Vrijdag 6 oktober - A tensousand kielomieter turn
De auto moest z'n eerste (bij ons dan) 10.000 km beurt hebben. Aangezien we alleen aanspraak op de garantie kunnen maken als er 1)wat mis is met de auto en 2) wij alle beurten door de dealer hebben uit laten voeren waar we de auto hebben gekocht zijn we maar even naar Castle Hill gereden waar we onze terreinbruut gekocht hebben. Na de auto afgegeven te hebben werd er keurig evraagd waar we afgezet wilden worden. Aangezien er in de buurt van de dealer een enorm winkelcentrum was en wij nog wat spullen moesten hebben...... ofzo hebben we ons dara maar af laten zetten. waten service! In het winkelcentrum allereerst even rondgedoold en koffie gedronken. vervolgens moest ik Garreth nog even bellen om te zien hoe de zaken er voor stonden. Terwijl Lianne aan het winkelen was heb ik dus Garreth maar even gebeld en tevens Roger van Shabby Clothes recruitment. Garreth was erg enthousiast. hij had zoals afgesproken al een aantal aannemers gesproken waarvan er een paar mijn CV in ieder geval wel wilden zien. Verder verwachtte hij dat 'ie begin volgende week zou bellen voor een interview bij een aannemer, als ik woensdag nog niets van hem gehoord zou hebben moest ik maar eve bllen maar dat kon 'ie zich niet voorstellen. Bij roger ging het iets minder, ik denk dat Roger nog bezig was met het uit de knoop halen van z'n stropdas van de dagen ervoor (het is weer "wearyourclothesstraightfromthepubtoyourwork-friday") en het uitzoeken in welk cafe hij z'n machetknopen gisteravond had verloren....... Hij had nog niets maar hij was wel aan het zoeken, ik heb maar niet gevraagd waarnaar hij aan het zoeken was, mijn gegevens, mijn CV....... zijn machetknopen...... maar ik moest vooral "hang in there" ....tuurlijk, kheb momenteel toch niets beters te doen.
Goed, rond een uur of 2 werden we weer gebeld dat ons terreinmonster gereed was voor de volgende 10.000 km (heeft iemand de Shell en/of de Texaco gebeld of zij daar OOK klaar voor zijn??) en dat we 'em op konden halen. We werden wederom keurig opgehaald en de Pajero was op een klein puntje na weer helemaal gereed. Het kleine puntje was de ruitensproeier van de achterruit, als je de achteruit namelijk wil sproeien voorzie je de gehele laadruimte van een welriekend sopje....... Het ruikt aangenaam maar je ziet er niet heel veel beter door (aangezien de concentratie wasmiddel in het sopje nogal hoog is ga je er naar veroop van tijd wel MEER door zien........ maar niet dingen die er ook daadwerkelijk zijn). Ze hadden de ruitensproier van de voorruit wel gefixed maar achter waren ze vergeten. Dat heb ik zelf maar even geregeld, het bleek te komen door een afgebroken nippeltje (waarschijnlijk is het spuitmondje een keer vervangen omdat de oude verstopt was geraakt maar vonden ze het teveel moeite om deze weer aan te sluiten....... ik begrijp niet zo goed waarom ze 'em dan wel vervangen hebben........ maar wellicht moet ik niet zo zeuren).
De Pajero bleek zich bijzonder goed gehouden te hebben, alles was gecheked en alles was ook nog goed...... zoals je van een japanse auto verwacht eigenlijk....... we hebben in het begin nog wel eens gedacht om een Land(/struik)rover te kopen....... dan hadden jullie ons op korte termijn waarschijnlijk weer in Nederland kunnen begroeten i.v.m. ons faillisement n.a.v. een 10.000 km beurt maar gelukkig hebben we een jap gekocht!


Donderdag 5 oktober - Surfing Surfing, wavesurfing
Vandaag wordt het mooi weer (alweer) en moet er ook gesurfd worden door...... ook door Lianne! Dat kan het best in Manly want daar is een enorm strand en is het niet zo druk als in het wereldberoemde (wordt mij verteld) Bondi beach. de surfplank dus op de auto gebonden en op naar Manly. Aangekomen in Manly bedachten we nog net op tijd dat het met de surfplank op het dak niet eel verstandig is om de parkeergarage (aan het strand, ideaal) in te rijden. Onze auto is namelijk zonder surfplank al niet heel erg laag (1,86m zonder dakdragers die er dus WEL opzitten) maar met dakdragers en surfplank is ' ie echt een stuk hoger dat 1,90m........ en dat kan niet van het binnenste van de parkeergarage gezegd worden. Tel daarbij op dat de parkeergarage van beton is en de surfplank (die het dan waarschijnlijk het zwaarst te verduren krijgt) van epoxy-glasvezel-spul (zeg maar plastic) en niet andersom (wat voor het surfen weer bijzonder ongunstig zou zijn aangezien een betonnen surfplank pas echt een enkele reis "donw-under" zou betekenen) en je begrijpt dat we VANTEVOREN hebben besloten de plank maar even van het dak te halen. Zo gezegd, zo gedaan. Na de auto geparkeerd te hebben even naar de surfschool om te kijken hoe laat de lessen begonnen. Om 13:00 uur was de volgende les (het was ongeveer 12:00 uur). Lianne heeft een lesje geboekt, voor mij heeft dat heen zin meer (ben al reddeloos verloren). Eerst maar even koffie gedronken om rustig aan het idee te kunnen wennen, de golven waren best hoog en onstuimig, de zee was erg nat en dat maakt het allemaal erg spannend....... ook voor Lianne trouwens. Vol goede moed (en koffie) zijn we rond 13:00 uur de zee ingedoken om er na een uurtje om 3 weer, compleet gesloopt, uit te komen. De zee is enthousiast als altijd en ik had zelfs een aantal golven gepakt...... bijna net zo vaak als dat golven mij te grazen hebben nomen. Lianne heeft ook lekker gesurfd en in een paar uur veel bijgeleerd. Na een uurtje of wat surfen en zwemles voor gevorderden met daarbij het nodige submarine bodemonderzoek door mijzelf zijn we dus moe maar voldaan (vooral de zee was erg voldaan) weer aan land gestapt. Na ons omgekleed te hebben, de auto opgehaald te hebben en de plank weer op het dank gebonden te hebben (in die volgorde) weer "op huus an". Als ik 's avonds op mijn bed lig TV te kijken en even m'n ogen sluit (zie ik dus geen TV meer) voel ik het klotsen van de golven nog helemaal, erg lekker.


Dinsdag 3 oktober - Decent-clothes-recruitment
Vandaag het tweede gesrpek bij een recruiter, deze keer is het Hays. Ik had Hays gebeld op donderdag en werd toen vrij snel daarna terug gebeld door "Garreth" die direct op korte termijn een afspraak wilde maken. Aangezien het afgelopen weeekend een lang weekend was was dinsdag de eerste mogelijkheid...... vandaar. Garreth gaf door de telefoon al aan dat hij graag als enige met mijn CV aan de slag ging, dat zou hij er extra tijd instoppen en heb ik sneller een leuke baan......... het houdt dan wel in dat ik verder zelf niet mer kan solliciteren en andere recruiters bezoeken is al helemaal uit den boze. Mooi verhaal van Garreth maar dat zie ik niet zo zitten........ heeft iets met op 1 paard wedden te maken, daar was iets mee namelijk. Maar goed, Garreth lijkt wel een enthousiaste recruiter die mij graag (geheel belangeloos uiteraard) wel even op de goede weg (met mijn achtergrond zowel letterlijk als figuurlijk) helpt.
Allereerst maar eens even naar de stad om wat spullen te versturen (Rutger: cadeau al gehad?), wat rond te wandelen (want tijd over........ heuh, lees je het goed? "Martijn tijd over????" jaja, Lianne was mee) en vervolgens op gesprek. Wat direct opviel was dat Garreth keurig in pak tegenover mij zat, dat heb ik wel eens anders gezien. Garreth was verder nog steeds erg enthousiast en vroeg of ik volgende week beschikbaar zou zijn voor interviews want die zouden er wel komen. Dat klinkt goed, en naast surfen zo af en toe boodschappen doen en computeren hebben wij momenteel niet een erg drukke agenda......... dus interviews...... ja, daar maak ik wel effe tijd voor. Garreth wil mij voorstellen bij een aantal grote aannemers. Met mijn ervaring bij de overheid zou ik daar namelijk prima passen volgens hem....... en dat is op z'n minst anders dan in Nederland. In Nederland heb ik meer dan eens gehoord met mijn ervaring bij de overheid, bij een aannemer niet zoveel te kunnen. Hier zien ze dat (gelukkig) anders. Aangezien bij de uitvoering van de projecten hier aannemers ofwel veel meer bij het ontwerp betrokken zijn dan (nu nog ) in Nederland ofwel meer samenwerken met de opdrachtgever
is ervaring bij een overheid hier juist wel handig. Dat hoor ik graag. Aan het einde van het gesprek ben ik net zo enthousiast als Garreth en nemen we afscheid met de afspraak dat ik vrijdag garreth maar even moet bellen om te vragen hoe de zaken ervoor staan.
Lianne is ondertussen de stad ingeweest om een beetje rond te wandelen en te winkelen en dat maakt hongerig, even gegeten in de "strand Arcade" een engels aandoende winkelpassage in hertje centrum. Vervolgens weer terug naar ons huisje en boodschappen gedaan.


Maandag 2 oktober - Computer D-day
Omdat we nu dan weer een tijdelik onderkomen hebben moeten we meteen maar wat dingen hebben waarvan het belangrijkste een computer (van het type "met alles erop en eraan als het ff kan") is. Na het ontbijt dus direct naar Supa Centa, een grote mall in de buurt. Daar zijn we alle computerwinkels afgeweest en hebben we de prijzen vergeleken. Als je hier ook alleen maar laat merken dat er een geringe kans bestaat dat je voordat je de computer koopt wellicht voorbij een andere winkel loopt waar ze eventueel ook computers zouden kunnen verkopen wordt de prijs al direct veeeeeeel gunstiger. Dat hebben wij dus maar gedaan, en dat hielp (zo'n 500 dollar). Uiteindelijk hebben we een Hewlett Packard Pavilion dv8303 gekocht (dus) met dual layer dvd burner, Intel Pentium duo core processor, 120 GB harde schijf, 512 MB videogeheugen waarvan 256 MB "dedicated" en een 6 in 1 cardreader........ ik heb echt geen flauw idee wat het allemaal is maar we hebben het volgens de verkopers wel allemaal hard nodig. Wat ik zelf wel erg prettig vind is het 17 inch scherm, het numerieke toetsenbord en de afstandsbediening van de dvd-speler (ja, je leest het goed, je telt niet meer mee zonder tegenwoordig). Na nog wat overige boodschappen gedaan te hebben snel terug naar "ons huis"  om met ons nieuwe speeltje aan de slag te gaan.
Hij doet het fantastisch (daar lees je nu de vruchten van) en het internet eveneens....... dat heb ik namelijk direct geinstalleerd.
Na uitgecomputerd te zijn wederom eten gekookt en..... weer computeren en daarna slapen.


Zondag 1 oktober - Eindelijk weer een vaste stek
Na het ontbijt onze spullen, voorlopig voor de laatste keer, ingepakt in de auto en vertrokken richting ons appartementje in Darlinghurst. Daar aangekomen stond de vrolijke mevrouw al op de trap te wachten........ ze had wat bedacht. Ik moch namelijk haar computer zo lang bij ons houden totdat het nieuwe netwerk (dat ik dus zou installeren) heleaal zou werken en eerder dan morgenochtend had ze de computer sowieso niet nodig. Hoppa, dat betekent INTERNET! Na een uurtje klooien en wachtwoorden verzinnen (wel een beveiligd netwerk natuurlijk) werkt alles zoals gepland en hebben we internet op onze kamer. Dit betekent 2 dingen: 1)morgen een draadloze netwerkkaart halen voor de vrolijke mevrouw om ervoor te zorgen dat het draadloze netwerk ook daadwerkelijk draadloos wordt (als ik het nu draadloos maak is het namelijk geen netwerk meer) en 2) MORGEN GAAN WIJ ZELF WEER EEN COMPUTER KOPEN HOI HOI HOI HOI HOI !!!!!!
Na de kamer een beetje ingericht te hebben en de tassen uitgepakt te hebben zodat we niet meer uit tassen hoeven te leven en al de opwinding verwerkt te hebben even afkoelen in zee........
De surfplank uit proberen in Maroubra (tipje van Toby die mijn surfplank "ge-preloved" heeft). Maroubra is (wat golven betreft) een tikje onstuimig maar wel rustig wat het aantal surfers betreft en je pakt altijd wel een paar golven. In m'n nieuwe surfpak met de nieuwe (voor mij dan) surfplank na het kopen van een leash (zo'n touw waarmee je je enkel vastbindt aan je plank zodat je niet de halve oceaan af hoeft te zoeken naar je plank als je bent gevallen) de golven getrotseerd. Het was weer als vanouds (Arie en Kuipie: ik heb jullie gemist) naast de golven die ik heb gepakt ben ik uiteraard ook een paar keer flink te grazen genomen door de zee......... op een of andere manier moest ik opeens weer aan zwemles denken. In het diepe met kleding en zonder...... eeuuhhh lucht, gelukkig duurt dat met deze golven hier niet zo erg lang. Het is nog gelukt om een paar mooie golfjes te pakken en de plank gaat echt als een speer, ik had kramp in m'n kaakspieren van het grijnzen. En eveneens als vanouds kwam ik na een uurtje gesloopt uit de zee ........ terwijl bij de zee niet de geringste vorm van vermoeiing te bespeuren was....... ongelofelijk en TOP!
Na 2 maanden van bijna onafgebroken junkfood en magnetronmaaltijden eten konden we vanavond ook eindelijk weer koken....... en die gelegenheid hebben we ook maar te baat genomen. Grappig waar je aan gata hechten na 2 maanden reizen. Na het eten voldaan (en doodop) gaan slapen.


