Hij spreekt alleen maar Spaans, wat ons in deze wereldstad in het buurland van de Verenigde Staten iets tegenvalt. Het is warm in het stevig gebouwde hotel. Van de talloze aardbevingen hebben ze hier waarschijnlijk geen last gehad. We krijgen een kamer in een hoek op de eerste verdieping toegewezen. We bereiken die via een imposante overdekte patio, waaraan de galerijen met de grote kamers liggen. De bar wordt net voor onze neus gesloten. Op onze kamer nemen we nog een borrel taxfree gedestilleerd om het voorspoedige begin van onze reis te vieren voor we om half twee gaan slapen. We zijn nu 45 uur in touw, onderbroken door enkele hazenslaapjes onderweg.

7. Torre Latinoamericano

0ndanks onze gigantisch slaapachterstand zijn we toch nog redelijk op tijd op. We doen ons tegoed aan het ontbijtbuffet met acceptabele koffie dat het hotel voor acht gulden aanbiedt. Bij de receptie reserveren we een kluisje waarin we alle kostbaarheden (geld, cheques, tickets en vooral paspoorten) veilig opbergen. Talloze verhalen over de endemische criminaliteit in deze stad hebben ons voorzichtig gemaakt. Daarna verkennen we de omgeving van het hotel. We blijken in een straat vol computer- en softwarewinkels te zitten. Als we de hoek omslaan bevinden we ons plotseling zonder overgang in de schoenenstraat. Bijna alle winkels van enige betekenis en zeker de banken worden streng bewaakt door bewapende leden van beveiligingsdiensten. Een paar straten verderop staat de mooie Torre Latinoamericano. We betalen een forse entreeprijs om met de lift omhoog naar de 38e verdieping te mogen. Van daaruit hebben we een panoramisch uitzicht over de onmetelijke stad. In de verte schemeren twee vulkanen, waaronder de Popocatepétl. Ons uitzicht wordt niet verstoord door de beruchte smog; door de regelmatig (d.w.z. iedere dag) terugkerende zomerregens is alle vervuiling inmiddels weggespoeld. We bevinden ons in het restaurant op 140 meter hoogte; de hele toren is 180 meter hoog. De wolkenkrabber van de Mexicaanse oliemaatschappij Pemex is de enige in de stad die hoger is. We drinken er lekkere cappuccino’s. Beneden in de hal bevindt zich nog een weinig interessante expositie.  

8. Parque de Alfameda

Dit niet al te grote maar schaduwrijke park vol gietijzeren banken en fonteinen ligt aan de voet van de Torre. Het wordt omzoomd door kerken, theaters en monumenten en behoorde in Azteekse tijden tot het centrum van Tenochtitlán. Bij het pompeuze monument van Benito Juarez kopen we pittige snoepjes van straatkinderen; er zitten vruchten in die we voorlopig niet thuis kunnen brengen. We bekijken het Palacio de Bellas Artes, een theater dat uit het begin van deze eeuw stamt. Het interieur is in art deco stijl gebouwd, een stijl waar ik persoonlijk wel van hou. Er ligt een rijk gesorteerde maar dure boekhandel, wat aangeeft wat voor soort mensen hier plegen te kopen. In de rijk geornamenteerde hal staan hier en daar structuren (objecten?, beelden?) van de Amerikaanse popartkunstenaar Roy Liechtenstein opgesteld.

9. Naar de Zócalo

Zócalo is de Indiaanse benaming voor een grote open ruimte in een stad. De koloniale Spanjaarden hebben dit woord overgenomen in hun taal. Vanuit de toren hebben we het enorme plein al kunnen zien liggen. De drukte valt er mee, er is gewoonweg te veel ruimte. Hier staat ook de monumentale kathedraal, die echter aan het wegzakken is in de moerassige bodem. Van binnen staat hij vol steigers, zodat je er nauwelijks de altaren en schilderijen kunt bekijken. Het plein zelf wordt beheerst door een hoge vlaggenmast; om zes uur 's avonds wordt die met het nodige ceremonieel gestreken. We vinden het maar een nationalistische bedoening. Aan drie zijden van het plein liggen palacio's en oude koloniale gebouwen die nu als gemeentekantoren of warenhuizen worden gebruikt. Achter de kathedraal ligt een belangrijke archeologische opgraving van de bekende zonnetempel, waar je overigens niet mag komen. Van achter een hek kun je de ruïnes bekijken. Hier in de buurt ligt verder nog een maquette van Tenochtitlán, waar op dat moment een groep Indiaanse krijgers een oorlogsdans ten uitvoer brengt. De trommels klinken dreigend en de dansers bewegen zich steeds sneller ritmisch voort. Het is een kleurig schouwspel waarvoor de toerist geacht wordt een financiële bijdrage te leveren. Ik word onder de dans geïnterviewd door twee scholieren die een opdracht hebben van de leraar Engels. Hun Engels is barbaars slecht, maar ik werk spontaan mee, want hun vragen staan gelukkig op papier zodat ik ze kan lezen. De vragen en mijn antwoorden worden opgenomen op een cassetterecorder. We eten enkele torta's, de

10. Plaza en Iglesia Santo Domingo

Enkele blokken noordelijker liggen nog enkele bezienswaardigheden die we bezoeken. Naast de verschillende kerken (tijdens onze reis zullen we er tientallen bezoeken) bevinden zich in deze buurt ook koloniale gebouwen die je kunt bekijken. Een ervan is een voormalig Jezuïetenklooster, waar nu het departement van onderwijs van de stad is gevestigd. We maken er een praatje met een van de beambten, een onderwijzer die met toeristische projecten bezig is. De wanden van dit uitgebreide complex zijn bedekt met tientallen muurschilderingen, de zogenaamde muralles. De mooiste zijn die van de artiest Diego Rivera uit deze eeuw. 

