Ilang ulit na tayong nag-aaway nitong nakaraang mga araw. Paulit-ulit ninyong tinututulan ang mga ginagawa ko bilang isang mamamahayag. Hindi ko isinusuko ang mga punto ko, pilit ninyo ring iginigigiit ang mga paniniwala ninyo, kung kaya sa bawat pagtatalo natin, walang nananalo. Kapwa lang tayo natatalo.

Naalala ko ang unang beses na nagkasagutan tayo. Hindi ko na matandaan kung ano ang pinag-ugatan ng away natin, ngunit nagulat ako nang kalagitnaan ng ating sagutan ay nasama na sa usapan ang ginagawa kong pagsusulat para sa Collegian. Naitanong ko sa inyo kung ano ang kinalaman ng Collegian sa away natin subalit hindi ninyo naman iyon nasagot.

Nagkapalitan tayo ng ilang masasakit na salita. Naghalu-halo na ang lahat ng mga isyu natin sa isa’t isa, at sa huli, naiwan tayong nanghihina at nanggigipuspos. Sa bahagi ko, bagaman alam kong labag sa loob ninyo ang pagsali ko sa pahayagang ito, masakit pa ring isipin na hindi pa ninyo lubos na natatanggap ang pinili kong landas.

Naulit nang ilang beses ang mga away natin sa loob lamang ng ilang araw. Anumang kamalian at pagkukulang ko, naiuugnay ninyo sa usapin ng pagsali ko sa pahayagang ito, at maging sa kurso ko. Nariyang nagsimula tayo sa computer at natapos sa Collegian at sa pagsasabi ninyong itigil ko na ang ginagawa ko at magpalit na ako ng kurso, na hindi ko naman balak gawin.

Alam ko namang sinusubukan ninyong maging masaya para sa akin. Sa katunayan, sa tuwing mailalathala ang mga isinusulat ko, humihingi kayo ng kopya at itinatago ninyo. Kaya lamang, kung mayroon akong mga naisulat na para sa inyo ay masyadong “radikal,” muling bumabalik ang mga agam-agam ninyo.

Napagtanto kong nagiging paranoid kayo sa tuwing mayroon akong isinusulat na artikulo, sa tuwing matagal akong nawawala sa bahay at halos sa opisina na nakatira matapos lamang ang isinusulat. Iyon ang mga panahong halos wala na akong tulog habang panay ang tipa ng mga titik sa keyboard. Lumalala ang pangamba ninyo kapag nababasa ang mga kahanay na artikulo ng isinulat ko na tinatawag ninyong “matapang,” ngunit alam kong ang ibig ninyong sabihin ay mapanganib.

Nauunawaan kong nag-aalala lamang kayo sa akin, sapagkat naiisip ninyo ang hirap ng ginagawa ko at na napapabayaan ko na ang sarili ko. Bukod dito, nais lang naman ninyong mapabuti ako, at nababahala kayo dahil dito sa Pilipinas, mataas ang bilang ng mga mamamahayag na pinapatay dahil sa kanilang propesyon.

May mga batayan naman kayo upang mag-alala, subalit uulitin ko ang mga paliwanag ko sa inyo nang mapagpasyahan kong nais kong maging isang mamamahayag—ito ang gusto kong gawin dahil naniniwala akong dito ako mas makakapagsilbi sa bayan. Naniniwala akong sa pamamagitan ng pamamahayag, mabibigyang-tinig ang mga hinaing ng taumbayan, na may kapangyarihan itong magpasimula ng pagbabago sa lipunan.

Ang hiling ko lamang, unawain ninyo ang mga pananaw ko. Huwag ninyong akalaing hindi ko lubos na naiintindihan ang implikasyon ng pinili kong gawin sa buhay, sapagkat alam ko ang mga maaaring mangyari sa akin sa hinaharap. At aaminin kong may mga panahong tinatablan din ako ng takot. Subalit kung magpapadaig ako sa takot, papagtibayin ko lang ang mga birong-totoo ninyong hindi ako nababagay maging mamamahayag dahil mahina ang loob ko.

Ako ang pumili ng landasing ito at malinaw sa akin ang mga dahilan ko. Sana’y maunawaan ninyo, sapagkat mahirap ipagpatuloy ang ginagawa ko kung wala ang buong suporta ninyo. # Philippine Collegian

<< back to home

“Friends?”

Yan ang sinabi mo nung huli tayong nakapag-usap ng seryoso at hindi ko akalain na isa na pala yun sa mga huli nating pag-uusap. Nung araw din na yon ko lang naramdaman ang pinakamalungkot na halik, ang pinakamasakit na ngiti, at ang pinakamalamig na yakap; nun ko lang naramdaman na seryoso ka nung sinabi mo na hindi mo na ako mahal.

Paano ko tatanggapin ang iniaalok mo sakin kung higit pa dun ang nararamdaman ko para sa’yo?

Dala nalang din ata ng tama ko sa ininom kong beer noong tanghali, nagkalakas ako ng loob na sabihin sa’yo na “tayo na lang,” kasabay ng pagbagsak ng mga luha ko. Ngumiti ka, at sinabi mo na hindi talaga pwede.

Sana hindi ka na lang ngumiti, sana hindi mo na lang ako niyakap, sana hindi mo na lang ako hinalikan. Sana naniwala na lang ako nung una pa lang na sinabi mo na hindi mo na ako mahal. Sana hindi na lang ulit kita tinanong.

Mahigit dalawang buwan na rin pala ang nakalipas mula nung nangyari iyon. Madami na rin ang nangyari mula noon. Ikaw, mayroon nang iba, ako nandito pa rin, mag-isa. Alam ko ang mali ko at hindi kita masisisi sa naging desisyon mo. Yun siguro ang pinakamasakit na parte sa nangyari sa atin.

Sa ngayon hindi ko na lang iniisip na iniwan mo ako. Ang hirap kasi ng lagi ko na lang sinisisi ang sarili ko sa nangyari. Kinukumbinsi ko na lang ang sarili ko na isipin na kailangan mong pumunta sa malayo dahil may dapat kang gawin.

Tapos pagbalik mo, kung babalik ka man o kung magkikita tayo, magkukwentuhan tayo sa kung anong nangyari sa paglalakbay mo at sa paghihintay ko. Ikukwento ko sa’yo kung ilang lalaki na ang nakasama ko, kung ilang labi na ang nahalikan ko, at kung ilang lalaki na ang nakarelasyon ko. Ikukwento ko rin sa’yo kung ilang beses na ako umasang katulad mo ang susunod na makikilala ko, at kung ilang beses na ako nagpumilit makahanap ng kapalit mo.

Pagkatapos, habang ikaw naman ang nagkukwento, ipagdarasal ko na sana, sabihin mo na naaalala at naiisip mo rin ako, at minsang hiniling na sana ako na lang ulit ang nasa tabi mo. Hihintayin ko na sabihin mo yun. Pero kung hindi man, handa na ako sa hindi ko alam kung gaano kasakit, handa akong makinig, handa na rin siguro ako na magparaya ng buong puso. Sana sa panahong yon, handa na rin akong limutin ka, at sana pagkatapos ng usapang yon, nabuo ko na ang sarili ko; pagkatapos ng usapan na yon ako naman ang maglalakbay para hanapin ang sarili kong kaligayahan.# Philippine Collegian

<< back to home