Zaterdag 30 September - Huurhuizenjacht
Na het ontbijt snel naar Manly om daar allereerst een "Manly daily" te kopen, de "interessantehuurhuizenbekijk"-route uit te stippelen en als een haas (want al te laat) naar het eerste.... eeuuhh, nee bezichtiging is al voorbij, de tweede (waar is dat ^%&&&-hok), nou naar de derde woning dan maar.....  Doordat de bezichtigingen maar steeds 15 miuten duren en de huizen die wij interessant vinden door heel Manly, Harbord en Queenscliff verspreid liggen EN niemand zich heeft afgevraagd wat ONS zou uitkomen (ongelofelijk gewoon) racen we dus van de ene kant van Manly naar de andere kant van Queenscliff en weer terug. En uiteraard heeft elke inwoner van Sydney met een "P" van "prutser" op z'n auto (die "P" staat dus voor "prutser" of voor "principieel ongeschikt om auto te rijden".... deze sticker moet je op de auto plakken als je je rijbewijs minder dan een jaar (geloof ik, exacte periode weet ik niet ) hebt. Het hebben van een Austalisch rijbewijs zegt in principe niet zo veel, het NIET of NET hebben van een rijbewijs spreekt daarentegen absoluut boekdelen. De wegen waren dus verstopt met prutsers terwijl wij een nogal krap schema hadden, bij mij is overigens elk schema waar uberhaupt een tijdstip of zelfs maar een datum op staat krap maar ons "interessantehuurhuizenbekijkschema" was ECHT krap. Gelukkig hebben wij een (zeker vanuit een kleine "ikhebnetmijnrijbewijsenkijkeenswaarinikalmijnspaargeldgeinvesteerdheb-auto) nogal indrukwekkend monster...... op de een of andere manier zijn er weinig mensen die rechts (in NL links) blijven rijden VOOR ons achteruitkijkspiegelvullende beest. Al met al was het een rit waar PTT/TNT/TPG (of zoals Ernst van der Pasch het noemt: de KPTTG) trots op zou zijn. We hebben in een uurtje of 4 een stuk of 8 tot 10 huizen bekeken en zeker 17 beginnende automobilisten een bijna doodervaring bezorgd. Er waren een paar hele mooie appartementen bij (uitzicht op de haven van Manly in een relatief nieuw complex op wandelafstand van het strand), een paar grote (ook op wandelafstand van het strand) en een paar brakke........ van het type "onverklaarbaar bewoond" (volgend halte en eindstation: onbewoonbaar verklaard). Wat de woningen echter allemaal gemeen hadden was dat er veel mensen kwamen kijken naar de woningen. Sommige staan nu (week later) nog steeds te huur dus dat zegt op zich niet zoveel maar er komen in ieder geval veel mensen op af. Een volgende stap in het huurproces (of eigenlijk in het "hoeneemikdeelaanhethuur"-proces) is een applicatieformulier invullen. De huiseigenaar maakt dan op basis van de gegevens die hij ontvangt van alle geinteresseerden een keuze. Dit proces neemt een aantal dagen in beslag. Als de huiseigenaar vervolgens een keuze heeft gemaakt en de huurder wil het ook nog steeds huren wordt een contract getekend (hier voor soms minimaal 3 en meestal minimaal 6 maanden), de borg betaald en de sleutel overgedragen. Wij hadden van alle appartementen die wij interessant vonden een applicatieformulier meegenomen en besloten om nog even te kijken wat we gaan doen. Na dit gekkehuis (gekkenhuurhuis?) moesten we weer verder naar ons nieuwe tijdelijke onderkomen om de borg te gaan betalen en de sleutel op te gaan halen want vanaf morgen kunnen we daar in! De vrolijke mevrouw was weer erg vrolijk en dat werd ik ook erg snel......... wat zag mijn oog: een draadloos modem (momenteel zeker nog bijzonder draadloos want nog in doos). Meteen maar even gevraagd of er een draadloos netwerk is...... want daar wil ik wel gebruik van maken als dat kan. Nou, de aansluiting is er al wel, het modem ook maar (uiteraard) er is nog niets geinstalleerd want: 1) ze weet niet hoe dat moet en diegene die dat moet doen had nog geen tijd (zin?) en 2) ze heeft nog geen ........ding of zoiets wat er nodig is om haar laptop van het draadloze netwerk gebruik te laten maken (met " .........ding" bedoelt onze aanstaande huisbazin "netwerkkaart" maar dat weet ze zelf nog niet). Maar...... als ik het netwerrk aan kan sluiten mag ik er daarna zoveel gerbuik van maken als ik wil want het nieuwe netwerk is veel sneller en ze wordt een beetje moe van al dat gewacht op het laden van de pagina's....... kijk, dat biedt perspectieven. Zo'n draadloos netwerkje instellen kan ik onderhand wel (heb ik de laatste tijd dankzij allerlei verhuispartijen en mensen die plotseling draadloos internet willen (bedankt, it was my pleasure, nu zeker!) nogal eens gedaan). Dus dat is direct afgesproken. 
Vervolgens naar een winkelcentrum om wat spullen te halen waarmee ik een surfplank op de auto kan binden (er zitten al dakdragers op) en........eeuuhhh he, wacht eens even......... ik heb nog niet eens een surfplank. Dat regelen we dus ook maar meteen even. Via een obscure website had ik al een bijzonder geschikt tweedehands (of "pre-loved" zoals ze dat hier zo mooi noemen) plankje gezien bijzonder geschikt voor mijn niveau van surfen, of eigenlijk bijzonder geschikt voor mijn ontbreken van niveau van surfen. Voor de kenners onder ons (en daarnaast voor mijzelf) het is en 8,0 voet "deluxe" longboard (inclusief boardbag) die is geshaped door..... een eeuuhhh shaper.
Nu we zo druk zijn geweest met andere zaken dan het huren in Manly worden we ook opeens overvallen door een goed idee....... layen we eerst maar eens even een baan vinden eer we een huurcontract voor 3 of 6 maanden aangaan. Het kan namelijk best zo zijn dat ik helemaal niet terechtkom (wat werk betreft) in Sydney en dan zit je wel aan een contract vast, ik wil ook niet dat een huurhuis mijn banen-zoektocht gaat beinvloeden, dat lijkt me niet helemaal de juiste prioriteitenstelling (is dat een woord?). Dus, even geen applicatieformulieren meer..... dat zorgt voor wat rust.
Even ter verduidelijking, er staat hierboven steeds "Ik" in plaats van "wij", het is niet zo dat we in een enorme relationele crisis zijn beland of dat ik ineens enorm vrouwonvriendelijk ben geworden en dat Lianne met een ketting om haar nek achter het aanecht staat. Maar we hebben besloten, gelet op de arbeidsmarkt hier en het feit dat er nog best e.e.a. geregeld moet worden, om eerst te zorgen dat ik een baan heb in de Civiele techniek (er is hier gewoon veel vraag naar civielers) en dat Lianne dan ook naar een baan gaat zoeken. Op die manier kan Lianne nog wat zaken voor ons regelen waarvoor het handig of nodig is dat een van ons tweeen een baan heeft (ceditcards aanvragen, mobiele telefoonabbonnement regelen, applyen voor huurhuis) en is het gewoon duidelijk waar we terecht zijn gekomen. Als Lianne nu in Sydney naar een baan op zoek gaat en ik kan straks een leuke baan krijgen in Brisbane........ en de reiskosten worden niet vegroed...... gaan we een nogal ongezellige toekomst tegemoet en dat willen we niet.
Even indiaas gegeten en tevreden met al het "opgedane inzicht" (en de surfplank) gaan slapen.


Vrijdag 29 September - Shabby-clothes-recruitment
'S ochtens op tijd op om om 09:00 uur het eerste gesprek te hebben bij een recruiter. Erg spannend, alles in het engels en de terminologie is mij nog niet volstrekt duidelijk maar ik heb er veel zin in. Ben benieuwd waar ze mee komen, waar is veel werk, wat is er mogelijk enz. enz. Om exact 09:00 uur kom ik binnen voor een afspraak met Roger. Roger blijkt een gezellige engelsman die een tijdje geleden naar Australie is gekomen en nooooit meer teruggaat naar Engeland, hij zegt dat dit voornamelijk met het weer te maken heeft. Wat mij vooral opviel aan Roger is dat Roger eruit ziet alsof 'ie net uit de kroeg komt. Niet dat 'ie dronken is ofzo maar hij heeft een gezellige spijkerbroek aan, sportschoenen, een polotje met de naam van het bedrijf (shabby-clothes-recruitment) enz.enz..... erg relaxed allemaal, kom ik daar aan in driedelig donkerblauw. Verder ging het gesprek naar mijn idee wel goed (moet uiteindelijk nog maar blijken natuurlijk maar het gevoel is goed). Roger gaf aan dat er vooral in Queensland veel projecten zijn, dat heb ik eerder gehoord, en dat daar erg veel werk is voor mij (niet voor mij alleen hoor, zo hard werk ik niet, ik zal nog wat overlaten voor anderen). Zijn wij bereid om daarnaartoe te verhuizen??? ja, dat zijn wij........ afhankelijk van wat er tegenover staat natuurlijk. Wij zijn erg benieuwd naar wat er allemaal gaat gebeuren wat betreft de banen. Als ik wegga (CV digitaal ophalen) en later terugkom bij Roger om hem mijn CV digitaal te geven vertelt hij nog even dat het "casual-friday" is op vrijdag in Sydney........ kan je wat makkelijker vanuit de kroeg naar je werk denk ik.
Na dit gesprek heb ik meteen maar even wat nieuwe overhemden gekocht incl. stropdas........ misschien was nieuwe sportschoenen, een hippe spijkerbroek en zo'n helm met van die blikjes bier eraan vast "career-wise" verstandiger geweest......
Vervolgens weer terug naar ons motel om de terreinbruut op te halen en weer verder op huizen-jacht te gaan. Aangezien ik nog in pak liep heb ik me ook maar even omgekleed. Uiteindelijk is het "casual-friday" en ik wil er niet uitzien als de eerste de beste ramptoerist in driedelig donkerblauw, wat dit betreft pas ik me graag aan!
Na weer de hele riedel makelaars afgeweest te zijn en continu hetzelfde te horen (morgen komt de Manly Daily, val me niet lastig, ik ben net......... koffie aan het drinken / prive aan het bellen / m'n nagels aan het knippen / al het voorgaande (dat  laatste = knap!!!.....zeker als je 21 en blonT bent, voordat je het weet roer je je koffie met je telefoon en ben je je nagels aan het drinken..... dus dan heb je geen tijd voor huurhuistoeristen, dan hebben je belangrijker zaken aan en in je hoofd) uiteindelijk naar een internetcafe. Alwaar we hebben gezocht op 1) huurhuizen (verassend), 2) huurhuizen met een kortere minimale huurperiode dan 3 maanden en 3) flatsharing. Dat laatste vind ikzelf overigens niet zo prettig, "delen" ben ik niet zo goed in. Uiteindelijk een appartementje in Darlinghurst gevonden, gefurnished en wel waar we direct in konden. Dat klinkt bijna te goed om waar te zijn....... en als dingen te goed om waar te zijn lijken ..... zijn ze dat meestal ook. Direct gebeld en langsgereden om te kijken. Het eerste wat mij opvalt is dat het straatje zo nauw is dat ik ons terreinmonster (en als ik niet uitkijk eigenlijk meer: spiegelmonster) maar net tussen de aan weerszijde geparkeerde auto's door kan laveren. Dat begint lekker. De eigenaresse van het huis blijkt op z'n minst "anders" maar wel op een grappige manier. Ze is direct bereid om haar eigen parkeerplaats voor het huis (er zijn 2 huizen in de straat met oprit, deze en die van de buren) op te geven zodat wij onze vierwielaangedreven olietanker kunnen parkeren. Ze is erg vriendelijk en hartelijk en is direct geinteresseerd in alles behalve het hele huurverhaal. Het lijkt alsof ze in een goede trip is blijven hangen een tijdje geleden, al een flink tijdje wel eigenlijk zeg maar iets voor Woodstock......... Het huisje is echt erg relaxed. Het huis zelf is in 1880 gebouwd wat in Australie betekent dat je in een museum woont. De kamer is ruim genoeg, heeft alles wat we nodig hebben, heeft een enorm balkon en het is allemaal op wandelafstand van hartje Sydney, wat ook nog eens erg praktisch is. We hebben het maar meteen rondgemaakt, zitten we morgen (tijdens onze "Manlydaily-huizenjacht" ook wat relaxter...... we hebben immers niet meer perse direct iets nodig). Hier zitten we dus wel een week of misschien twee. Vervolgens tevreden terug naar ons motel en vervolgens naar het centrum gewandeld om daar wat rond te dolen, altijd leuk in zo'n grote indrukwekkende stad als Sydney, en even snel te internetten. Dat "even snel" wordt al gauw drie uur waarna we niet erg veel zin meer hebben om in een restaurant onze nieuwe tijdelijke verblijfplaats te vieren (wat de bedoeling was). Met de trein naar Kings Cross (nabij ons motel) en vervolgens eten gehaald onder de gouden bogen...... vlug, veilig en voordelig zeg maar (of was dat van iets anders?). Daarna rustig geslapen........ en een paar keer wakker geweest dankzij onze feestende mede-motelmafkezen (het lijkt wel erger te worden de laatste tijd).


Donderdag 28 September - Dee, wie why is eerlijk weg?
Na een brak nachtje vertrokken uit Manly. ten noorden van Manly zijn namelijk nog wat wijken van Sydney zoals Dee-Why, Curlcurl en Harbord. Vanuit die wijken is het centrum van Sydney iets minder makkelijk te bereiken (er gaat geen ferry naar toe) maar aan de andere kant is het er wel weer iets rustiger dan in Manly. Eerst maar eens langs een aantal makelaars om te zien of er uberhaupt aanbod is....... dat is er bleek al snel, en het is nog iets voordeliger dan Manly ook (dat komt waarschijnlijk doordat het iets minder gewild is want de appartementen lijken eerder groter dan kleiner). In Dee Why was er wederom een enthousiaste makelaarster die ons diezelfde middag nog wel 2 appartementen wilde laten zien. Een gloedjenieuwe op wandelasftand van het strand en een oudere bijna aan het strand..... dat klinkt veelbelovend. Vervolgens moesten we weer racen naar Manly want daar stond iets groots te gebeuren........ Lianne ging naar de kapper!!!! (sorry Dayenne maar de weekendretourtjes Sydney-Arnhem waren allemaal volgeboekt). Ik heb tegelijkertijd maar eens naar banen gezocht op het wereldwijde web en mijn CV naar een aantal mensen verstuurd. Van een paar kreeg ik direct een reactie en morgen heb ik het eerste gesprek bij een recruiter. Nadat Lianne terug was van de kapper (het is echt SCHITTEREND geworden........ euuhhh..... bijna net zo mooi als bij jou Dayenne) hebben we nog even ge-internet en zijn we op huurhuizenjacht gegaan. Allereerst het huis in Balgowlah (hadden we gisteren een afspraak voor gemaakt). Leuk huisje, best groot maar veeeel te ver van zee (zeker 2 kilometer, dat krijgen ze nooit verhuurd, daar beginnen we niet aan hoor zo midden in het binnenland van Australie). Vervolgens naar Queenscliff ten noorden van Manly, da's al een stuk beter wat betreft woon-strand afstand, namelijk 200 meter. Dat is met een surfplank op de nek nog wel te overbruggen. De rest van het huisje was ok, niets meer, niets minder.  Vervolgens naar de 2 woningen in Dee-Why (ik vraag me echt af hoe ze aan die naam zijn gekomen...... we noemen de wijk ten noorden van "Manly", "Danley", Manly met een "D" zeg maar. Met een "D", waarom? .......... he wat, D-waarom???...... en een nieuwe naam was geboren. Even ter zijde, zo is men ook aan de naam Kangoeroe gekomen (da's trouwens geen grap!) men vroeg aan de aboriginals, "Wat is dat" naar een kangoeroe wijzend, de aboriginals begrepen dat niet en antwoorden "wij begrijpen u niet" (zo gek waren die aboriginals niet hoor) of iets van die strekking en dat is in het aboriginals "Kangoeroe"...... wij hebben dus veel "ikbegrijpuniets" gezien tijdens onze reis....... ze hadden die beesten trouwens beter "bumperklevers" kunnen noemen want dat zijn het pas echt of "bullbarklevers" is misschien nog beter). Maar goed, ook leuke huisjes waarbij er 1 direct uitzicht heeft op zee, gezien de staat van dat hok wil je overigens ook alleen maar naar buiten kijken....... maar da's iets anders. We zullen de woningen allemaal eens rustig de revue laten passeren en dan besluiten we later wel wat we gaan doen. Aangezien de afgelopen nacht nogal onrustig was en er een lang weekend aan zit te komen in Australie hebben we maar weer even een "oude bekende" gebeld waar we eerder geslapen hebben. Een motel dat "Roslyn gardens" heet en bij Potts point zit, op loopafstand van het centrum van Sydney, daar overnachten we voorlopig maar weer eens even totdat we iets hebben gevonden. Na "verhuisd" te zijn naar Potts point, Thais gegeten en op tijd gaan slapen...... eindelijk weer slapen.
                                                                                                       
MARTIJN EN LIANNE IN AUSTRALI�
Oost West Thuis Pagina
Verhaaltjes
Aapjes Kijken
Leuke Links en Rechts
Vestigen in Sydney
                                                                                                       
Boodschappen doen
COPYITRIGHTFROMMARTIJNENLIANNE
Media en Medinee
Vanaf donderdag 28 september (Rutger: gefeliciteerd) zijn wij weer terug in Sydney. Daar gaan we voorlopig blijven. Hier willen we namelijk een baan zoeken en een huis. Tijdens onze reis door Australi� hebben we namelijk besloten dat we Sydney toch wel de gaafste stad vinden om te gaan wonen en werken. Het feit dat het een metropool is (waar echt ales zit), dat je er kan surfen en dat het weer altijd lekker is hebben sterk aan deze beslissing bigedragen. Het reizen is nu afgelopen en het zoeken naar werk en een woning...... en uiteindelijk vrienden (kan je die ook ergens kopen?) gaat nu beginnen.

Op deze pagina zullen we onze vestigings-verhalen een beetje vertellen. Aangezien nu niet meer op dagelijkse basis allerlei interessante dingen doen en zien zullen we ook niet meer per dag alles beschrijven, het is denk ik niet erg interessant te weten dat wij om 20:15 bij Woolworths de boodschappen hebben gedaan, vandaar. Wat het vermelden WEL waard is zullen we hier vermelden tot en met het moment dat we wat gesetteld zijn.
Volgende pagina
Index pagina
Vorige pagina
Huidige pagina
1
2
Index pagina
Naar de
Vestigingsperikelen


Donderdag 2 november - Hoppa, Lianne heeft ook een baan....... in de bouw!
Vandaag gaan we 1)afwachten waar Hays mee komt (die zouden namelijk vandaag aangeven waar ze de CV van Lianne naar toe wilen sturen) en 2)surfen want het wordt mooi weer. Uiteraard moet Lianne uiteindelijk zelf Hays bellen want terugbellen is niet een australisch concept. Ze hebben goed nieuws want ze kan komende maandag direct beginnen op een tijdelijke opdracht bij een groot bouwbedrijf, volgens ons net als Leighton maar dan meer de utiliteitsbouw- / bouwkunde kant op), tijdens die tijdelijke opdracht zullen ze dan verder zoeken naar een vaste baan voor Lianne. Dat kan overigens ook zijn bij het bedrijf waar ze maandag gaat beginnen want daar zijn ze wellicht ook nog naar mensen als Lianne op zoek voor in vaste dienst. Maar Lianne gaat dus tegelijk met mij komende maandag beginnen. Haar werk is midden in de CBD van Sydney (midden tussen de winkels........ dat wordt een groot koopalarm de hele dag!) en ze kan dus wandelend naar haar werk...... wat gezien het lekkere klimaat hier absoluut geen straf is. Verder schijnt de werkgever een superleuk bedrijf te zijn waarbij men erg goed is voor het personeel (twee keer in de week schijnt er een personal trainer aan je bureau te staan....... best reaxed).
Na al dat goeie nieuws gaan we direct naar Manly om te surfen. Op internet stond dat de golven circa 30 tot 60 cm hoog waren. Ik weet niet precies waar ze dat vandaan gemeten hebben en waarmee maar dat zijn dan wel de grootste centimeters geweest die ik ooit gezien heb. Het was een grote kolkende massa waar moeilijk doorheen te komen was met golven tot (ik denk ongeveer) 1,5 meter. er lagen ook zowat geen surfers in het water wat op zich niet een bijzonder goed teken is. Maar ik heb me toch nog ruim1,5 uur geamuseerd met een onvermoeibare zee. Ik kan onderhand al een klein beetje merken dat het al steeds meer op surfen begint te lijken waar ik mee bezig ben, prijzen zal ik er niet me winnen (zelfs hier niet!) en het zal er regelmatig ook nog erg maf uitzien maar het gaat al steeds minder lachwekkend.
Na deze zwemles voor gevorderden snel terug naar huis en boodschappen doen, vanavond komt onze huisbazen namelijk bij ons eten voor de gezelligheid en we hebben nog niets te eten......... en da's op zich wel handig als er iemand komt eten.
De avond is erg gezellig, onze huisbazin is een beetje maf maar wel op een goede manier. Ze is ontzettend vriendelijk en geestig en ze is tegelijkertijd bezig met haar huis te verkopen, of nee, verhuren of nee, verbouwen en dan delen te verkopen, of nee...... eerst maar eens wachten, nee toch maar verkopen......... en voor al deze mogelijkheden afzonderlijk is ze al voorbereidingen aan het treffen. Zo komen de makelaar die het huis gaat verkopen tegelijkertijd met de nieuwe huurders voor de zolder en die komt vlak na de aannemer die onze kamer gaat samenvoegen met de kamers achter ons waar gisteren net iemand is ingetrokken......... en die neemt meteen de archtect mee die de verbouwing (achteraf???) gaat ontwerpen. Als de makelaar weggaat kan 'ie meteen even de deur opendoen voor de meneer die tapijt komt leggen op de zolder.......... euuuhhh ja, en dan zegt ze dat ze niet precies weet wat ze moet doen........ goh, dat meen je. Maar goed, het eten (en vooral drinken) is erg gezellig en rond 01:30 zettn we er maar eens een punt achter. Morgen is voorlopig onze laatste gezamelijke vrije doordeweekse dag en moet Lianne om 10:00 uur bij Hays zijn om haar contract op te halen....... dus we moeten een beetje op tijd uit de veren.