Clim maakt mooie foto's van moderne muralles in een ouderwets trappenhuis. Op de eeuwenoude patio's staan prachtige bomen, wat niet zo vaak voorkomt. Meestal staan er wat struiken of een opvallende fontein met enkele omringende beelden. Onder de arcaden rondom het plein hebben zich eenmansdrukkerijtjes gevestigd, leuk om dat handwerk te bekijken. Verder zitten er de schrijvers met ouderwetse typemachines. Ze schrijven brieven voor analfabeten of vullen officiële formulieren in, bijvoorbeeld aanvragen voor ventvergunningen.  Als we in een cantina aan het bier zitten, begint het plotseling hard te regenen. Gelukkig hebben we daar op gerekend, dus we kunnen onder onze paraplu's verder, weer terug naar de Zócalo om het strijken van de vlag te bekijken. Daarna houden we het voor gezien en keren we te voet terug naar het hotel. Onderweg eten we kip met frites en salade in een eenvoudige tent. Een wel erg uit de kluiten gevallen travestiet zit ons ongegeneerd aan te gapen. Hij (of moet ik zeggen zij?) verraadt zich door haar zware stem, grove gelaatstrekken en gepronounceerde adamsappel; ze is best aardig en behulpzaam.

 's Nachts gaat Clim helemaal over de rooie, omdat hij wakker wordt gehouden door het voortdurende lawaai van een motor ergens vanuit de ingewanden van het hotel. Bovendien wordt hij geteisterd door een eenzame en bijzonder bloeddorstige mug. Het komt zo ver dat hij zijn beklag gaat doen bij de receptie. Dat gebrom is afkomstig van de "bomba" en daar is volgens de nachtportier niets aan te doen. En ja, die mug ...We zoeken het woord bomba op, het blijkt waterpomp te betekenen, een bekend verschijnsel in dit

12. Bosque de Chapultepec

We bezoeken dit immense park laat in de morgen. We hebben eerst wat in de buurt rondgelopen, daarna een kevertaxi genomen en ons naar de Zona Rosa (dit is het zogenaamde zakencentrum, dat autoluw is gemaakt) laten brengen. Bij de reisorganisatie Linea Gris boeken we een excursie naar Teotihuacan voor de volgende dag. Via de imposante Paseo de la Reforma bereiken we uiteindelijk het park. Onderweg spreekt Clim met een beeldige kleuter die verkleed is als clown. De ouders hebben het meisje enorme ballonnen in haar clownsbroek gestopt en laten haar zo uitgedost in de buurt van stoplichten bij chauffeurs bedelen. We hebben medelijden met haar. Er lopen verder zwervende groepen haveloze Indianen rond. Hier zijn het vooral vrouwen en kinderen die zo al bedelend aan de kost proberen te komen. Ze zijn het Mexicaanse equivalent van onze zigeuners. Aan de Paseo liggen schitterende moderne kantoorgebouwen, alsook pronkvolle monumenten zoals "el Angel" die het verleden verheerlijken. Onder de engelenzuil bevindt zich een weinig belangwekkende crypte die we bezoeken. De zuil zelf mogen we niet in. De Paseo komt uit bij het begin van het park, waar de marmeren zuilen van het Monument van de Heroïsche Kinderen staan te pronken. De zuilen worden bekroond met bronzen leeuwen. Daarna begint de kermis, in letterlijke zin. Veel permanente kraampjes en tentjes met snoep, prullen, ansichten en diverse soorten attracties. Het is er nog niet zo druk op deze doordeweekse dag. Tussen de bomen huppelen dartel de grondeekhoorns rond. We bekijken maar een gedeelte van het park, dat meer dan 600 ha groot is. De Azteekse heersers hadden hier al hun zomerpaleizen. Behalve roeivijvers, rotspartijen en recreatieweiden liggen vele imposante bouwwerken verspreid over het park: paleizen, een kasteel, een militaire academie, een aquarium, sportvelden, begraafplaatsen, theaters en vele musea. Een van die laatste is het Antropologisch Museum waar we nu naar toe gaan.

[ Heenreis ] [ Mexico City 1 ] [ Mexico City 2 ] [ Patzcuaro ] [ Morelia ] [ Guanojuato ] [ San Luis de Potosi ] [ Zacatecas ] [ Durango ] [ Chihuahua ] [ Copper Canyon ] [ Woestijnrit ]