HOMEPAGE
 JOS / CLIM

Wie zijn we?  
Welke landen?

        ONZE
REISVERSLAGEN

CHIHUAHUA

Route door Noord - Mexico

35. Chihuahua, stad van de schoothondjes?

Het autobusstation is groot en supermodern. Er is zelfs een toeristenbureau, waar ze overigens geen enkel woord Engels spreken. Dat gebrek aan talenkennis verbaast ons nog steeds en doet zeker hier afbreuk aan de metropolitische uitstraling van de stad. In de welgevulde kiosken ontbreken  Engelstalige kranten. In verband met onze geplande treinreis door de Copper Canyon informeren we er naar eventuele hotels bij het station, maar die zijn er niet. We besluiten iets in het centrum te zoeken en springen in een taxi. De punkachtige chauffeur blijkt een fan van de Chicago Bulls te zijn. We kiezen hotel Santa Régina uit, een tamelijk nieuw hotel van nog geen vijf jaar oud, maar toch al een versleten indruk makend. Clim regelt het inchecken en zo met zijn creditcard. Voor het laatst geven we ons vuile wasgoed af, opnieuw met een lijstje in het Spaans. We moeten onze horloges een uur

We profiteren van dit extra uurtje daglicht en begeven ons naar het centrale plein twee blokken verderop. De mooie kathedraal daar wordt letterlijk overschaduwd door een torenhoog hotel. Clim ontdekt een handelaar in muntjes, hij belooft er morgen om dezelfde tijd terug te komen. De bekende bibberige juffershondjes, de Chihuahua 's, zijn natuurlijk nergens te bekennen. In een stil restaurant eten we de specialiteit van de streek: biefstuk. We bestellen twee sirloin steak, die met 'potato in the jacket' worden geserveerd. We hebben nog steeds geen bier, de ober wijst ons de weg naar een drankenshop zeven blokken verwijderd. Door de duistere straten gaan we op weg. In de winkel heeft Clim moeite met kiezen uit de volgende biermerken: 

Bohemia is het kwaliteitsbier en dus lekker, maar dat hebben ze niet in sixpacks, dus dan maar het plaatselijke brouwsel Carta Blanca. We voelen ons niet echt veilig hier in deze donkere buurt en we blijven dan ook steeds op onze qui vive. Nu overvallen worden zou een echte ramp zijn, want we hebben werkelijk àlles bij ons. We hebben vergeten het kluisje van het hotel te gebruiken. 's Avonds kijken we weer een keer langdurig naar de tv, er zijn knokfilms op vele zenders. 

36. Beisbol y futbol

We ontbijten in een vrouwencafé; het kost heel wat tijd en overredingskracht om te krijgen wat we toch overduidelijk in het Spaans bestellen. We gaan even terug naar het hotel om naar de wc te gaan en onze tanden te poetsen. Daar blijkt de airco buiten werking te zijn gesteld. We protesteren daartegen en even later is de oude toestand hersteld. Bij de Banamex-bank om de hoek wisselen we voor het laatst Thomas Cook-dollars om in pesos. We moeten nummertje trekken, we hebben nummer 85, terwijl de rij pas bij nr. 35 is. Gelukkig lopen er floor managers rond die alles in strakke banen leiden. Er dient een kopie van Clim zijn paspoort te worden gemaakt. Binnen een half uur staan we weer buiten voor de fraaie koloniale gevel. Die gevel is het enige wat overgebleven is van wat ooit een indrukwekkend herenhuis moet zijn geweest, pal daarachter heeft men het moderne bankgebouw opgetrokken. Dit zal wel hun eigen manier zijn om aan monumentenzorg te doen. Vervolgens gaan we te voet naar het spoorwegstation, zo'n drie kilometer van ons vandaan. Onderweg bezoeken we vriendelijk heerschap die zelfs de Engelse taal beheerst. Hier moeten dus wel écht veel toeristen komen. Dat blijkt ook nog eens door de exorbitant hoge prijs die wij als 'extranjeros' moeten betalen, vijftig gulden voor een enkeltje. Mexicanen betalen een fractie van dat bedrag.  