Woesdag 1 november - Recruitment day voor Lianne
Aangezien we nu behoorlijk zeker weten dat we in Sydney terechtkomen en Lianne ook weer aan de slag wil, gaat ze vandaag eveneens hard aan de slag om ook weer een baan te krijgen. Gisteren heeft ze haar CV van een nieuw en australisch tintje voorzien, een nieuwe gardarobe was al aangeschaft dus........ laat maar komen die potentiele werkgevers. Lianne is klaar voor. Het eerste telefoontje dat ze pleegt is direct raak, Lianne had wat leuke functies gezien bij hetzelfde detacheringsbureau via wie ik mijn baan heb gevonden (Hays). Na een minuutje of 5 aan de telefoon kan ze direct dezelfde dag nog op gesprek. We moeten nog even wat dingen halen bij de nabijgelegen mall en als we daar zijn  zien we een paar enorm coole barkrukken die we al een tijdje willen hebben voor ongeveer 1/4e van de prijs....... die nemen we dus maar meteen even mee. Voor de liefhebers: het zijn zogenaamde Bombo-krukken (Lianne noemt ze steeds Bimbo....... schandalig!) en je kan hier klikken voor een linkje.
Om 15:00 uur moet Lianne bij Hays zijn en na 2,5 uur overleggen testen en nog meer overleggen staat ze weer op straat. Ik begon al te denken dat ze direct was aangenomen EN begonnen bij Hays zo lang duurde het. Ze is helemaal doorgezaagd en kan als ze dat wil morgen al aan de slag bij een tijdelijke baan......... dat is wel heel erg snel (en ook weer niet de bedoeling). Hays is dus erg enthousiast en twijfelt er niet aan Lianne snel een baan te bezorgen. Da's dus goed nieuws! Na deze banentocht even naar de spurtschool en op de terugweg Thais gehaald (da's zo leuk aan deze buurt, er zitten overal hippe eet- (en afhaal)tentjes..... erg lekker en malkkelijk ook wel trouwens.


Dinsdag 31 oktober - Nog een paar dagen vrij
Garreth belt, hij heeft contact gehad met Alan en het lijkt Alan beter als ik komende maandag 6 november begin. Er beginnen dan nog 2 andere (ook via Hays) en da's makkelijker. Ik ben wel erg benieuwd hoe mijn nieuwe werk zal zijn enzo maar een paar dagen extra vrij is ook wel weer lekker, ik ben er blij mee! Maandag 6 november om 08:30 uur moet ik op het kantoor in Chatswood zijn om te beginnen.


Maandag 30 oktober - Motorshow Sydney
Momenteel is er een autoshow in het conventioncenter in Sydney waar we natuurlijk heen MOETEN, kunnen we het convention center ook meteen van binnen zien (interessant). Op weg ernaar toe belt Garreth nog. Of ik Alan Warburton (van leighton) nog heb gesproken en wanneer ik ga beginnen bij Leighton? Ik heb Alan niet meer gesproken en heb aangegeven dat ik aankomende woensdag wel kan beginnen (de eerste van de maand, leek me handig). Garreth geeft aan dat Alan zich dan blijkbaar bedacht heeft want de laatste keer dat hij 'em heeft gesproken vond Alan het handiger als ik volgende week maandag zou beginnen.......... nou Garreth, ik heb Alan dus niet gesproken en of 'ie zich bedacht heeft weet ik dus niet. Nadat ik datzelfde 3 keer gezegd heb dringt het tot hem door en spreken we af dat Garreth Alan belt en mij laat weten wat de bedoeling is.
ondertussen zijn we bijna bij het Sydney convention center waar ze op het terrein ervoor met diverse terreinauto's over kunstmatig aangelegde heuvels (zeg maar verkeersdrempels) aan het rijden zijn. De beurs is niet druk....zeg maar erg rustig en ook niet supergroot. Het is wat afmetingen betreft ongeveer hetzelfde als anderhalve hal van de Rai. Op Porsche en Lamborghini na zijn bijna alle merken wel vertegenwoordigd maar de stands staan niet helemaal bomvol met 15 versies van elk type. Het is daardoor erg overzichtelijk en gezien het feit dat het rustig is kan je  toch alles wel zien. Na een uurtje of twee en een half strompelen hebben we alles ongeveer wel gezien en een bergje foto';s gemaakt voor het thuisfront (klik hier voor een uitgebreid en bijzonder subjectief "verslag" van de autoshow) en gaan we weer verder. Omdat Lianne binnenkort ook moet solliciteren en daarvoor uiteraard geen kleren heeft moeten we dat eerst even regelen......... en aangezien we "toevallig" vlakbij het centrum van Sydney zijn doen we dat direct maar even. Na al dat gewinkel hebben we nog even mijn nieuwe "Diamond Back Topanga" mountainbike opgehaald in Mosman. Deze heb ik op ebay gekocht voor een paar knaken zodat ik weer een beetje mobiel ben in Sydney. Nu alleen nog een helm (dat is namelijk verplicht hier) maar dat komt morgen wel. 


Donderdag 26 oktober - Een aanbod van Leighton!!!!!
Vandaag belt Garreth van Amnesia recruitment zo maar onaangekondigd!!, hij heeft Alan gesproken van Leighton en ze gaan vandaag bij Leighton overleggen en een beslissing nemen wat ze gaan doen, ofwel mij nog een keer willen spreken, ofwel een aanbod doen ofwel helemaal niets. Hij heeft verder nu nog geen nieuws maar zodra hij meer heeft gehoord (waarschijnlijk aan het einde van de middag) belt hij direct. Nou, dat klinkt hoopvol.
Omdat we niet voor niets lid zijn geworden van een spurtschool in de buurt daar maar eens even heen......... kunnen we het telefoontje van Garreth afwachten en onze tijd ook nog nuttig besteden. Na een uurtje in de martelwerktuigen gehangen te hebben hebben we ons (door een trainer opgestelde) programma afgewerkt en doen we nog even een capuchinotje na.
Bij thuiskomst even computeren en........ daar gaat de telefoon. Gezien het aantal vrienden dat we hier hebben (ongeveer 0) kan het bijna niet anders dan Garreth zijn............ inderdaad, het is Garreth van Hays. Garreth geeft direct al aan dat 'ie goed nieuws heeft. Leighton wil mij hebben en (ik ga niet verder in de details treden maar) gezien het feit dat ze een hoger salaris aanbieden dan ik gevraagd heb (en dan ik in Nederland verdiende) blijkbaar erg graag. Tevens vertelt hij dat het aanbod behelst dat ik eerst als "site engineer" ga werken en dat ze ervan uitgaan dat ik binnen ongeveer een jaar "project engineer" kan worden......... met een nog beter salaris en (jaja!!) een auto van de zaak. Daarvoor moet ik mezelf dan uiteraard wel eerst bewijzen....... kom maar op zou ik zeggen, ik heb er zin in!!!! Zoals jullie zullen begrijpen zijn wij redelijk door het dolle......... een zeer interessante baan bij een enorm grote aannemer (uiteraard een geweldig bedrijf!!!! voor meer informatie klik hier) met erg veel (spectaculaire en interessante) projecten die nog lekker betaalt ook (terwijl er zeer zeker rekening mee hadden gehouden een stap terug te moeten doen)........ dit gaan wij even op een fatsoenlijke wijze vieren!!!!!! Wat trouwens ook nog erg leuk is is dat ik zelf aan mag geven wanneer ik ga beginnen met werken, als ik wil komende maandag al maar over een week mag ook......... Maandag willen wij nog even graag naar een autoshow maar ergens komende week beginnen lijkt mij best leuk.........
Ik ga champagne halen..........!!!!!!!


Woensdag 25 oktober - Amnesia recruitment
eeuuhhh...... bellen, ik moest iemand bellen........ he Donuts........


Dinsdag 24 oktober - Decent clothes recruitment = Amnesia recruitment?
In afwachting van het telefoontje van Garreth over mijn gesprek van gisteren staan wij op, gaan we de was doen, lunchen ....... en is het onderhand middag. Dan maar weer even bellen. Ik krijg Garreth direct aan de telefoon: "Ja, hoe gaat het? hoe ging je gespr....oh nee.... dat had ik al gevraagd, toch?......waarmee kan ik je helpen?". Nou dat je me zou bellen vandaag naar aanleiding van je gesprek met Alan. "Ow, ja er zijn geen ontwikkelingen dus dacht ik...... ja, niets eigenlijk". Als ik dan aangeef dat we hadden afgesproken dat 'ie terug zou bellen herinnert 'ie zich het weer (zegt 'ie), verontschuldigt zich en legt nog even verder uit dat ze bij Leighton vanmiddag overleg hebben en dat daaruit dan volgt wat ze gaan doen......... dus heel misschien vanmiddag en anders morgen belt 'ie weer (als 'ie er aan denkt). Nou, weer geen nieuws dus. Vervolgens maar naar de sportschool, stukje wandelen, even eten en........ geen telefoon, maar weer rustig morgen afwachten!


Maandag 23 oktober - Leighton 2
Vandaag voor de tweede keer naar Leighton, daar is namelijk een afdelingshoofd van de afdeling Rail die mij ook graag wil spreken. Wederom op naar Chatswood, nu dus voor een gesprek met Alan Warburton. Het gesprek verloopt in grote lijnen hetzlefde als dat met Tony Stante met dat verschil dat het project waarop ik wellicht ga werken ook besproken wordt. Wederom is het een leuk gesprek en sluiten we af met de afspraak dat we via Hays van elkaar horen. Alan geeft aan dat 'ie mogelijkheden zat ziet zowel bij het project als op andere projecten. Hij laat vandaag nog via Hays weten wat 'ie nu verder wil. Ik ben benieuwd, na het gesprek direct Garreth gebeld (van decent-clothes-recruitment) en hem verteld hoe e.e.a. verlopen is. Garreth beloof mij later vandaag terug te bellen want hij moet Alan toch nog spreken, wel is dat gezien meerdere gesprekken van Alan waarschijnlijk aan het eind van de dag......... Dat klopt ja, als ik om 18:00 uur nog niets gehoord heb ga ik zelf maar eens bellen want ik ben toch wel nieuwsgierig. In eerste instantie wordt mij verteld dat Garreth net naar huis is..... WAT?? maar dat is niet de afspraak! Net op het moment dat ik mij behoorlijk sta op te winden gaat de telefoon...... Garreth, "Ja ik zag dat je gebeld had, hoe was je gesprek vanmorgen"........ euuhh huh? volgens mij heb ik je dat vanmorgen al verteld. "oh ja, nou Alan heb ik niet meer te pakken gekregen, hij belt mij morgen en dan bel ik jou". Ow, da's jammer, nou ja er zit niets anders op dan wachten..... (niet mijn sterkste kant)


Vrijdag 20 oktober - Zitnieoperahous
Vandaag was het weer redelijk, de temperatuur was best aangenaam maar er was een nogal dreigende lucht, geen surfweer in ieder geval. Wij hadden nog steeds het Opera house niet van binnen gezien en dat moest nog steeds een  keer gebeuren. Door het feit dat het weer dus niet zo super was vonden wij het een uitgelezen dag om het Opera house vandaag te gaan bezoeken. Zo gezegd, zo gedaan. Direct nadat wij binnen waren bij het Opera house begon het overigens ENORM te hozen....... maar gelukkig is het Opera house waterdicht, we hebben er dus niet zoveel van gemerkt.  Even een klein stukje geschiedenis van het Opera house: Reeds in de 40-er jaren vond Eugene Goossens (toen directeur van muziek conservatorium van New South Wales) dat een Opera gebouw noodzakelijk was, of eigenlijk was een gebouw nodig waarin allerlei kunst als zang, dans en toneel e.d. plaats kon vinden. In 1954 vond hij in de premier van New South Wales Joseph Cahill een medestander waarmee het "project" eindelijk vorm ging krijgen. De locatie voor het nieuwe Opera house had Eugene ook al bedacht, namelijk "Bennelong point" een natuurlijk schiereiland waar toendertijd een tramdepot was. Overigens stamt de naam "Bennelong" van een Aboriginal die de eerste kolonisten daar tegen kwamen. Goossens en Cahill vonden dat het een apart gebouw moest worden en daarom schreef men een ontwerpwedstrijd uit waar uiteindelijk 233 ontwerpen voor werden ingezonden. In 1955 werd definitief het ontwerp van Jorn Utzon (een jonge deense architect) gekozen. Men was zeer onder de indruk van het ontwerp, ons is verteld dat de belangrijkste reden daarvan is dat de daken lijken op zeilen wat dan weer een sterke band heeft met de haven eromheen. Jorn Utzoon is in 1957 naar Australie gekomen om de bouw van het Opera house te begeleiden waarmee in 1959 begonnen is. De bouw verlipe niet niet geheel zonder slag of stoot. Tijdens de uitvoering ging er een en ander niet als gepland (slecht uitgewerkt ontwerp, slecht weer enz. enz.) waardoor men in 1965 nog steeds bezig was terwijl men gepland had in 1963 het project af te ronden. Verder had de bouw van het Opera house in begin 1966 reeds 22,9 miljoen dollar had gekost terwijl in den beginne heel grofstoffelijk 7 miljoen geraamd was en men nog niet klaar was.  Daardoor ontstonden er veel  grotere problemen, op dat moment namelijk wisselde de regerering en de nieuwe regerering had als een van de speerpunten om het Opera house "even snel" af te raffelen. Zoals te doen gebuikelijk in de politiek waren de betreffende politici niet door enige kennis van zaken gehinderd en voerden ze aanzienlijke "bezuiningingen" door waardoor (door de vorige regering reeds goedgekeurde) plannen van Utzon voor onder andere het interieur van het Opera house gedwarsboomd werden.
Utzon was over de beslissingen die werden genomen zo kwaad dat 'ie ontslag nam. Men heeft hem nog wel een soort van architect functie aangeboden maar daarin had hij geen controle over de bouw van het Opera house...... Utzon heeft die functie daarom afgewezen. Het Opera house is dus na het vertrek van Utzon in februari 1966 afgebouwd onder leiding van anderen....... die er met dank aan de politiek een nog veel grotere bende van gemaakt hebben.
Men had dus in eerste instantie geraamd dat het Opera house ongeveer 7 miljoen dollar zou kosten, tot het moment dat Utzon arcitect was is er dus 22,9 miljoen dollar uitgegeven en da's dankzij alle wijzigingen die er na het vertrek van Utzon zijn doorgevoerd en de andere "bezuiningen" uiteindelijk 102 miljoen (!!!) geworden. Even ter verduidelijking voor de mensen uit het land van de Betuweroute en de HogeSnelheidsLijn waar een overschrijding van de raming van 400% of meer zeer netjes is, da's een overschrijding van 95 miljoen dollar en da's ongeveer 1400%...... en buiten Nederland (of eigenlijk, buiten het bereik van Brussel en de politiek in het algemeen) wordt dat over het algemeen als VEEL beschouwd, er wordt zelfs gerept over HEEL VEEL. Voor de bouwperiode geldt al min of meer hetzelfde, verwacht was een bouwperiode van ongeveer 5 jaar, Utzon is na 7 jaar vertrokken en de volledige bouw heeft uiteindelijk 15 jaar geduurd........ met dank aan de heren politici. Als je dus echt wilt dat een bouwproject volledig "uit de hand escaleert" moet je vooral belangrijke beslissingen door de politiek laten nemen in plaats van door mensen die er echt verstand van hebben zoals architecten en eeuuhh.... ingenieurs (hoezo preken voor eigen parochie?)......... succes, overschreden budgetten en andere narigheid gegarandeerd!
Utzoon heeft overigens na ontslag genomen te hebben gezworen nooit meer terug te komen in Australie ........ wat 'ie ook heeft gedaan. Het is nu niet zo dat het Opera house nog niet af is ofzo maar ze hebben het interieur door een australische architect laten ontwerpen.......... en als die architect erg goed was geweest........ dan had 'ie in eerste instantie de ontwerpwedstrijd wel gewonnen zeg maar. Maar het moet wel gezegd worden: eind goed al goed want men is onlangs weer begonnen om ook delen van het interieur van het Opera house vorm te geven overeenkomstig de oorspronkelijke ideen van Utzon om het toch af te maken (zeker geld teveel). Aangezien Utzon zelf niet gezond genoeg is om nog hierheen te komen voert zijn zoon (die ook architect is) het uit. De gezondheid van Utzon is nu ook het enige wat hem er nu nog van weerhoudt naar Australie te komen want alhoewel het interieur niet supermooi was heeft het de tand des tijds een heel stuk beter doorstaan dan de regering (daarvoor hoef je dus niet te vertrekken van Nederland naar Australie) waarmee Utzon niet door 1 deur kon.
Doordat men een loterij heeft uitgeschreven waarvan de opbrengsten waren bestemd voor de bouw van het Sydney Opera house, was het Opera house desondanks de overschrijding van slechts 1400% binnen 2 jaar afbetaald! Zie dat maar eens te regelen bij de Betuweroute of de HSL.
Maar goed, het Opera huis is hoe dan ook erg mooi om te zien van buiten EN van binnen. De constructie van het Opera house is namelijk goed zichtbaar van binnen en da's erg de moeite waard. Verder is het vooral erg groot en kan je er makkelijk verdwalen. Er zijn 5 zalen waar we er ook 2 van gezien hebben. Wij zijn in ieder geval blij dat we het gezien hebben, ik zou het iedereen aanraden om er te gaan kijken.


