Güvensizlik duygularıyla bağlıyız insanlara. Nefretimizse her geçen gün büyüyor. Duyumsadıklarımız anlamsızlığın ötesinde yeniden boy veren başka duygular sanki. Ne kötü! İnsanların böylesine acizce, böylesine onursuzca, tüm ahlak duygularını yitirmiş, anlık zevkler uğruna, kendilerini yırtarcasına, deliler gibi amaçsız oradan oraya giderek her istediklerini yaparak düşüncesizce yaşamaları. Ve bizimde bu insanlar içinde onlarla yaşayıp korkuyu ve mutsuzluğu tanımamız. Yaşam nereye kadar dayanır buna bilinmez. Yada biz… her zaman olduğu gibi o hiç tükenmeyen umutla beklenilir, ya sevmesini bilebildiğin mutlu bir yaşama ulaşılır yada anlaşılamamanın umutsuzluğu içinde, arkanızda hiçbir iz bırakmadan bu zavallı dünyadan ayrılınır. Bizi sürekli boğan şey kararsızlığın hep bizimle var oluşudur. Beklide hayata bağlaya nedenler bu dünyadan ayrılmamızı sağlayan nedenlerden daha güçlüdür bilinmez. Yoksa bizler mi zayıfız çaresiziz? Şu yalnız ve çaresiz dünyanın sevgisizliğinden gizli gizli haz duyan hasta ruhlar mıyız?

 Dünyadan ve içinde varolan ruhsuz, aptal, çıkarcı insanlardan, yaşamımızı çalan ancak bir türlü cezalandıramadığımız bir hırsız gibi nefret ediyorum. Onların gözleri tıpkı erkek bedeninden bıkmış bir fahişenin gözleri gibi. Yaşam insanı katılaştırır derler, bilgi ise olgunlaştırır. Oysaki çekilen acılar, yaşamın gerekliliğini ortaya koyar. Bilgi yoğunlaştıkça insanlara güven yok olur. Olgunluk beklide yaşama duyulan gizli bir nefretin göstergesidir. Çünkü bilgi ile yoğunlaşmış insanın kendini diğer insanlardan üstün görme tavrı, giderek kendisine tanrısal bir konum kazandırdığı yapay kaçışın yolunu hazırlar Söze sığınarak yaşanlarsa, yaşam tarafından elinin tersiyle bir kenara itilirler. İnsan için gerçek yaşam böylesine bir yaşama karşın yaşama cesareti göstermektir. Bu cesareti yitirenlerse kendi hayatını çalan hırsızlardır. Korkaklar ışığa değil geceye sığınırlar. Çünkü tutku kendi kaynağını tüketir durmaksızın. Kötü bitirilmiş bir yaşam ona kötü başlama istencinden başka bir şey değildir. Çünkü bizler içimizde uyuyan yılanın dişlerinin gün gelip zehirle dolmasını bekliyoruz. Yaşamı sinsice ve ikiyüzlüce yaşamak, doğanın insana sunduğu ama zehri fark edilemeyen büyülü şarabıdır. Tutku tüm bedenleri yutmaya hazır bir oburdur. Sahte bir dünya daha ne kadar böyle bir tutkuyla beslenecek? Yüzümüze vurulmuş her damga ardına gizlenilmiş ikiyüzlü yaşamın izidir. Deşifre edilmemiş kader, tanrı yı yüceltir yüreği alçaltır. Yaşamı yüreğimize eğreti duran bir elbise gibi giymemeliyiz.