Op een steenworp afstand ligt de gevangenis, die geheel omgeven is door hoge muren met wachttorens. Ze lijkt een beetje op de Lucky Luke - gevangenis waar de vier gebroeders Dalton stenen moeten hakken Bij de ingang worden op een bord alle gevangenen met naam, toenaam en celnummer opgesomd. Jammer dat hun wandaden er niet bij vermeld worden. In een kerk maken we het einde van een begrafenismis mee; eerbiedig wachten we op de lijkkist die aan ons voorbij trekt. Het geweeklaag van de vrouwen valt reuze mee. Misschien was de overledene niet zo populair. In elk parkje rusten we even uit. Vaak is de plaatselijke jeugd er aan het honkballen of het voetballen. De Amerikaanse sport baseball is hier verspaanst tot 'beisbol' en is uitermate populair bij het volk. (In het hele Caribische gebied trouwens.) Voetbal is er overigens ook populair. In Mexico komen de Europese en Noord - Amerikaanse sportculturen bij elkaar. In een van de parken bevindt zich een prachtige mansion, ooit in bezit van de hier mateloos populaire vrijheidsstrijder Pancho Villa (eigenlijk was hij niets meer en minder dan een ordinaire struikrover). Ook het art nouveau - gebouw Quinto van het Etnologische Museum spreekt ons wel aan; helaas wordt ons de toegang ontzegd omdat om twee uur de siësta begint. We lunchen met burrito's die gevuld zijn met frijoles. Dat is een pasta van bruine bonen waar we niet zo kapot van zijn, maar ja: honger maakt rauwe bonen zoet....

Terwijl we zo rondwandelen zien we steeds een enorme vlaggenmast boven de gebouwen uitrijzen. Daar willen we naar toe. Een aardige man spreekt ons aan en biedt aan ons er heen te brengen, maar dat willen we niet. De man is een voormalige priesterstudent die in Albuquerque in Nieuw - Mexico in zijn jeugd op een seminarie heeft gezeten. Maar ja, hij hield te veel van de vrouwtjes, daarom is hij maar geen 'padre' geworden. 

De vlaggenmast blijkt aan de overkant van het gekanaliseerde riviertje te liggen, het is een heel eindje tippelen. Hij staat op een heuvel, samen met een reusachtig beeld van een stier die over de stad heenkijkt. Is die toro nou een symbool voor de economische bedrijvigheid van de stad of is het een symbool voor de viriele mannelijkheid van de Mexicaan? Een man die in moeizaam Engels met Clim praat heeft het vooral over die laatste optie. De vlaggenpaal is metersdik en meer dan 30 meter hoog. Het is heet vandaag, naar schatting zo'n drieëndertig graden. 

We blijven niet lang in de open zon lopen en keren terug naar het centrum. Lekkere koffie in het restaurant van Woolworth's. (Ernaast ligt Sears, een andere Amerikaanse warenhuisgigant.) 's Avonds komen we er terug om heerlijk te dineren, Schnitzel en vis met lekkere salades en sausjes. Ook het Bohemia-bier bevalt weer best. Buiten zit een blinde accordeonist eentonige deuntjes te spelen; enkele uren later zit hij er nog steeds. We belonen hem voor zijn doorzettingsvermogen met een fikse fooi. Tot grote teleurstelling van Clim is de muntjeshandelaar van de vorige dag verdwenen. Bij de markt slaan we een grote voorraad torta's in, deze zijn bestemd voor de lange treinreis morgen. Op de kamer ligt ons wasgoed fris gestreken klaar. Er hangt wel een behoorlijk prijskaartje aan vast: vijfentwintig gulden voor het wassen en strijken van wat broeken, hemden, sokken en ondergoed. Om elf uur gaan we onder de wol, letterlijk want de airco zorgt voor een koele temperatuur. Morgen moeten we al om half vijf uit de veren.

[ Heenreis ] [ Mexico City 1 ] [ Mexico City 2 ] [ Patzcuaro ] [ Morelia ] [ Guanojuato ] [ San Luis de Potosi ] [ Zacatecas ] [ Durango ] [ Chihuahua ] [ Copper Canyon ] [ Woestijnrit ]