Dinsdag 17 oktober - Knibbelknabbelknuisje
Vandaag kunnen we de vertaling van onze rijbewijzen ophalen die nodig zijn voor ons australische rijbewijs. Direct erna ook maar even naar de RTA om het rijbewijs zelf regelen. De vorige keer gingen we vol goede moed naar de RTA en kwamen we er ongeveer 3 minuten later onverrichter zaken weer uit (vantevoren dachten we al, goh, dat gaat lekker snel hier....... ja, dat klopt, je staat zo weer op straat maar of je er nou iets mee opschiet). We moesten namelijk ons rijbewijs laten vertalen, het interationaal rijbewijs van de ANWB (wat zogenaamd ook een vertaling is) gunde de dame/heks achter het loket nog geen blik waardig........ nee, dat vodje kan je mee terug nemen het moet door DEZE instantie gedaan worden (en we kregen een ander vodje in de handen gedrukt met daarop een toverspreuk wat later een adres bleek ). Zo gezegd (er is op dat moment wel meer gezegd overigens &*^%$^*-zooi) zo gedaan.
Nu konden we weer terug naar de RTA dus, nummertje getrokken en gelukkig schoot het nu absoluut niet op, er zaten wel 40 mensen te wachten. We hadden er meteen veel vertrouwen in. Na een tijdje wachten werden wij geholpen (het scheelt wel dat er veel mensen dat niet weten van dat vertalen van het rijbewijs, er stonden namelijk veel mensen binnen 3 minuten weer op straat...... ideaal schoot het voor ons lekker op, goed systeem). Direct de volgende verassing: We werden geholpen door dezelfde indiasche pinda-heks als de vorige keer. "Moeten jullie allebei een rijbewijs" kraaide cruella-2 "euuhh..... ja, brood haal ik ergens anders wel" antwoordde 1 van ons, "dan moet je nog een nummertje trekken" reageerde de heks, zichtbaar geirriteerd "daar, naast mijn bezemsteel" vulde ze aan. De procedure duurde namelijk nogal lang (zeker als zij het deed) dus daar moesten we 2 nummertjes voor hebben (logisch, want 1 nummertje "duurt" maar 10 minuten ofzo ..????..... nou in dat geval heb je er g%dv%^rd*mme al 3 nodig om de rij door te komen). Maar goed, na een kwartiertje boze toverspreuken uitten over de computer werd Lianne vriendelijk verzocht even plaats te nemen........ en vervolgens 3 keer verzocht om terug te komen naar het loket om allerlei spullen mee te nemen die de grote boze pinda-heks steeds vergat mee te geven en...... mocht ik ook naar het loket komen. "Is jou nummer al voorbijgekomen".......... ja, daarom zit ik daar nog te wachten........kijken of 'ie nog een keer komt....... Het hele ritiueel dat Lianne met angst en beven had aanschouwd volgde bij mij nog eens. Het is echt geestig hier zo grondig als ze alles doen. Je moet ook een ogentest doen....... ik weet niet precies WAT ze testen maar veel nauwkeuriger dan OF je ogen hebt is deze test niet. "Lees even de onderste rij letters op" kraait Cruella-2 namelijk op een gegeven moment. Je brabbelt een paar letters (overigens dezelfde als bij Lianne) en corrigeert het ondertussen (mag ik een medeklinker kopen?), Cruella-2 loopt vervolgens weg om boze toverspreuken uit te spreken over het kopieerapparaat......... wat van schrik helemaal niets meer doet. Ze komt vervolgens terug en vraagt als eerste aan mij: "had ik al een oogtest afgenomen", gelukkig wist ik het goede antwoord: "ja" en klaar is Cruella! Ja, ze is alleen vergeten te controleren of ik het juiste heb opgelezen, of eigenlijk of ik uberhaupt iets het opgelezen...... eigenlijk heeft ze alleen gecontroleerd of ik oren heb!
Ik weet zeker dat Stevie Wonder een zeer aanzienlijke kans maakt hier een rijbewijs te krijgen. "Heeft u een bril meneer", "nee hoor, helpt namelijk niets" (niets aan gelogen)......... prima, hier even lachen, hier een handtekening en succes verder! Maakt voor Cruella ook niet uit, die zit toch veilig boven het verkeer op haar bezemsteel. Maar eind goed, al goed..... wij hebben een australisch rijbewijs (en ons nedrlandse nog..... we kunnen dus gerust te hard rijden nu) en daar ging het om!


Maandag 16 oktober - Eindelijk veilig
Vandaag zijn de schoolvakanties in Australie afgelopen. Dat is voor ons goed nieuws want vanaf nu zijn de stranden weer rustig en hetzlfde geldt voor alles met een enigszins toeristish tintje. Wij wilden afgelopen woensdag al naar de Taronga Zoo en dat was toen zo druk dat we maar door zijn gereden. Vandaag is het heerlijk rustig, we kunnen voor de deur van de Zoo langs de weg parkeren. Wij wilden om 3 redenen nara de Zoo. Ten eerste zitten er allerlei wilde beesten die alleen in australie voorkomen en die wij nog niet hebben gezien omdat sommige nogal schuw zijn (Vogelbekdier bijvoorbeeld), daarnaastzitten er ook veel beesten die niet in Australie voorkomen (netzoals elke dierentuin dat heet); Ten tweede ligt de Taronga Zoo in Mosman, wat aan de noord"kust" van Jackson Port ligt en hee mooie uitzichten biedt op Sydney; Ten derde, en belangrijkste, zoals wij al een schreven is het hier in Australie net alsof je in een dierentuin dierentuin zonder hekken rondloopt. De beesten die in Burgers Bush alleen achter 3 plaen gepantserd glas of achter tralies of een combinatie daarvan zitten en waar de verzorgers alleen met de nodige voorzorgsmaatregelen bij in de buurt komen.......... lopen hier gewoon los in je achtertuin / voortuin. Om de dierentuin staat een stevig hek en tussen de dieren en ons zitten stevige aquaria, terraria, hokken en andersoortige fysieke afscheidingen........... we hebben ons in tijden niet meer zo veilig gevoeld, heerlijk.
De Zoo is erg mooi aangelegd, je hebt inderdaad een geweldig uitzicht over Sydney met het Opera House, de Harbour Bridge, Circular Quai en de Batonical gardens. De zoo is behoorlijk groot en we hebben er zo'n 4 uur in rondgewandeld. Eindelijk hebben we dan ook een Vogelbekdier gezien........ en een Taipan, Python, en nog wat van dat gespuis wat we tijdens onze reis (gelukkig) niet hadden gezien. Echt de moeite waard.
Als wij bij de Kangoeroes in het hok staan (relatief veilig dus) gaat de telefoon ineens....... Garreth van Hays...... en hij heeft goed nieuws. Hij heeft contact gehad met Leighton en volgende week willen ze me wel weer spreken bij Leighton. Dan heb ik een gesprek met Allan die hoofd van de railafdeling is (waar ze vooral mogelijkheden voor mij zien in Sydney). Ik heb er veel zin in, ik kan niet wachten maar goed, dat zal toch nog even moeten. Weer maar even verder met de kangoeroes (geen dooie hier...... vreemd, zeker geen bullbars in de buurt).


Zondag 15 oktober - D�enny-pan en een Bjurn-b�st�ks�t  
Het weer v�nd��g viel een beetje t�gen (d�t k�n hier ��k...... in principe) en we m�eten ��k n�g steeds w�t z�ken regelen. We k�ken n�melijk met 2 p�nnetjes die bij het �pp�rtementje h�ren en ide��l is d�t niet. O�k �nze bestekv��rzieningen l�ten n�gal w�t te wensen over: 2 messen en 2 v�rken (in t�taal dus) en we hebben in t�taal ��k 2 gl�zen. D�t betekent dus een bijn� c�ntinu v��rtdurende �fw�s, en daar h�uden wij niet z� v�n. Dus d��r m�et m��r eens ver�ndering ink�men. N�u had ik �l eens begrepen (h�ud je v�st �ls je niet v�n zelfb�uw h�udt!!!) d�t er ��k een Ike� in Sydn�y z�t. N� even z�eken (�p internet h��r, z�eken is bijna net z� leuk als �fw�ssen) zijn we er al snel �chter w��r 'ie zit. En �p naar de bj�rn, billie, �bb�, kn�ckebr��t, v�lv�, st�ckh�lm, �sl�, en S��b-k�stjes. Het is echt �ngel�felijk, de rij veur de Ike� is bijn� net zo gr��t als in Duiven. de inrichting is gewoon echt ex�ct hetzelfde....... je g��t ��k eerst naar b�ven en l��pt via alle interi��rs weer terug naar beneden. Nu weet ik de �x�cte v�lg�rde van de Ike� in Duiven niet maar ik m�et me t�ch sterk vergissen als die niet in gr�te lijnen hetzelfde is.
Onze b��dsch�ppen hebben wij snel gedaan (best��nde uit p�nnen, bestekset, gl�zen en n�g wat z��i) en �ff we g� weer terug naar Sydn�y. Na ��nk�mst n�g even naar de spurtscheul �m de h�ek �m lid te w�rden en �m te steppen (Li�nne) �f een uurtje h�rd te l�pen �p een l��pb�nd (M�rtijn). D��rn� direct de M�lm�, Bjurn en Bennie gepr�beerd...... se�per!


Vrijdag 13 oktober - Povertjes
Vandaag willen we een wandelingetje maken door Manly, deze wandeling is een uitgezette wandeling van een kilometertje of 10 door Manly helemaal langs de kust (voornamelijk langs de kust in de baai van Port Jackson (de haven van Sydney)). De uitzichten moeten adembenemend zijn, net als de temperatuur op dit moment overigens. Als we door Mosman rijden (wijk van Sydney) geeft de thermometer 36 graden aan. Ze hebben het hier momenteel ook over een hittegolf. Niet dat 36 graden nu zo uitzonderlijk is voor Sydney maar dat dit in het voorjaar voorkomt is wel bijzonder. Net als ALLES met het weer (te koud, te heet, te nat, te droog, op de verkeerde plaats, op het verkeerde tijdstip of juist precies heet of koud, droog of nat genoeg en op de juiste plaats (wie bepaalt dat trouwens allemaal)) geven we de schuld maar weer aan het broeikaseffect (ideaal, je geeft de schuld aan iets waarvan het bestaan niet eens bewezen is, is er ook niet zoeits voor mijn continu te laat komen.......... ligt vanaf nu aan mijn karma denk ik, ik kan er dus ECHT NIETS AAN DOEN!! ook op tijd weggaan of opstaan helpt ook niet). Maar goed, het is dus warm. Na een halfuurtje zweten en lopen geven we het inderdaad maar op. Een surftripje (alweer!!! Jippie!) hadden we al geanticipeerd (plank en pak al meegenomen) en Manly is vlakbij...... of eigenlijk zitten we al in Manly alleen aan de andere kant. Het is hier overigens wel echt onbeschrijfelijk mooi, de uitzichten zijn geweldig, als je hier woont heb je geen TV nodig, 's avonds naar buiten kijken is enerverend genoeg. Hier komen we zeker nog een keer terug als het weer wat minder broeikasserig is of als mijn karma ernaar staat.
In Manly is een wedstrijd aan de gang, namelijk de "Havaianas" "surfwedstrijd". Voor de gene die dat niet weten (zoals ik deze morgen nog) Havaianas is een Braziliaans merk slippers....... echt heel eeuuhhh gewoon. Wat heel grappig is is dat dit niet een echte surfwedstrijd. Havaianas heeft voor deze wedstrijd een soort van kleine luchtbedden gemaakt in de vorm van slippers. Als je mee wilt doen schrijf je je in, krijg je zo'n luchtbedslipper, en moet je gewoon laten zien wat je er mee kan in de golven........ of je kan surfen maakt dus echt niet uit, dat kan toch niet (lijkt mij). Volgens mij worden er prijzen uitgedeeld voor de spectaulairste val, de langste periode onder water ZONDER lucht en de mooiste rit naar het ziekenhuis. Het is een gezellige boel en terwijl ik lig te surfen (op EN onder het water) is er continu hippe muziek (want DJ bij het event), erg leuk. Gezien de temperatuur die dus onderhand echt zomerse waarden heeft aangenomen (het water overigens nog niet, de penguins staan soms te ijsberen op het strand) heb ik ook maar ff een nieuw surfpakje gekocht. Onderweg had ik al een nieuwe "steamer gekocht" (4.3 voor ingewijden) maar dat begint bij deze buitentemperaturen wel een beetje tropisch aan te voelen. Voor het surfen even een nieuw (neopreen) shirt en nieuwe surfshort gekocht, allemaal in het zwart zodat ik van afstand tenminste totaal niet te onderscheiden been iedereen die hier verder ook in het zwart ligt. Mij kan je van afstand alleen zien doordat mijn surfplank vaak met enorme vaart UIT het water schiet en ik met diezelfde vaart juist IN het water, bijna de goede volgorde. Zoals gezegd is het water nog best koud maar ik krijg tenminste niet meer tijdens het surfen de neiging om m'n pak uit te trekken. Voor diegene die weinig of geen surfervaring hebben, tijdens het surfen je pak uittrekken is niet heel slim........ tenzij je het spannend vindt om onder een golf te eindigen (waar niet zo heel veel zuurstof zit) die je niet aan zag komen terwijl je je armer en benen dus niet kunt bewegen omdat die verstrikt zitten in je pak (spannend is het wel hoor!) eigenlijk heb ik dus puur uit lijfsbehoud een nieuwe surfuitrusting gekocht.
Na het surfen weer terug naar het appartement, omkleden en naar het centrum. In Sydney is namelijk een "art & about"-festival. Door heel Sydney heen is allerlei kunst neergezet (of wat daarvoor door moet gaan, vaak is het enige kunstige eraan om het als kunst te beschouwen maar da's dus ook (een) kunst). In Hyde park (hebben we hier ook) is verder een groot aantal eettentjes neergezet net zoals "Proeverijn" of " Outdoor Gelderland" waarbij de nadruk op het eten liogt en de rest bijzaak is (hier zie je net als bij outdoor Gelderland ook geen paarden of mensen die daar verstand van hebben, met uitzondering van Geraldine en Cindy uiteraard). Het is erg gezellig en het eten best goed. Van de standjes is er 1 duidelijk de drukste, als we er langsloper begrijpen we ook direct waarom........ daar worden "Dutch pancakes" of poffertjes (povertjes volgens Bert Visscher) verkocht. Grappig om te zien, overigens is het ook grappig om te zien dat vervolgens de helft van de poffertjesproevers hoestend en bijna ontploffend het loodje legt omdat ze erachter komen dat je poedesuiker beter niet in kunt ademen....... poedersuiker heeft namelijk geen TomTom (of BertBert) die aangeeft RECHTSAF te moeten richting slokdarm i.p.v. linksaf richting longen (of andersom, bij biologie heb ik nooit zo op zitten letten......... heb ik dat uberhaupt wel gehad eigenlijk?). Longen zijn daarbij duidelijk gedimensoineerd en ingesteld op lucht en veel minder (of misschien wel niet zelfs) op poedersuiker (naar goed nederlands gebruik is dat namelijk je neus maar zo'n standje is er niet). Vervolgens nog even een koffietje bij Hardbucks (Starbucks in de volksmond) in Darling Harbour om het af te ronden.


