HOMEPAGE
 JOS / CLIM

Wie zijn we?  
Welke landen?

        ONZE
REISVERSLAGEN

COPPER  CANYON

DOOR CANYONS EN WOESTIJNEN

37. Treinreis door de Copper Canyon

Mooi op tijd staan we om kwart over vijf buiten op een taxi te wachten. Het is nog donker. We hebben de avond van te voren geen taxi gereserveerd, dat was volgens de receptionist niet nodig. Toch duurt het nog een hele tijd voor we er eindelijk een te pakken hebben. Op het station is het al druk. Ineens bevinden we ons weer tussen de internationale trotters, backpackers en travelers. De treinreis van de Ferrocariles Pacifico van Chihuahua naar Los Mochis is een van de hoofdattracties in Noord -Mexico. We hebben de eersteklas trein geboekt, die is volledig airconditioned. Toch zitten we er niet lekker; de stoelen zijn hard en oncomfortabel. De trein moet verder een restauratiewagon ontberen, zelfs koffie is er niet te krijgen. De conducteurs gedragen zich alsof ze God zelf zijn.

Er zitten behalve toeristen enkel welgestelde Mexicaanse burgers in de trein; arme boeren en buitenlui zullen gezien het kostenplaatje met de tweedeklas trein een uur later moeten reizen. Roken is alleen toegestaan op het open balkon. We gebruiken meestal het achterbalkon, daar heb je dan ook de mooiste vergezichten. Volgens de reishandboeken duurt de reis 12 uur, maar de lokettist beweert dat de trein er 15 uur over doet om het traject van dik 650 kilometer af te leggen. In werkelijkheid komen we pas na 18 uur aan in Los Mochis.

Vanaf de hoogvlakte in het binnenland rijden we dwars door de bergen omlaag naar de tropische kust. Daar ligt de Zee van Cortes, dat is het stuk zee dat Baja Californië van het vasteland van Mexico scheidt. We vertrekken om klokslag 06.00 uur in de morgen.  

38. Groter en dieper dan de Grand Canyon

De eerste uren tuffen we door spaarzaam begroeide vlakten, daarna beginnen er sparrenbossen te verschijnen. Het land is hier vruchtbaar en nog lang niet helemaal ontgonnen. Men leeft er van bos- en weidebouw. Soms zien we pastorale tafereeltjes die regelrecht uit romantische prentenboekjes afkomstig zouden kunnen zijn. Dit is een streek waar veel gemeenschappen van hard zwoegende Mennonieten (of zijn het Hernhutters?) zich hebben gevestigd. 

We stoppen in het stadje Cauenthemoc en Creel. Daarna begint pas echt de Barranca de Cobre, ofwel de Copper Canyon. Het ravijn is groter, langer en dieper dan de Grand Canyon, zegt men. In feite zijn het echter 6 of 7 ravijnen die langs elkaar liggen. We kunnen er niet veel van zien. Alleen in het dorpje Divisadero stopt de trein een kwartier lang om ons in de gelegenheid te stellen een blik in de diepte te werpen. Vergeleken met de Amerikaanse Grand Canyon vinden we dit hier maar een armzalige bedoening.  Bovendien is het één grote verzameling van souvenirkraampjes. Zwijgzame Tarahumara-vrouwen zitten op de grond geduldig te handwerken, maar erg actief in het werven van klanten, laat staan opdringerig, kun je hen niet bepaald noemen. Hun haveloze kindertjes dartelen al bedelend tussen de toeristendrommen door. De kleine meisjes hebben allen een ouwelijk uitziend hoofddoekje om. En tussen dit alles door lopen schurftige honden die op sterven na dood zijn. Het panorama is er weliswaar weids te noemen, maar echt indrukwekkend is het allemaal niet. Bovendien is het ook nog eens heiig die dag, zodat het zicht wordt vertroebeld. De temperatuur is lekker fris, we zitten hier op 2.300 meter hoogte. Vanaf dit punt gaat het alleen nog maar naar beneden.  

Na de stop volgt het spectaculaire gedeelte van de kloof, Clim moet mij ervoor wakker maken. Dit gedeelte is pas in 1961 opgeleverd; het telt liefst 39 bruggen en 86 tunnels. Op het achterbalkon staat een voormalige spoorwegbeambte ze te tellen. Over elke tunnel kan hij bijzonderheden opdiepen die hij trots aan zijn familie vertelt. Urenlang perst de puffende trein zich door nauwe kloven, voortdurend gaapt links van ons een duizelingwekkende afgrond. Achter elke bocht ontvouwt zich een schitterend uitzicht op steile rotswanden en grillige bergtoppen. Een keer worden we op een zijspoor gerangeerd om een goederentrein door te laten. Het wachten duurt zo lang dat het vervelend wordt. Onder aan de voet van de bergen komen twee woeste bergstromen bij elkaar. Bij de samenvloeiing lag ooit een dorpje. Een vloedgolf van wel 20 meter hoog heeft dit dorpje compleet weggespoeld. We kunnen de schamele resten ervan vanaf een brug nog zien liggen. Naarmate we meer dalen en de kust naderen wordt het landschap groener en stijgt de temperatuur. De naaldwouden maken plaats voor cactussen en loofbomen. Voor we in Los Mochis aankomen moeten we eerst ook nog door een moerassige vlakte. Het is dan al aardeduister en ik sta op het achterbalkon te genieten van het natuurlijke vuurwerk van tientallen bliksemschichten die de bergen van de Sierra Madre Occidental doen oplichten. Ons lunchpakket met de dik belegde boterhammen is inmiddels bijna op.  

39. Los Mochis aan de kust

Elf uur in de avond is het als we op het station buiten de stad Los Mochis aankomen. Buiten staat een vloot van oude taxi's ons reizigers op te wachten. We delen een beetje tegen onze wil een taxi met een Mexicaanse familie en laten ons naar het centrale busstation brengen. We willen daar informeren hoe laat de bussen naar het noorden de volgende dag vertrekken.  De meeste Mexicanen reizen zonder te overnachten door naar hun eindbestemming, maar wij besluiten in de nabijheid een hotel te zoeken. We hebben geluk; het hotel Beltran dat we vinden is niet alleen goedkoop, maar biedt ook bijzondere kwaliteit voor die prijs. Alles is er in orde. Alleen hebben we 's nachts op de kamer een overstroming door een lek in de badkamer, maar daar zal alleen de poetsvrouw last van hebben. De volgende morgen krijgen we in de ontvangsthal gratis koffie.

We moeten lang zoeken voor we bij een ander hotel een geschikte ontbijtgelegenheid vinden. We eten er weer eens eieren met spek. Los Mochis is eigenlijk een uit zijn krachten gegroeid dorp van 400.000 inwoners. Het is erg warm vandaag; het kwik kruipt tegen het middaguur naar de 37 graden. We hebben dan al bij het hotel uitgecheckt en zitten op het busstation te wachten op een plaatsje in een bus naar het noorden. We hebben weer eens mazzel, na 5 minuten hebben we al beet. Het is niet de beste busmaatschappij van onze reis, maar we zitten comfortabel. Tot ons plezier stoppen we vaak onderweg, steeds net lang genoeg om buiten een sigaretje te kunnen roken.

[ Heenreis ] [ Mexico City 1 ] [ Mexico City 2 ] [ Patzcuaro ] [ Morelia ] [ Guanojuato ] [ San Luis de Potosi ] [ Zacatecas ] [ Durango ] [ Chihuahua ] [ Copper Canyon ] [ Woestijnrit ]