ปัจจุบันปัญหาสิ่งแวดล้อมเป็นปัญหาใหญ่ในสังคมไทย ที่คนจำนวนมากให้ความสนใจศึกษาและแก้ไข ไม่ว่าจะเป็นมลภาวะทางอากาศ มลภาวะทางเสียง หรือมลภาวะทางน้ำ
โดยเฉพาะมลภาวะทางน้ำนั้นก่อให้เกิดปัญหาอย่างมาก เพราะน้ำเป็นปัจจัยสำคัญในการดำรงชีวิต สิ่งมีชีวิตทุกชนิดไม่สามารถดำรงอยู่ได้ถ้าขาดน้ำ
ในระดับมัธยมศึกษา การวัดคุณภาพน้ำทำได้หลายวิธี ได้แก่ การวัดปริมาณการละลายของออกซิเจนในน้ำ ( DO : Dissolved Oxygen ) , ค่าความเป็นกรด - เบส ( pH ) , อุณหภูมิและการส่องผ่านของแสง เป็นต้น ซึ่งเป็นวิธีการทางกายภาพและเคมี และไม่อาจระบุได้แน่ชัดว่าน้ำนั้นเป็นน้ำดีหรือน้ำเสีย ยกตัวอย่างเช่น ที่เวลา 13.00 น. ในน้ำที่มีสีเขียวขุ่น มีกลิ่นเหม็นคาวและมีขยะลอยอยู่ทั่วไป มีค่า DO สูงถึง 11 mg/l (ปกติไม่ต่ำกว่า 3 mg / l) แสดงให้เห็นว่าการใช้วิธีการทางกายภาพเพียงอย่างเดียวนั้นไม่สามารถระบุคุณภาพน้ำได้อย่างแน่ชัด
ดังนั้น จึงมีการนำเอาวิธีการทางชีวภาพมาใช้ประกอบกับวิธีการทางชีวภาพ โดยการใช้โปรโตซัวและ แพลงก์ตอนพืชเป็นดัชนีระบุคุณภาพน้ำ โดยใช้หลักที่ว่าน้ำที่มีคุณภาพต่างกันจะมีจำนวนและชนิดของโปรโตซัว และแพลงก์ตอนพืชที่อาศัยอยู่แตกต่างกัน ซึ่งวิธีการนี้จะง่ายต่อการนำไปปฏิบัติเพราะในโรงเรียนมัธยมที่ มีกล้องจุลทรรศน์เพื่อการศึกษาอยู่แล้ว

ผู้จัดทำ