Woensdag 11 oktober - Leighton contractors
Vandaag is het dan eindelijk zover, mijn eerste sollicitatiegesprek in Australie. Garry van Hays heeft een gesrprek voor mij geregeld bij leighton contractors. Leighton is een van de grootste aannemers in Australazie (zoals ze dat hier noemen) en werkt zelf alleen in Australie en Nieuw-Zeeland. Binnen de Leighton holding, waar Leighton contractors onderdeel van is zitten bedrijven die door heel Azie werken. Vooraf geeft Garreth al aan dat het gesprek nog wel van orienterende aard zal zijn omdat Leighton op zoek is naar veel mensen en ze op basis van mijn CV en zijn verhaal over mij nog niet precies weten waar ik het beste zou passen (en wellichgt OF ik zou passen).
Het gesprek begint om 09:00 uur en omdat de spits in Sydney net zo berucht is als die in de Randstad in Nederland zijn we maar vroeg opgestaan om om 07:30 uur te kunnen vertrekken richting Chatswood (wijk ten noorden van Sydney, ook aan de noordzijde van de baai waarin leighton is gevestigd). Gisteren zijn we al even langsgereden omdat we toch totaal niet in de buurt moesten zijn en we wilden weten waar het was. Dat was maar goed ook, op zich is het makkeleijk te vinden (het is een ENORME glazen toren waar met letterhoogte 75000 "LEIGHTON" op staat) maar de verkeersdrukte is inderdaad iets om rekening mee te houden. Gisteren duurde het ruim een uur eer we er waren...... dat had eventueel wellicht ook heel iets te maken met het feit dat we eeuuhhh... de juiste route NIET vonden zeg maar maar zelfs als we in een keer goed waren gereden had het nog steeds lang geduurd. Goed, om 07:30 voorbereid en wel (ken hun site www.leightoncontractors.com.au onderhand uit m'n hoofd) op pad richting Chatswood. En waren we op tijd........? UITERAARD was er net schoolvakantie en konden we volgas in een keer van ons appartement tot aan de voordeur van leighton doorrijden in...... 30 !!!! minuten, ben je in ieder geval WEL voor niets zo vroeg opgestaan. Maar goed, even (een uurtje) koffie gedronken om de zenuwen een beetje op gang te helpen en vervolgens op naar Leighton waar ik Tony stante (conctruction manager) en Robert Duval (HR manager) zou ontmoeten.
Het gebouw was vanbinnen net zo strak en modern als van buiten, het zag er erg mooi uit (voor de kenners: Charles & Ray Eames lounge chairs met Isamo Nagamuchi tafel) wat doet vermoeden dat onderlinge prijsafspraken en vooraf besproken aanbestedingen hier aan de orde van de dag zijn......... goed nieuws want het maakt het werk een stuk "interessanter" en makkelijker (je weet als aannemer tenminste VANTEVOREN waar je aan toe bent en of je iets wint of niet, kan je de champagne alvast koud zetten......of hoef je het niet eens te kopen). Na een paar minuten kwam Tony mij ophalen, de HR manager was er niet bij maar da's verrder prima. Het gesprek was erg leuk, Leighton heeft een paar enorme contracten gewonnen en ze hebben werk buiten Sydney (wegenbouwproject) en in Sydney (railproject met veel civiel werk). Tony vraagt waar wat betreft woonomgeving op dit moment mijn voorkeur naar uitgaat. Op dit moment willen wij op zich wel in Sydney wonen maar als er elders vraag is naar civielers vinden wij het ook prima om te verhuizen, maakt eigenlijk niet zo heel veel uit. Tony geeft aan dat ze momenteel zoveel werk hebben verspreid over New South Wales dat ik het nu zelf aan kan geven. Daarbij is er het bovengenoemde railproject aan het starten (aanneemsom: 300 miljoen dollar, = ca. 180 miljoen euro) waarvoor ze nog naar veel civielers op zoek zijn. Tony is zelf alleen construction manager (soort van onderafdelingshoofd) van de wegenbouw afdeling, zijn collega van de railafdeling is momenteel met vakantie maar Tony stelt voor dat ik zeker met die man ga praten, hij is vast geinteresseerd. Op mijn vraag of mensen ook wel naar projecten gaan in West-Australie (waar de mijnbouw echt booming is) of naar Queensland (waar momenteel enorme miljardenprojecten in de wegenbouw worden uitgevoerd) antwoordt hij dat leighton per staat is georganiseerd (ik zit nu dus ook bij leighton New South Wales) en dat ze momenteel zelf zoveel werk hebben (ze zijn binnen nu en ongeveer een half jaar op zoek naar 150!!! mensen) dat ze nu zeker geen mensen uit gaan lenen / door gaan sturen naar leighton in West Australie of Queensland. In het gesprek vraagt Tony verder nog of ze nog iets moeten regelen m.b.t. mijn visum, "moeten we je sponsoren?" nee, met dank aan Buysse hoeft dat dus niet meer. Maar eeuuhhhh heb je dus een hts-diploma debiele techniek en interesse om ook te emigreren naar Australie....... probeer ff www.leightoncontractors.com.au en vervolgens www.emigratie.nl en voor je het weet ben je bij Singapore airlines (www.singaporeairlines.nl) een ticket aan het boeken (een enkeltje dus), ik ga er niet te diep op in (niet dieper dan dit) maar wat betreft salarissen is de stap ZEKER het overwegen waard.
Goed na nog wat verhalen over hoe Leighton in elkaar zit hoe een carriere bij Leighton eruit ziet (werktijden van 07:00 tot 18:00 en 2 zaterdagen van 07:00 tot 13:00 uur per maand werken waarbij je dan wel een maandag per maand vrij krijgt...... maak je geen zorgen, hier zijn de salarissen op afgestemd (!!!!!!!!!)) sluit Tony af met de opmerkingen dat hij denkt dat ik wel van toegevoegde waarde zou zijn voor Leighton (dat hoor ik graag) en dat hij zijn collega (Alan Warburton) van dit gesprek op de hoogte gaat brengen. Aangezien Alan (ik mag "meneer Warburton" zeggen) nu op vakantie is verwacht hij dat het is voor halverwege volgende week eer ik er weer wat van hoor en een vervolggesprek gepland kan worden.
Met een zeer tevreden gevoel vertrek ik weer, de projecten zijn super, de werkomgeving precies wat mij leuk lijkt (hartje centrum Sydney), de aannemer komt erg ambitieus over (volgens Garreth van Hays is dit wel een mooie carrierekans (maar die gaat vast niet iets anders zeggen)) en ze hebben dus civielers nodig. Net op het moment dat ik met Lianne aan de koffie zit en haar even van dit alles op de hoogte breng ontvang ik een smsje van m'n ouders dat ze net zijn geland (teruggekomen uit Italie), even bellen dan maar dus kan ik die ook meteen op de hoogte brengen. Daarna Garreth gebeld want die moet natuurlijk weten hoe het gegaan is en via Garreth moet ook de vervolgafspraak gepland worden. Garreth is erg euuhhh .......... afwezig, want op bezoek bij een klant / opdrachtgever, die bel ik later nog wel een keer, of hij mij.
Om even wat stoom af te blazen willen wij naar de Taronga Zoo in het noorden van Sydney (zijn we nu toch vlakbij), daar aangekomen worden wij door de ENORME rij voor de ingang (schoolvakantie nu, weet je nog, wij waren het al vergeten) snel op andere gedachten gebracht. Dan maar eens even kijken hoe de golven zijn in Manly, surfen is altijd leuk en het weer is hier ook altijd goed. De golven in Manly staan op de plezierstand, even de plank ophalen en vlug weer terug wordt het dus. Zo gezegd zo gedaan, lekker surfen. De golven zijn van dichtbij toch ietwat onstuimiger dan vantevoren gedacht maar leuk is het wel, vooral voor de zee (wederom). Na een paar uurtjes surfen weer "op huus an" en even eten.
3







Dinsdag 9 Januari - YES, wij gaan op stand wonen (18e etage)
In de ochtend belt de maakmenaar met de opmerking dat 'ie de referenties gaat checken (stuk of acht maar hij heeft ze allemaal nagebeld) en dat 'ie contact opneemt met de eigenaar om onze pincodes te bespreken. Prima, ik wacht rustig af.
Nog geen half uur later belt 'ie weer dat we geaccepteerd zijn en dat we nu een deposit kunnen komen betalen, vervolgens kan dan het contract opgemaakt worden en zouden we er komende zaterdag al in kunnen (morgen zou zelfs al kunnen).
Wij zijn hier erg blij mee, eindelijk weer een plek die iets meer van onszelf gaat zijn dan waar we nu zitten...... we kunnen het appartement namelijk met onze eigen spullen inrichten. Tenminste....... als we die zouden hebben. Komend weekend dus een Ikea-sessie (de Arilda bank staat hog op ons lijstje) en het verhuisbedrijf binnenkort even mailen. Overigens kan het dus zijn dat we tijdelijk wat minder via de virtuele snelweg bereikbaar zullen zijn....... we moeten daar namelijk weer een digitale afslag van de digitale snelweg laten aanleggen. En met al die virtuele levertijden van internetaansluitingen wereldwijd (want da's in Nederland net zo'n drama) kan er wel wat tijd overheen gaan eer alles geregeld is.
Als jullie het complex willen gaan bekijken waar we naartoe gaan verhuizen: www.TheElan.com.au (schrik niet van de afmetingen van het zwembad.......hahahahahaha.


Maandag 8 Januari - En en en?
Vanochtend direct even gebeld naar de makelaar van het appartement dat wij het liefst willen hebben, de andere belde zelf al, hij had alles ontvangen en ging ermee aan de slag. Deze week horen we meer werd ons beloofd. In de middag belt de makelaar van het apppartement dat we iets minder vonden. Of we een deposit willen betalen?........ eeuuhh, nou eerst ff die andere afwachten. Om een lang verhaal kort te maken, de makelaar probeert ons nog over te halen en doet vervolgens een heel maf voorstel ("huurtarief is bespreekbaar dus of we een deposit willen doen voor de huur voor op een haar na het bgeadverteerde huurtarief?........ "eeuuhh even naden........ nee, pieker er niet over, ik wacht wel ff, ik ga niet meer betalen voor een tweede keus").
Als we 's avonds terugkomen heb ik van de makelaar van het appartement dat we het liefst hebben een mail ontvangen waarin hij om nog meer informatie vraagt...... we waren de pincode vergeten te vertellen zeg maar. Even verzamelen en de hele bende gaat via de virtuele snelweg naar de maakmenaar.


Zaterdag 6 Januari - Huizenjacht.
Na een gesprek met de bank en een stevige wik-en-weeg-sessie hebben we besloten eerst effe een tijdje te gaan huren hierzo en pas na een jaartje (of 1,5) wat te gaan kopen zodat onze bankrekening weer een beetje op sterkte kan komen (da's na al het reizen en dergelijke geen overbodige luxe).
Omdat we momenteel nog steeds erg klein behuisd zijn en het hier niet nog 1,5 jaar volhouden hebben we besloten maar eens op jacht te gaan in de huirhuizenmarkt om  te zien of we op niet al te lange termijn iets anders kunnen vinden. De wijk waar we momenteel wonen bevalt prima, is namelijk overal dichtbij (stad, trein naar het werk, baai om te zemmen, strand om te surfen, enz. enz. enz.) en in de wijk is er een enorm aanbod aan voedsel uit alle windstreken en uit streken waar het nooit waait......ofzo. Dus op zich bevalt de buurt wel, ook willen we e.v.t. wel uitwijken naar omringende wijken als Rushcutters bay, Double bay (of Double Pay zoals onze huisbaas het noemt), Paddington (waar we soweiso erg graag willen wonen) en delen van Rose bay en Potts Point. Afgelopen week heb ik het internet eens even afgestruind op zoek naar een woning in een van deze wijken met ruimte voor onze auto (liefst beveiligd) indien mogelijk met meer dan 1 slaapkamer en in ieder geval op loopafstand van de trein (daarmee gaan we namelijk elke dag naar het werk). Zelfs nu het aanbod erg gering is (het is hartje zomervakantie en de meeste makelaars zijn op vakantie (niet dat je het verschil merkt, als die makelaars er wel zijn heb je er ook niets aan, behalve dat je weer EXACT weet waar precies je "comfortzone" (leuke viva die van afgelopen week) verlaat en je irritatiegrens overschrijdt) is er nog steeds wel wat interessants te vinden. Het voordeel van deze periode is wel dat er ook niet veel kapers op de kust zijn (of hier wellicht toepasselijker: kapers AAN de kust).
In principe staan er 4 huizen op het programma; Een appartement in een complex (type wolkenkrabber met 40 etages) om de hoek, een appartementje in een complex in Paddington (in een regenwoud achtige omgeving........ ik hoop wel dat dat iets zegt over de omgeving BUITEN de woning want wij hebben op de Bauerstaat ook wel eens een regenwoud IN de woning gehad maar dat was allerminst prettig); Nog een appartementje in een complex (type: complex) om de hoek en ten slotte een volledig bemeubeld appartementje in een deel van Paddington dat alleen door Makelaars Paddington wordt genoemd, overigens net zoals elke woning "zon overgoten"..... (d.w.z. zonder gordijnen) wordt genoemd of "strak ingericht" (d.w.z. geen meubels), "in een levendige omgeving" (...... moet opeens aan een liedje denken (in the gettooooooo)) en "met authentieke details" (d.w.z. dat klinknagels waarmee de woning in elkaar is gezet nog naar Australie zijn gebracht met de Endeauvour en dat de staat van onderhoud van de woning momenteel in hoge mate gelijk is aan die van voorgenoemde Endeavour (over wat er overigens exact met die schuit gebeurt is verschillen de meningen maar in alle versies ligt 'ie nu op de bodem van een oceaan....... welke is men het niet over eens).
Maar goed, met frisse moed op naar de eerste, ik moet eerlijk zeggen dat ik er zelf naar aanleiding van de foto's op internet niet zoveel voor voel om in zo'n enorm wooncomplex te wonen maar onderhand hebben we hier wel geleerd dat de foto's en de verhalen van de makelaars geenszins een indicatie geven van hoe e.e.a. eruit ziet en Lianne ziet het juist wel zitten dus laten we voor de zekerheid maar even kijken. Om 10:00 uur begint de bezichtiging....... helaas zonder makelaar..... eeuhh en zonder ons dan ook want wij mogen er zonder makelaar (begrijpelijk) ook niet echt in, zeker hier niet want het lijkt alsof het appartement in Fort Knox huist. We worden in de loge ontvangen door James de concierge. James vertelt direct dat er meerdere appartementen te huur zijn, dat het complex (The Elan) 24 uur per dag, 7 dagen in de week voorzien is van een twee man sterke concierge en dat die alles voor je kunnen regelen. Verder vertelt James dat alle appartementen van een intercom (met beeld!) voorzien zijn, dat het complex beschikt over een zwembad, spa, gym, enorm terras (net als zwembad op de 5e etage!!) met ligstoelen en zitjes, video-kamer, tennistafel-kamer (waarom kan je dat niet als zoekcriterium opgeven "met tafeltennistafelkamer") en een enorm vogel(...... hoe heet zoiets ook alweer...)hok. Dat klinkt allemaal aardig en ondertussen is ook de makelaar gearriveerd. we kunnen direct meelopen en zijn de enige die de woning komen bezoeken (dat hebben we nog niet eerder meegemaakt). Direct als we binnenkomen zijn we behoorlijk onder de indruk......... het appartement is namelijk op de 18e etage (en da's serieus hoog) en het hele complex staat ook nog bovenop een heuvel....... het uitzicht is echt ongelofeloos. Wat daarbij helpt is dat over de volledige breedte van de woonkamer van ongeveer onder tot boven glas zit en ervoor nog een balkon (ook over de volledige breedte). De kamers zijn mooi groot en de keuken redelijk enorm (vooral vergeleken met wat we nu hebben). We nemen een aanvraagformulier mee en gaan snel verder naar de volgende. Op de weg naar buiten vraagt James (het is echt een James in de puurste zijn....... des naams, echt een soort van prive butler) of de makelaar ons ook het zwembad, het teras en de rest van het pretpakket heeft laten zien. Dat heeft de makelaar niet en James belooft ons dat als we vanmiddag terugkomen (naar een ander appartement kijken dat ook te huur staat, daar wees james ons op) hij het ons even uitgebreid zal laten zien.
Vervolgens naar het complex in Paddington. Geloof het of niet maar het is echt in een regenwoudachtige omgeving...... buiten het appartement zelfs, want het interieur hebben we nooit gezien........ Een gemiddelde bezichtiging duurt maar 15 minuten (da's meestal exact wat ik te laat ben) en na 15 minuten is er van de makelaar nog niemand, aan bezoekers echter geen gebrek....... er zijn zeker 20 mensen en er druppelen er steeds meer bij (die houden ook mijn 15 minuten aan denk ik). Als we uiteindelijk met 30 mensen staan te wachten lijkt het mij een goed idee om de makelaar eens te bellen om te vragen waar die randdebiel (sorry voor als je een randdebiel bent, ik heb geenszins de bedoeling je te kwetsen door je met een Australische makelaar te vergelijken) blijft. Ik krijg een bijzonder onvriendelijke mevrouw aan de telefoon die mij direct nadat ik het adres heb opgenoemd vertelt dat de bezichtiging 3 kwartier geleden was........... Kijk, als ik daar nou in m'n eentje had gestaan had ik gedacht van "goed zo Martijn, je wordt al een stuk relaxter, in Nederland kwam je maar 15 minuten te laat (gesteld dat het wel de goede dag was), hier al 45". Maar aangezien Lianne er ook bij was en nog 30 anderen begon ik direct aan haar woorden te twijfelen (dat heb ik overigens heel snel bij een meningsverschil ........ dat ik aan de woorden van de ander ga twijfelen, hier zeker). Op de opmerking dat er hier nog 30 anderen stonden reageerden de mevrouw met de opmerking "dan zal het wel een misprint zijn, daaag, tuuttuuttuut". We hebben de woning dus niet gezien en ik heb op een of andere manier ook niet meer zoveel zin om er een andere keer nog heen te gaan. Wellicht is het voor de makelaar een idee om een waterdicht horloge te kopen voor het geval dat 'ie nog meer woningen in een regenwoudachtige omgeving moet laten zien...... of een (duik?)bril.
Vervolgens even naar huis want we hebben even pauze. Thuis besluiten we het appartement in het complex (type complex) niet te gaan bekijken, het complex is met recht een complex (minderwaardigheidscomplex en daar is een reden voor!, we lopen er elke ochtend en avond langs dus we weten ongeveer hoe het er van dichtbij uitziet) en vergeleken met het complex van vanochtend......... gaan wij er maar geen tijd aan besteden.
Het volgende appartement is wederom in "The Elan", nu het appartement waarover James het had vanochtend. Bij aankomst is er nog 1 andere kaper aan de kust en gevieren gaan we naar het appartement. Het is eveneens erg mooi. De woonkamer is iets groter maar het is wel donkerder want er is geen balkon / ramen over de volledige breedte, ook is het een stuk minder hoog (slechts 12e etage) en is de keuken iets minder groot (nog steeds wel de helft van onze hele studio waar we nu inzitten maar dat terzijde). Wij hebben een lichte voorkeur voor het appartement van vanochtend maar daarover later meer. Vervolgens laat James ons het terras, de spa, het zwembad, enz, enz, enz, zien. En dat doet de deur....... eeuuhh open. Wij zijn overtuigd (efficiente concierge zeg maar!), als je hier woont moet het echt als 365 dagen per jaar vakantie zijn. Het zwembad is van het type "GROOT en enigszins overdekt", op het terras waan je je echt in een 5-sterren hotel, helemaal omgeven door planten waardoor je nog maar nauwelijks een idee hebt van het (altijd nog 5! etages lager gelegen) verkeer. Ook de gym, de snookertafelruimte (had ik die al genoemd?), de videokamerruimte en de tafeltennistafelkamer (Dennis: komen jullie een keer langs?) zien wij wel zitten. Echt super. We nemen afscheid van James met de opmerking dat we voor beide appartementen een (aanvraag)formuliertje gaan invullen om onze kansen iets te vergroten.
Voor de zekerheid gaan we nog even naar het appartement in het deel van Paddington dat eigenlijk geen Paddington mag heten (van ons zeker niet). Het is een net appartement geheel bemeubeld er is echter een klein puntje........... dat is het gehele appartement, da's namelijk niet veel groter dan dat kleine puntje. Leuk maar dat geloven we verder we, het feit dat je het idee hebt dat Oxford Street (wat betreft de drukte bijzonder goed te vergelijken met de Amsterdamseweg (achter onze vorige flat voor uitgewijden)) over je balkon loopt draagt niet aan een positieve besluitvorming bij.
Wij weten het wel, we gaan direct formulieren invullen voor beide appartementen in "The Elan". Het is hier namelijk zo dat je eerst een aanvraagformulier (ze willen alles van je weten, behalve...... nee, die ook) in moet vullen, dan gaat de eigenaar besluiten of je het mag huren en vervolgens ga je een deposit betalen en dan houdt de makelaar het voor je vast totdat je daadwerkelijk het contract komt tekenen (omslachtig? JA zeeeeeer zeker maar daar houden ze hier wel van, aan de andere kant, voor zo'n appartement doen wij graag een stapje extra (is straks toch een lift, dat stapje halen we wel weer in)!). Wordt vervolgd.


Dinsdag 19 December - Cramperen?
Het "kerstverhaal" is verhuisd naar de "kerst"-pagina, klik hier om het te lezen.


Zondag 10 December - The only way is up (in down-UNDER)
Sydney is best groot, best ERG groot zeg maar. En om er toch wat van te zien in een zekere mate van comfort (daar kom ik overigens zo op terug) hebben we dus fietsen gekocht. Ook hebben we gisteren even een boekje gekocht met allerlei fietsroutes door Sydney erin. Dat is echt super want zo kom je nog eens op plaatsen waar je anders nooit komt (en daar kom ik zo ook op terug). Het is vandaag een schitterende dag (strakblauwe lucht, het wordt bijna saai.......hahahahaha!) en 26 graden dus is het tijd voor een flinke fietstocht. We nemen maar meteen een flinke route, stoer als we (dachten te) zijn. Vanaf de Cirqular Key via de Harbour bridge naar het noorden en zo via Millsons point, McMahons point, Waverton, Wollstonecraft, Greenwich (in Australie dan, 't is niet een toch via Engeland) en nog allerlei wijken en uiteindelijk Balmain weer terug naar Cirqular key. Overigens ken ik de bovengenoemde namen uit het blote heuf omdat ik daar (met uitzondering van McMahons point en Balmain) elke ochtend doorheen kom als ik naar het werk ga. Ik werk namelijk in Chatswood wat iets ten noorden van Wollstonecraft en Greenwich ligt. Elke ochtend als ik met de trein naar het werk ga heb ik al het idee dat ik door Engeland rijd. de stationnetjes lijken namelijk erg op engelse stationnetjes. Alleen regent het er nauwelijks en staan er tropische planten (denk ik, ik zou namelijk echt niet weten welke planten hier tropisch zijn en welke niet). Bij de fietstocht blijkt dat de wijken er achter ook zeer engels aan doen. Heel veel groen, mooie parken en zeker voor australische begrippen oude huisje. Het gehalte aan appartementencomplexen is alleen wat groter (niet van die enorme woonblokken met 100+ woningen maar een beetje vergelijkbaar met het Bauerstraat complex maar dan ongeveer 30% van de afmetingen daarvan). Op de meest onverwachte plaatsen heb je ook nog een schitterend uitzicht op de haven. Het is erg mooi allemaal. Er is echter 1 ding dat we ietwat onderschat hadden....... of eigenlijk heeeeeeeeeeeeel erg onderschat. Dit deel van Sydney is op z'n minst nogal "heuvel"achtig....... ongelofeloos, er is geen 25 meter vlak hier. Je merkt hier pas echt goed dat je "Down-under" zit want het maakt niet uit welke kant je op gaat, je moet namelijk altijd "up" hierzo en meestal ENORM. Het tochtje was maar iets van 40 kilometer maar we hebben het niet uitgereden. Dat kwam door drie dingen. Ten eerste het feit dat we continu het idee hadden dat we aan een col van de buitencategorie bezig waren, ten tweede reden we continu rond de haven waar overal ferry's van en naar het centrum van de stad gaan, de verleiding is dan op een gegeven moment (als je moe, warm en bezweet bent) gewoon te groot om niet met de ferry (wind door je haren, de geur van door de zon verbrande huid en de wind door je blaren, heeeerlijk) terug te gaan naar het centrum. Ten derde (en eigenlijk wel het meest belangrijke) de kaart die er in het boekje zat was echt waaaardeloos, alleen de route die je moest fietsen stond aangegeven. Het is alleen een beetje lastig om op exact het juiste punt rechtsaf te slaan als alleen de straat staat aangegeven waar je rechtsaf moet slaan en er in de buurt 125 straten zijn waar je rechtsaf KUNT slaan en die 124 straten waar je NIET rechtsaf moet slaan op de kaart niet aangegeven staan. We hadden dus continu geen flauw idee waar we zaten ten opzichte van de kaart. Het feit dat de helft van de straten waar je dus wel moest fietsen op de kaart zonder naam stonden aangegeven draagt daar niet toe aan bij. We gaan binnenkort weer een poging wagen maar dan nemen we wel een stratenkaart van Sydney mee, dat helpt. Ik zei in het begin al dat je zo nog eens ergens komt, het voordeel van fietsroutes in het algemeen is dat je ook op plaatsen komt waar je anders nooit komt en het voordeel van deze kaart in het bijzonder is dat je zelfs op plaatsen komt waar je helemaal niet had willen komen........ heel bijzonder (wellicht zouden ze daar hier awards voor moeten gaan uitreiken, deze zou dan op z'n minst een eervolle vermelding krijgen voor "het routeboek waarmee je op de meeste plaatsen komt waar je helemaal niet had willen komen", da's eigenlijk meer een soort van prijs voor het slechtste routeboek maar dat klinkt zo negatief). We hebben nu het eerste deel van de route in ieder geval bijzonder grondig gezien, sommige straten zelfs zo vaak dat ik onderhand een redelijk idee heb van het helligspercentage, het verloop daarvan, de boogstralen en de exacte breedte van de straten inclusief het aantal parkeerplaatsen.
Maar het gebied ten noorden van Sydney is (het wordt saai) ook erg mooi en weer best anders dan andere delen van Sydney. Na een raceboottochtje van circa 20 minuten waarin de kapitein verwode pogingen deed om de boot in een aantal aanlegpoging volledig naar de haaien te helpen (da's hier overigens letterlijker dan goed voor je is) en tevens probeerde het wereldrecord "snelvarenmeteenferrydiedaarcompleetnietgeschikt
voorisennetnogmet45km/uvoltegeneensteigerknaldeendaardoorzeerwaarschijnlijkbeschadigdis" te zetten en tevens te verbeteren......... waarin hij ongetwijfeld is geslaagd waren we weer veilig op het vaste land (al is veilig op een fiets in Sydney zeeeeeer relatief). Moe maar verbrand.


Vrijdag 8 December - Kerstfeest 2
Kerst vieren in Nederland vind ik gezien de achtergrond van het feest en onze geloofsovertuiging (of beter: niet geloofs-overtuiging) al ietwat apart maar daar heb je tenminste nog (zo af en zo toe) echte sneeuw en is het rond kerst tenminste koud. Dingen die je (ik tenminste) associeert met een kerstman in een dik pak, een muts op in een slee met rendieren. Hier in Australie hebben ze van sneeuw nog nooit gehoord (ze spreken namelijk geen nederlands) en ik kan ook niet zeggen dat Australie er om bekend staat dat het er koud is in de zomer (het is hier nu namelijk zomer). Hoewel het weer nog niet is wat het zou moeten zijn is het hier overdag zelden kouder dan 19 graden met af en toe uitschieters naar 30+. Toch weerhoudt het australiers er allerminst van om kerst te vieren, sterker nog ik denk dat het hier heviger gevierd wordt dan in Nederland. Vanaf halverwege november zijn zowat alle winkeletalages gevuld met kerstmannen, sleeen (volgens mij weten ze hier niet eens hoe je die dingen gebruikt maar goed), openhaarden (volgens mij moet je dat hier ook uitleggen........"da's een soort van gecontroleerde bushfire maar dan binnen") en verder van alles met een kerstmuts op. Net zoals er in Nederland bij het vieren van carnaval giga-liters bier nodig zijn om te vergeten dat het 1) echt veel te koud en 2) helemaal niet gappig (het kijken ernaar daarentegen......) of zinvol is om in een maf pak als een geestelijk wat minder ontwikkelde door de straten te zwalken heeft men hier met kerstmutsen en kerstbomen gevulde straten nodig om ervan overtuigd te geraken dat kerstvieren hier wel zinvol is.......... dit alles valt mijns inziens onder het kopje "compensatiegedrag". Het enige "kersterige" wat ze hier wel oprecht GOED kunnen is de verbranding van de kerstbomen achteraf. En als ze het zelf niet doen helpt de natuur wel een handje.......... ik denk overigens niet dat het je kerstgevoel bevordert als je in Victoria woont en de kerstbomen in lichterlaaie staan tesamen met de rest van je gehele bergdurp en ik begrijp ook wel dat een afgebrand bos in een etalage nou niet echt bijdraagt aan een echt kerstgevoel...... al zou dat dus wel heel oprecht en reel zijn. Maar goed, in plaats van het lekkere weer dat het hele jaar aanhoudt te omarmen gaan ze hier net doen alsof het ook koud kan zijn en zie je dus overal dik aangeklede kerstmannen (heb je hier ook echt nodig met een gemiddelde temperatuur van ruimschoots 20+, lekker warm joh, sufferd!) met een slee en rendieren. Dit alles terwijl een door gehoornde dolfijnen (nee, dat kan niet nee, vliegende rendieren kunnen wel zeker) voortgetrokken waterskieende kertsman in een met wit bont omtrande rode speedo veel "geloofwaardiger" (alles is relatief) zou zijn. Overigens zie je hier bij ons in de buurt zat figuren in een met wit bont omrande rode speedo maar dat heeft meer te maken met het feit dat we in de buurt van de grootste homo-buurt van Sydney wonen dan met kerst. Maar goed, wat ik eigenlijk wilde zeggen.......... aangezien het dus bijna kerst is en dat hier nogal enthousiast gevierd wordt hebben we vanavond wederom een kerstfeest en nu van het werk van Lianne. We gaan met een boot door de haven van Sydney varen en kerst zonder veel eten is natuurlijk geen echte kerst dus tijdens het varen worden we gevoerd. Dat klinkt goed en dat is het ook. Om 18:45 moeten we aan boord van de schuit en hebben we even tijd om de collega's van Lianne te ontmoeten. Lianne werkt bij Tungsten, een bedrijf dat faciliteiten levert aan JP Morgan (de een na grootste beleggingsbank ter wereld werd me verteld) maar zit dus op kantoor bij JP Morgan. Haar collega's van Tungsten (waar het feest van was) kent ze dus ongeveer niet omdat die elders op kantoor zitten...... vandaar is het wel leuk dat we eerst even haar colega's ontmoeten. Na het ontmoeten gaan we direct aan tafel en gaat de schuit varen. Allereerst richting Darling Harbour om nog meer mesen op te halen. Het is namelijk echt een kerstfeest-boot met allemaal kerstvierende mensen van allemaal verschillende bedrijven erop. Van Darling Harbour varen we richting "The gap" (het einde van de haven........ en het begin van de ocean zeg maar) en keren we weer om om vervolgens weer terug te gaan richting de Harbour bridge. Ongeveer voor Taronga zoo blijven we nog even stil liggen en hebben we vanaf het bovenste dek echt een geweldig uitzicht op Sydney. De stad wordt helemaal opgelicht en zo van een afstand lijkt het een beetje op een stad van een andere planeet (tenminste, dat kan ik me zo voorstellen, het is niet echt zo dat ik nou al een stad op een andere planeet gezien heb, Australie is wel ver maar zo ver......). Sydney is een enorme lichtzee met het spectaculair verlicht Opera house ervoor......... heel erg mooi, als je ooit eens in Sydney bent en je verveelt je 's avonds (volgens mij kan dat niet maar je weet nooit) moet je echt even een dinercruise doen. Na dit alles varen we via "Goat Island" (wat gezien de naam wellicht
van bepaalde  "noord-afrikaanse" invloeden in Sydney getuigt) en Darling Harbour weer terug.
In Sydney gaan wee met z'n allen nog even wat drinken en rond een uur of 1 gaan we maar eens richting huis....... moe maar volgedaan.


Zaterdag 2 December - Kerstfeest 1
Vandaag is het kerstfeest van Leighton, daar houden ze niet van halve maatregelen en voor het kerstfeest (een kerstdiner) hebben ze het voormalige postkantoor in het hartje van Sydney afgehuurd. Het postkantoor is een van de oudste gebouwen van Sydney (waarshijnlijk is het nog wel gewoon door de huidige burgermeester geopend en zijn de foto's van de opening al met een digitale camera gemaakt nog maar net ontwikkeld maar dat maakt niet uit, het idee is leuk) en er zijn binnenin zelfs oude fundamenten opengewerkt en te bezichtigen (net als in Arnhem maar dan niet 800 jaar maar 150 jaar oud ofzo........ je weet wel, dat wat ze in Nederland direct naar de Sita (groeten aan Robert!) sturen.
Om 18:00 uur moesten  we aanwezig zijn in "smart-casual" kleding maar geen spijkerbroek........ ow, wat dan wel? Een zwembroek soms (als je gaat zwemmen is een zwembroek namelijk absoluut "smart" en casual is het zeker.......) of een trainingspak misschien (is namelijk een pak EN casual). Volgens Lianne (gelukig was ze erbij) was dit allemaal NIET de bedoeling. Uiteindelijk maar in nauw overleg met Lianne aangekleed en vetrokken richting het postkantoor. Lianne bleek helemaal op het goede spoor te zitten, geen trainingspakken en zwembroeken en weinig spijkerbroeken.
Bij binnenkomst kregen we meteen drank in de handen gedrukt en hapjes, op dat moment moest ik m'n paraplu (ja, het regent hier dus ook) dus nog afgeven bij de gardarobe. Alles was er in overvloed, je kon geen slok nemen of ze stonden er alweer bij om je glas bij te vullen en hetzelfde geldt voor het eten. Na de hapjes gingen we aan tafel en hebben we daar het hoofdgerecht en het nageracht (enorm buffet) gehad. Het was echt supergezellig. Momenteel zijn ze namelijk bij Leighton allemaal jonge ingenieurs en ander volk aan het aannemen (nogmaals, ben je weg- en waterbouwer en wil je naar Australie mail even, ik denk dat ik wel een sponsor voor je weet........weet ik wel redelijk zeker ook zelfs, mijn baas is afgelopen week naar Londen geweest om DAAR mensen te recruteren) omdat ze allemaal projecten hebben gewonnen. De helft van mijn collega's werkt dus niet zo lang, een week of 2 weken langer of zelfs korter dan ik bij Leighton. Dat schept op zich al een band en wat nog grappiger is, is dat eveneens heel veel collega's ook (net) geemigreerd zijn vanuit Europa naar Australie (en ook veel met partner) en dus ook net zelf Sydney en Australie aan het ontdekken zijn net als wij. Ook hebben de meesten wel eerst gereisd door Azie of Australie. Overigens ook een hoog gehalte aan would-be surfers die er ook regelmatig op uit trekken om hun surfplank eens van de onderkant te gaan bekijken. Het was echt heel gezellig, erg veel van die "oh ja, dat hadden wij ook" en "dat wilde ik net zeggen" gesprekken, het was net alsof we weer vrienden hadden (of laat ik het anders zeggen, dat we hier ook vrienden hebben).
Rond een uurtje of 12 liep het feest een beetje op het einde (begon dus al om 18:00 uur) en ging of was bijna iedereen weg (een aantal is echt straalbezopen weg gegaan...... zoals ik al zei de drank werd flink aangevuld) en zijn wij ook maar eens gegaan. Helemaal doodmoe maar erg voldaan. Het was zo gezellig,  net alsof we weer met z'n allen op de Bauerstraat / Gabrielstraat zaten te eten / op het strand een steakje aan het doen waren of in Driel aan het barbequen waren. 


Dinsdag 28 November - Fiets voor Lianne
Vandaag even en fiets opgehaald voor Lianne die ik via Ebay had gekocht voor $100, nu hebben we tenminste allebei weer een fiets en kunnen we een beetje door Sydney fietsen.


Zondag 26 November - Zwemmen tussen de haaien
Vandaag even lekker rustig aan, gisteren waren we helemaal kapot na het eten en vandaag ds maar eens even een beetje lekker relaxen. De afgelopen zondagen gingen we stees andelen in Ku Ring Gai Chase park (dat schrijf je dus echt zo) wat erg mooi is maar wel vermoeiend (ik kan niet wachten om er met de ATB op uit te trekken daar). Ellen had ons verteld dat je in de buurt in de haven van Sydney kan zwemmen. Nu klinkt dat misschien wat vreemd "in de haven zwemmen" om 2 redenen. Ten eerste in een haven zwemmen, lekker tussen de schepen? Nou dat valt nogal mee want "de haven" is dus al het water in Sydney wat geen zee is......... dus alles na de inham (die "The Gap" heet) is haven. Je ziet de grote schepen wel voorbij varen maar da's op een kilometer (of meer) afstand....... en waar wij zwemmen is he net zo heel erg diep zeg maar dus daar munnen toch geen boten komen. Ten tweede, er zijn hier nogal haaien. Als je gaat surfen of zwemmen in zee heb je daar niet zo last van want daar is het water erg heder en is de ondergrond heel erg vlak en dat zijn beide dingen waar haaien niet graag jagen (want daar zijn ze goed zichtbaar en relatief kwestbaar). Haaien houden wel heel erg van wat donkerder water en allerlei rotsen en schuil- / belaagplaatsen. en die heb je dus in overvloed in de haven. Zwemmen in zee kan dus prima maar zwemmen in de haven van Sydney is op zich niet heel erg verstandig....... tenzij je levensmoe bent. Moreton bij Brisbane is dan trouwens ook een aanrader of West-Australia want terwijl ik dit schrijf lees ik net (knap he, multi-tasken) dat gisteren in West-australia een 15 jarige bodyboarder is aangevallen (wel gewoon in zee dus, so much for de "haaien houden niet van helder water en een vlakke ondergrond"-theorie. Mara goed, in de haven in Sydney hebben ze een aantal plaatsen waar haaiennetten of hekken zijn geplaatst en kan je dus veilig zwemmen zonder dat er haaien bij kunnen komen of andere grote vissen. Alleen prianha's kunnen er makkelijk doorheen zwemmen maar die heb je hier ongeveer net zo eel als ijsberen.
Daar wilden wij wel eens heen want zwemmen in zeewater op loopafstand van je huis is toch best erg leuk. Na een wandelingetje van een minuutje op 20 / 25 waren we er, in Double Bay (of Double Pay zoals onze huisbazin het noem, het schijnt de duurste wijk van Sydney EN Australie te zijn, de Aston Martins staan hier gewoon met een parkeervergunning langs de kant van de weg, wat mij betreft zou het dus wel de duurste wijk kunnen zijn).
De baai is heel erg gaaf, ontzettend mooi uitzicht, je moet het echt weten te vinden en er komen volgens mij geen toeristen (gelukkig maar, al die toeristen in onze stad zijn zooo vervelend......... hahahahaha) dus lekker rustig. Voor de rest is boven het een soort van vlonder gebouwd waardoor je dus om het hele afgezetten gebied heen kan wandelen (over het water dus). Ook zit er een koffie / eettentje waar je prima kan zitten. Helemaal top!
Wij dachten alleen even te gaan zwemmen en vervolgens weer terug te gaan dus geen zonnebril en geen zonnebrand meegenomen (zwemmen met zonnebrand op heeft volgens mij niet zoveel zin want je spoelt alles er zo weer af). Het was er zo relaxed en we waren best wel een beetje suf, dus we zijn maar even gebleven. Daarbij was het toch bewolkt dus zonnebrand en een zonnebril hadden we niet nodig................. Dat van die zonnebril klopte inderdaad. Het was niet zo dat ik niet geloofde dat je hier met een bewolkte lucht niet kan verbranden (in tegendeel, dat geloofde ik wel degelijk) maar ik kan nu ook uit eigen ervaring vertellen dat dat wel degelijk kan en SNEL ook. Gelukkig had ik wel de tegenwoordigheid van geest om een t-shirt aan te trekken anders waren de gevolgen niet te overzien geweest (of in ieder geval een stuk pijnlijker).


Zaterdag 25 November - Ontbijtkoek met kano's
Komende woensdag 29 November is mijn moeder jarig en, heel toevallig, ook onze huisbazin. Het leek, Ellen,  een huisgenoot waar we wel eens mee optrekken, een leuk idee om met z'n 3-en te koken voor onze huisbazin. Het menu moest dan bestaan uit een gangetje of 4, 5 a 6 (Ellen is Duits en heeft een tijd in Belgie en Frankrijk gewoond, en wat eetgewoonten betreft merk je dat). Zo gezegd zo gedaan. We zijn ongeveer de hele zaterdag onderweg geweest naar allerlei redelijk exotische ingredienten. Dat was voor ons erg leuk want aangezien Ellen alle winkels wist voor alle aparte en exotische ingredienten was het voor ons een soort van rondrit door culinair Sydney. Allereerst naar de vismarkt (daar waren we al eens geweest) en vervolgens langs allerlei voedsel-winkels. Een italiaans/franse bakker, een italiaanse delicatessewinkel (op ongeveer 200 meter va ons huis) waar ze allerlei exatische kazen hebben, een banketbakker waar ze handgemaakte bonbons hebben en een "Albert Heijn" in de duurste wijk van Australie (waar ze meer zouden moeten hebben dan elders....... wat mij niet echt opgevallen is overigens). Ellen wist ook nog een winkel waar ze nederlandse producten verkochten. Zoals Kano's (gelukkig, als ik iets hier mis..........) en ontbijtkoek, de Hero jam (is Hero overigens wel nederlands?) verkopen ze hier gewoon in de supermarkt net als belgisch/franse jam. Na het shoppen zijn we (Ellen vooral) gaan koken en daarna direct gaan eten. Het was erg gezellig en het menu bestond uit 5 gangen:
- gang 1) Moreton bay bug (soort krab........ volgens mij) met Avacado;
- gang 2) Aspergesoep
- gang 3) Rauwe zalm 
- gang 4) Flathead (witte vis) met rijst
- gang 5) Coulies van Mascarpone en rood fruit
- gang 6) Bonbons met Espresso
En daarbij een aantal flessen champagne want dat vindt Peta (onze huisbazin) erg lekker. Al met al zeer geslaagd. Tijdens het kopen en koken van al het eten hadden we het regelmatig over...... ja, eeuuhh eten en begon Ellen opeens over nederlandse ontbijtkoek. Wij waren daar erg enthousiast over (want lekker). Afgelopen week kwam Ellen opeens langs met ontbijtkoek en Kano's voor ons, had ze op de weg van haar werk naar huis gehaald voor ons....... erg tof! Terwijl ik dit schrijf zit ik dus ook aan de koffie met Kano's..... en ik voel met weer helemaal in Nederland want het weer s hier ook ronduit waardeloos momenteel. De hele week is het lekker warm geweest en nu regent het en is het ongeveer 18 graden.......brrrrrrrrrrr.


Woensdag 15 November - Veiligheidstreening
Om op een bouwplaats te mogen moet je een veiligheidscursus met goed gevolg afleggen hier in Australie, en daar zijn ze enrom strict in (maar daar zo meer over), vanochtend was het mijn beurt (tesamen met een aantal collega's) om de cursus te ondergaan....... een bijzondere belevenis! De cursus wordt gegeven door "Workforce", de australische arbeidsinspectie. Na de cursus krijg je ook een test om te kijken........ of je wakker was. Heel grappig, de meneer vertelt in een bijzonder ongeinteresseerde toon waarom je de cursus moet hebben en hoe lang de cursus moet duren....... pardon? hoe lang de cursus MOET duren?....... eeuuhh ja. Workforce wil dat de cursus 6 uur duurt inclusief een test van 40 minuten........ Ow, ik ben denk ik bijzonder ouderwets in de gedachte dat je bij een cursus iets moest LEREN maar nee, hoe kom ik nou aan DAT idee........ je moet 6 uur aanwezig zijn. En geloof het of niet, ze komen ook nog langs om het te controleren! De cursusmeneer begon dus ook te vertellen dat hij er echt niets aan kon doen maar dat de cursus tot 14:00 uur MOEST duren (we moesten nadien ook gezamelijk de begin- en eindtijd invullen, als je dat goed deed had je sowieso al een voldoende), dat duurde op zich al een half uur....... maar dat vind "Workforce" blijkbaar geen enkel probleem. ik denk dat veiligheid in Australie begint met op tijd naar huis gaan....... en daar is wat voor te zeggen, als je namelijk niet op je werk bent kan er ook niets fout gaan op je werk........ GENIAAL! Tijdens de cursus gaf de cursusmeneer het keurig aan als hij een onderwerp aan ging snijden waarover in de test vragen werden gesteld. Hij zei niet iets in de trent van "even op letten, ik ga nu een onderwerp aansnijden waarover misschien wel een vraag gesteld wordt (hint, hint, hint)"....... dat was veeeeeeel te suggestief voor de cursusmeneer. Veiligheid valt of staat met duidelijke communicatie, vandaar communiceerdrde de cursusmeneer ZEEER duidelijk over de vragen. Zo werden de onderwerpen van de vragen verteld evenals de wijze waarop de vragen gesteld werden en daarbij werd weinig tot zeer eeeuuhh niks aan de verbeelding overgelaten; aldus de cursusmeneer: "er staat op een gegeven moment een plaatje van een blauw bord met een schoen erop, dat betekent dus dat je veiligheidssschoenen aan moet en da's antoorwd C"...... als je het dan NOG verkeerd doet ben je ook meteen met goed gevolg voor de ogentest gezakt. Maar de service van de cursusmeneer ging verder, er werd ook aangegeven of het al dan niet multiplechoice was, welk antwoord goed dan wel het beste was en waar in de test (van 13 vragen) de vraag zich bevond. Na het voltooien van de test liep de cursusmeneer alle deelnemers na en vroeg hij af en toe of je de antwoorden echt wel zeker wist en of het niet een ander antwoord moest zijn....... als je het nog gepresteerd had om een verkeerd antwoord in te vullen. En denk aan de veiligheid! dus wederom werd dat zeer duidelijk gecommuniceerd ("weet je zeker dat het niet antwoord C moet zijn?"). Geloof het of niet maar ik ben geslaagd....... net als alle 140.000 anderen die ooit deze cursus gedaan hebben...... ik weet bijna zeker dat deze cursus een 100% slagingskans heeft....... en misschien zelfs wel hoger (er zijn vast mensen die de cursus nooit gedaan hebben en toch een certificaat hebben maar dat komt overal voor...... ik ga geen namen noemen maar ik ken daar ook voorbeelden van bij Rijkswaterstaat).
Nadien nog even gelunched en terug naar het kantoor waar ik zowaar heb gehoord aan wat voor een project ik ga werken....... een tender voor een mijnbouwproject. "Anvil Hill" in Hunter Valley....... als je meteen een leuke indruk van het project wilt hebben moet je even op Google zoeken naar "Anvil Hill"......... pas even op dat je niet te vaak op "ja" klikt want voor je het weet heb je een bod uitgebracht op de "Rainbow Warrior"....... als je begrijpt wat ik bedoel (heb je ook meteen een indruk hoe het project in de publieke opinie ligt).


Dinsdag 14 November - Geen nieuws, dag 2
Vandaag zou ik meer horen over een project waar ik aan zou gaan werken, helaas...... ze zijn druk aan het overleggen.


Maandag 13 November - Geen nieuws, dag 1
Vandaag zou ik meer horen over een project waar ik aan zou gaan werken, helaas...... ze zijn druk aan het overleggen.


Zondag 12 November - Ku Ring Gai Chase park
Omdat we nog wel het een en ander van de omgeving van Sydney willen zien hebben we besloten er minstens 1 keer per week (zondag is daarvoor het meest geschikt) op uit te trekken. Ten noorden van Sydney is er een park, het "Ku Ring Gai Chase" park (wie verzint die namen) en dat moet erg mooi zijn. Wij zijn er maar eens een kijkje gaan nemen......... en het is echt ongelofeloos mooi, en groot! Het ligt nabij "Broken bay" vlakbij Mona Vale en Palmbeach (onze favoriete "straksalswe schat-enschat-enschatrijkzijngaanwedaareenhuiskopen"-plekken van Sydney) en ik kreeg direct weer het idee wat ik in Nederland op de posbank altijd heb van "ik wil fietsen en het liefst van de gebaande paden AF". Het is net de posbank maar dan 25 keer groter (in alle richtingen!) en omringd door water.
Eerst maar eens naar een uitzichtpunt met een schitterend uitzicht over Palmbeach (alleen voor de naam zou ik er al willen wonen) en over Broken bay. Vervolgens een mooi rondje gelopen (van 2 uur, dat was niet helemaal gepland maar dankzij onze geweldige navigatie-vaardigheden liep het ietwat eeuuhhh...... uit (of om)) langs enorm spectaculaire cliffkusten, dwars door de bush en langs aboriginal rotsgravures. Overigens was het op een gegeven moment bijna 6 uur en ging de zon langzaam onder, tesamen met het feit dat we geen flauw idee hadden in welke richting we liepen en het feit dat er ook niet echt iemand was waar we het aan konden vragen en dat er nergens borden waren (alleen die aboriginal rotsgravures maar daar staat niet in het aboriginals van 30.000 jaar geleden "parkeerplaats linksaf en nog 1,3 km, UCH") maakte dat we het toch een beetje spannend vonden worden op een gegeven moment. Vooral als je opeens merkt dat het pad nogal zeer sterk richting het zuiden afbuigt terwijl je toch echt vrij zeker weet dat de auto in het noorden staat (en ten noorden daarvan was alleen water dus ervoorbij gelopen......mwoah, ik denk dat we dat wel gemerkt zouden hebben). Gelukkig bleek het pad alleen een slinger te maken en waren we bijna net zo dcht bij de auto als we gehoopt hadden. Vervolgens moe maar voldaan weer terug naar huis en op tijd slapen. Dat park gaan we zeker terugkomen en misschien de volgende keer met een mountainbike......... supergaaf!


Vrijdag 10 november - So far for het rail project
Ik was me al een aantal dagen vol goede moed aan het inlezen in het railproject wat we nog even moesten winnen en had al een begin gemaakt met een inventarisatie van de te verleggen kabels- en leidingen tot ik ineens werd gebeld door een collega......... ja, eeeeeuuhh we horen net dat de concurrent het project heeft gewonnen. ........... Oh, dat betekent dan zeer waarschijnlijk dat wij het niet hebben, toch?......... eeuhh ja. Een typisch geval van jammer maar helaas. Het project bestond overigens uit het bouwen en onderhouden (voor 30 jaar) van 72 treinstellen en het bouwen en onderhouden van een railemplacement. Dat railemplacement bouwen zouden wij dan doen en die treinstellen zou Mitsubishi dan doen. Het is afgeknapt op de prijs heb ik vernomen, dat is Leighton echter niet echt aan te rekenen. Met de totale opdracht is 4 miljard dollar gemoeid en het rail-gedeelte was slechts 300 miljoen....... een druppel op een gloeiend treinstel zeg maar.
Nu is het verder afwachten waar ik op ingezet wordt, maandag hoor ik meer, er zijn momenteel projecten zat waar ze personeel voor nodig hebben. Mijn baas wist ons te vertellen dat er zo 6 projecten zijn waarop ze "understaffed" zijn...... geen probleem dus, maandag horen we meer.


Donderdag 9 november - He..... Kleurenblind?
Zoals ik bij woensdag 8 november al schreef moet ik een tweede medische keuring ondergaan, nu om aan het spoor te kunnen werken, of eigenlijk meer om in de buurt van het spoor te kunnen werken...... of eigenlijk meer om te kunnen zie dat er anderen in de buurt van het spoor aan het werk (zouden kunnen) zijn, dus. Op naar Sydney (bij het kantoor in de buurt zit alleen Medisch centrum Chatswoord (op 150meter afstand) maar daar hadden ze me gisteren al naartoe gestuurd, wil nu wel eens wat anders). Daar aangekomen lijkt het wel een doe-het-zelf medisch centrum, de dokter heeft is net nezig met een LOI-cursus EHBO (ik vraag me direct af of dat "eerste hulp" slaat op hetgeen komt VOORDAT of NADAT hij je behandelt en ben bang voor het laatste) en als eerste wordt wederom mijn oog-hand coordinatie getest (zie 8 november)..... is dat hier verplicht ofzo? Vervolgens een kort gesprek met de dokter waarbij hij me nauwgezet en volledig volgens de hoge standaarden die daaraan gesteld worden (door de LOI) onderzoekt.
Allereerst moet ik mijn ogen 1 voor 1 afdekken en iets aan de andere kant van de kamer oplezen met en zonder bril (zonder bril om te kijken of ik die bril niet voor de grap op heb ofzo?) en vervolgens met beide ogen afgedekt om te kijken of ik de boel niet bedonder. Vervolgens volgt een kleurenblindheidstest waarbij de dokter de volgorde BIJNA goed heeft: "here is nothing, to see you if you don't screw us, do you see nothing?" (gelukkig voor de dokter ben ik in de buurt van naalden en spuiten nooit erg bijdehand) en "here is a three, what do you see here"....... aangezien hij erg onduidelijk sprak en ik hem niet goed verstond ben ik nog steeds kleurenblind....... Knap he die LOI, een gehoortest EN een kleurenblindheidstest in 1!
Verder dan dit was de dokter nog niet met de z'n EHBO cursus en ik kon verder gaan, met op het formulier de opmerking "Fit"........ eeuuhh "fit"......???? Hoe weet JIJ dat nou? Als je een zwaarlijvige kettingroker bent met een aanzienlijke werkervaring als schilder in een asbestfabriek en nogal aan de drank bent maar toch graag een tophypotheek wilt voor een nieuwe bar onder je huis ofzo, weet ik nog wel een medisch centrum waar je je met goed gevolg kan laten onderzoeken...... de enige voorwaarde is wel dat je je bril meeneemt! maar verder word je gegardandeerd  "gezond" verklaard.
De gehoortest ging hier een stuk beter dan gisteren (in een geisoleerde ruimte) en toen ik klaar was, de zuster de vingers van een zojuist binnengebrachte patient weer enigszins op de juiste plaats had genaaid (ik hoop ook op de juiste patient) en ze mijn formulier verder kon afvinken (had je de test al gedaan...... ow ja, dat ziet er goed uit.... wat kleurenblind...? en toch gezond? ongelofelijk, zie je niet vaak HIER......) kon ik weer terug naar het werk.


Woensdag 8 november - Kleuren-steke-blind!
In Australie houden ze wel van risico's......tenzij het risico's zijn met mogelijk nadelige gevolgen (de risico's waar ze hier van houden en die ze hier heel vaak nemen zijn de welbekende "risico's om miljonair te worden" om met een reclameslogan te spreken). Dus voordat ze iemand in dienst nemen is eerst een medische keuring gewenst / verplicht en nog sterker, als je dan vervolgens langs het spoor moet gaan werken (en die kans is bij een railproject zeer aanzienlijk) moet je voordat je een cursus railveiligheid doet WEER een medische keuring ondergaan. Kunnen ze dat dan niet met elkaar afstemmen vraag je je af? tuurlijk kan dat. Doen ze dat ook vraag je je vervolgens af...... eeuuhh nee, hoezo?. Dus woensdag om 10:00 uur heb ik de eerste medische keuring in het Chatswood medische centrum (Medisch Centrum West...... eeuuhh Chatswood). De medische keuring is nou niet zo heel diepgaand (....leuke woordkeuze...), ik moet in een potje plassen (ik vraag me altijd af wat ze dan testen, iedereen er altijd heel veel achter "ja, da's om de stoffen in je urine te testen en dan kunnen ze zien of je gezond bent" maar waarschijnlijk testen ze gewoon hoe je blikveld en je oog-hand coordinatie is (kortom: kan je richten)), ik moet rechtopstaan en buigen en nog wat van die oefeningen doen en mijn ogen en oren woden getest. Da's heel grappig want naast het MCC zijn er bouwwerkzaamheden aan de gang. Ik krijg dus zo'n hoofdtelefoon op en als ik dan een piepje hoor moet ik dat zeggen en dan noteert de zuster de waarde (als je in de automatisering werkt valt hier ook nog een beste boterham te verdienen!). De bouwwerkzaamheden maken het er echt grappig op, er staan namelijk nogal wat vrachtwagens op het bouwterrein die achteruitrijden (met zo'n waarschuwingspiepje, je weetwel, die nogal lijken op die piepjes van een gehoortest) en dan weer niet en dan weer wel, enzovoorts. Dus ik hoor een piepje en ik druk direct zoals mij is verteld...... "eeuuh ja" zegt de zuster "we gaan zo beginnen"....... oh, sorry. Ik wacht nog even en....he, een vrachtwagen! ik wacht nog wel even met drukken hoor! "nou" zegt de zuster onderhand ongerust, "tenzij je stokdoof bent zou je nu toch wel iets moeten horen hoor"..... ow was dat het apparaat, ik dacht die vrachtwagen die opeens HEEEEEL plotseling ophield met achteruitrijden. Vervolgens gaan ze ook nog met een trilplaat beginnen bij de buren en hoor ik HELEMAAL geen piepjes (of zuster) meer........ ideaal, echt een gehoortest met hindernissen. Omdat de zuster niet de beroerdste is zet ze bij de resultaten maar dat de gehoortest is afgenomen op een bouwplaats, dan weet de dokter dat en kan 'ie er rekening mee houden bij de interpretatie van de gegevens. Lekker zinvol om dat er op te zetten, die dokter zit namelijk twee kamers verderop op de graafmachine en als hij de bouwwerkzaamheden nog niet in de gaten heeft is de enige met een zwaar gehoorprobleem hijzelf maar goed, in een medisch centrum (op grijpafstand van spuiten en naalden) ben ik nooit zo bijdehand en houd ik me maar gedeisd. Op mijn rapport staat nu waarschijnlijk dat ik niet op een bouwterrein mag werken in de buurt van een gehoortest........ want dan kan ik die signalen van achteruitrijdende vrachtwagens aanzien voor een gehoortest en dan zou ik die vrachtwagens negeren..... en da's gevaarlijk!
Verder ook nog mijn favoriete onderdeel van elke medische keuring...... een test of ik kleurenblind ben....... nou even voor diegenen die mij niet of niet goed kennen, vragen of ik kleurenblind ben is net zoiets als vragen of Gordon Homo is of dat water nat is, sommige dingen WEET je gewoon. De enige die echt wat aan de test had was de zuster zelf want die had al wel eens mensen meegemaakt die kleurenblind waren maar iemand die kleuren-steke-blind is had ze nog niet eerder  meegemaakt. Er werd echt meteen getest of ik haar niet in de maling aan het nemen was...... heel grappig. Ik zal even een korte uitleg geven. iedereen heeft een dergelijke test wel eens gehad maar als je niet kleurenblind bent begrijp je msschien niet hoe zo'n test werkt. Ze laten een boekje zien met daarin per pagina een plaatje van een rond vlak opgebouwd uit allemaal stippen. De stippen hebben soms allemaal vershillende kleuren en soms juist allemaal dezelfde. Er is dan bijvoorbeeld een plaatje van zo'n cirkel met overwegend groene stippen en daar zit dan met rode stippen een "4" in geschreven.  Als je normaal ziet, zie je dus die groene stippen en zie je ook duidelijk dat patroon van rode stippen in de vorm van een "4" maar als je kleurenblind bent kan je het onderscheid tussen rood en groen niet (of niet goed) zien........ er verschijnt dan dus geen vier, je ziet alleen ene vlak met stippen. Het werkt ook andersom (nou ja, eigenlijk is het precies hetzelfde maar het idee is andersom), als je namelijk allemaal patronen maakt met rood, groen, geel, blauw, paars enzovoorts dan ziet iemand die niet kleurenblind is een ratjetoe van patronen..... iemand die wel kleurenblind is ziet die ratjetoe niet (want da's een min of meer egaal vlak) en er springt 1 patroon duidelijk uit. Wat tijdens de test erg leuk was (vond ik) is dat die vrouw er duidelijk mee worstelde....... ze probeerde met te helpen (wat net zo zinvol is als tegen iemand die stokdoof is beter gaan articuleren). Ze gaf  dus hints enzo "het zijn erg ouderwetse L.E.T.T.E.R.S.!!!" (konden namelijk letters en cijfers zijn) en "nee, GOED kijken"...... ik kon m'n lach echt nauwelijks inhouden, je moet je namelijk voorstellen dat je het ECHT NIET ziet en ook niet een klein beetje of vaag maar gewoon NIET. Het is echt hetzelfde als ik jullie opbel (met een ouderwetse telefoon dus, geen msn met allerlei moderne communicatietechnieken) en dan zeg: "kijk ik sta voor het Opera House, zie je het? ......nee?.... nee niet zo flauw, even overnieuw, GOED KIJKEN! probeer het nog maar eens!, lukt het al?".
Maar goed, ik ben dus kleurenblind, het is ook zo erg dat mijn gedachten er zelfs door worden beinvloed....... ik denk namelijk ook erg zwart-wit..... maar dat kwam in de keuring niet naar voren. Alles was verder goed en ik kon weer terug naar Leighton en weer aan de slag. Morgen weer een nieuwe dag, een nieuwe keuring!


Maandag 6 november - De eerste stapjes
Martijn:
'S ochtends vroeg op (06:00 uur) om op tijd in Chatswood te kunen zijn. Aangezien ik noggeen flauw idee heb van waar ik terecht kom (op een project buiten of binnen en waar en wanneer) ga ik maar met de auto. Als ik dan naar een project moet dat niet met het OV bereikbaar is dat laatste hoop ik sowieso) dan kan ik in iedergeval met de auto ernaar toe. Aangezien ik 's ochtends Sydney doormoet lijkt ht me verstandig om ruimschoots op tijd te vertrekken, zo gezegd zo gedaan. Uiteraard zal je altijd zien als je enorm op tijd bent datat nrgens voor nodig was (daarom ben ik ook nooit enorm op tijd........ onzin..... en zit niet in m'n karma ofzoiets). Het verkeer Sydney UIT is namelijk.......... Sydney al uit waarschijnlijk. In Ernhem was het 'oschtends drukker. Sydney IN is een heel ander verhaal dat nog het meest aan de randstad doet denken, maar ja, Sydney IN hoeven wij 's ochtends dan gelukkig niet (ja, Lianne wel maar die gaat lopend).
Ik was dus in ongeveer 20 minuten in Chatswood bij Leighton, kon rustig een parkeerplaats zoeken, nog even aar de radio luisteren en om ongeveer 08:15 uur naar het kantoor wandelen. Daar werd ik ontvangen en zat er nog een nieuwkomer, na een paar minuten arriveerde er een tweede en werden wij vriendelijk verzocht alvast koffie te gaan pakken want onze nieuwe baas (Alan) zat vast in het verkeer......... hoe krijg je het voor elkaar? (met z'n allen afgesproken zeker). Nadadt Alen was gearriveerd kregen wij onze contracten uitgereikt, werd ons verteld waar we heen zouden gaan (wat projecten betreft) en kregen we een rondleiding door het gebouw en door het intranet (echt waar!), alles was super geregeld, de schrijfwaren lagen al klaar op onze bureaus.
Wat die projecten betreft kwam het er aan het einde van de dag op neer dat ik naar het railproject zou gaan waar ze me in eerste instantie voor aangenomen hebben. Dat betekent eerst een maandje of 3 op kantoor een en ander voorbereiden en vervolgens naar buiten (in Auburn, eindje ten noorden van Sydney, goed te oen met de auto) er was echter een kleine maar.......... het project was nog niet "binnen", het moet eerst nog even gewonnen worden. Als dat niet gebeurd is dat wel jammer maar verder (voor mij) geen probleem want Leighton heeft momenteel zoveel werk op handen dat ze bij sommige
aanbestedingen van grote projecten niet meebieden omdat ze bang zijn de personele bezetting ervoor niet rond te kunnen krijgen (als je nou toevallig civiel trechnisch onderlegd bent en je wilt naar australie........ bel even, Leighton heeft vast nog plaats voor je en als je via mij begint krijg ik 5000 dollar!..... die zullen we eerlijk delen dan (70/30, hoe denk ik niet uit te leggen wie 70 krijgt). Maar goed, het railproject dus, morgenochtend meteen verdiepen in het contract en dan lekker beginnen. Gezien het feit dat ik dus eerst op kantoor werk ga ik wel met de trein morgen. Er is namelijk een hele goede verbinding van Kingscross (waar wij vlakbij wonen) naar Chatswood...... en dan heb ik helemaal geen last meer van ander verkeer. Nog even wat inside information over het project (niet verder vertellen, ik werk ook op een high-security afdeling en da's vast niet zonder reden. Even tussendoor, het is echt nogal goed beveiligd, zonder pasje (dit is echt waar) kan je de lift niet eens laten stoppen op de afdeling waar ik werk (lacheu als je je pasje vergeten bent "ja, ik zat vast"...."in het verkeer?"...."nee, in de lift") verder moet je nog door 2 deuren waar Fort Knox zich niet voor zou schamen en moet je zelfs de telefoon inloggen om deze te kunnen gebruiken en da's vast allemaal niet voor niks (of beter: niet alleen voor de werkverschaffing). Misschien heeft het iets te maken met ons koffiezetapparaat, dat dat de mooiste van het gebouw is en dat iedereen die wil gebruiken ofzo......t'is namelijk wel een hele mooie. Maar goed, het project dus. De overheid (Railcorp, Australische ProRail) heeft een groot aantal nieuwe treinstellen nodig (72 stuks bestaande uit 8 wagons) en een nieuw spoorwegemplacement met een onderhoudsgebouw (waar 6 sporen van elk minimaal 163 meter lang naast elkaar in liggen), een wasplaats, nog een soort van werkplaats en "parkeerplaats" voor 8 treinen met een lengte van 163 meter per stuk verder moet er uiteraard ook nog wat spoor worden aangelegd om overal te kunnen komen en weer weg te kunnen. Verder zit er een onderhoudstermin van 30 (ja, je leest het goed) jaar in het contract. Leighton is onderdeel van de "aannemerscombinatie" die op de klus heeft ingeschreven, de klus in totaal is ongeveer 4 miljard!!!! dollar waard waarvan het civiele deel slechts 300 miljoen dollar is, het aandeel van Leighton is dus relatief beperkt. De treinstellen (waar dus het grote geld zit) worden door Mitshubishi gebouwd (als we de opdracht krijgen tenminste).
4
Zaterdag 3 Februari -  Nieuwe stoelen
We willen voor ons nieuwe appartement nog steeds een paar eetkamerstoelen hebben, momenteel zitten we nog aan onze enorme woonkamertafel op barkrukken. Leuk maar niet erg handig. We hadden al een paar bijzonder mooie stoelen gezien op internet maar helaas is het niet echt een kwestie van de eerste de beste woonwinkel inlopen, die stoelen aanwijzen en met die stoelen onder de arm het pand weer verlaten. Dit om de eenvoudige reden dat deze stoelen zowat nergens te koop zijn. Wij vinden een beetje leuke meubelen (bij voorkeur beetje modern uit Skandinavie, Duitsland, de VS  of Nederland (dat op dat vlak m.i. ZEKER meetelt (Gerrit Rietveld, Martin Visser, Gerard van den Berg, Marcel Wanders om slechts een paar namen te noemen)) altijd wel erg leuk en willen ook graag wat originele design-meubelen hebben. Vandaar dat we voor de stoelen even wat verder gezocht hebben dan de Ikea, aangezien de stoelen die wij willen hebben niet bij de eerste de beste woonboulevard verkocht worden zelfs niet als "replica" duurde de zoektocht iets langer dan die van zaterdag 13 januari. Hier zie je echt enorm veel "replica" meubelen. Zeg maar eeuuuhh NEP. Er staat dan bij aangegeven "naar een idee van......", helaas is de meneer / mevrouw waar het idee/ontwerp van is zelf niet echt heel erg op de hoogte gebracht van het feit dat dit idee/ontwerp even "geleend" is. De kwaliteit en afwerking van dergelijke meubelen is vaak ook niet echt om over naar huis te mailen (de prijs is vaak ook een fractie van die van de originelen).
Na wat mails verstuurd te hebben naar wat europese bedrijven kreeg ik uiteindelijk een adres van een winkel bij ons in de buurt waar we vandaag maar eens naartoe gegaan zijn. Uiteraard hadden ze de stoelen zoals wij die willen hebben niet op voorraad (zonder armleuningen in het wit) en moeten deze besteld worden. Op zich niet zo'n punt ware het niet dat het 16 weken kan duren eer de stoelen hier in Australie zijn. Ik geloof dat het bauxiet voor het aluminium van deze stoelen momenteel nog in de mijnen in China (hebben ze daar Bauxiet mijnen?...... nu wel) gewonnen moet worden, maar goed, geduld is een schone zaak. De stoelen worden geproduceerd in de VS (op zich niet echt een goed voorteken, dingen MAKEN zijn ze in de VS niet echt goed in (kapot maken daarentegen.......)) en vanuit de VS moeten ze ook nog verscheept worden naar Australie. en dat verschepen doen ze waarschijnlijk met een of andere roestige roeiboot zonder roer ofzo. Aangezien het ook nog wel even duurt eer onze spullen uit Nederland hier zijn (die moeten ook nog op de boot gezet worden en ik hoop dat dat wel een fatsoenlijke boot is) duurt het toch nog wel even eer we de boel hierzo een beetje fatsoenlijk ingericht hebben. De stoelen zijn nu in ieder geval besteld (na een fikse aaanbetaling, we zijn op dit moment volgens mij voor 35% eigenaar van een bauxietmijn in het noorden van Babipangang, tegen de grens van Sambalbei) en het wachten op de stoelen is dus begonnen. Voor de kenners onder ons: we hebben 2 witte (mesh bekleding) Charles and Ray Eames stoelen besteld uit de "Aluminium serie", type EA106-management, zonder armleggers. Wel grappig stoelen met een naam, ik ben benieuw of ze komen als we ze roepen. Ik heb ook een paar italiaanse lampen met een naam maar die luisteren bijzonder slecht, maar dat kan ook met het feit te maken hebben dat ze italiaans zijn. Foto's van onze niewe stoleen staan ook onderaan de plaatjespagina die ons nieuwe huis beschrijft (klik hier om ernaar toe te gaan).


Zaterdag 13 januari - Ikea-day
Vandaag is dan de grote verhuis- en spullenkoopdag. Omdat we nogal aan tijd gebonden zijn en enorm veel moeten kopen (bank, bed, tafel, koelkast, TV, wasmachine om alleen de grote dingen te noemen) zijn we maar op tijd opgestaan om vroeg bij Ikea voor de deur te kunnen liggen. Om 09:00 uur gaat de Ikea open en op dat moment staan wij al voor de deur (burgerlijker dan bij het openen van de Ikea aanwezig te zijn om een verse Ikea-bank te downloaden KAN bijna niet, gelukkig doen wij dat dan in Australie....... is er nog een klein beetje een avontuurlijk tintje aan).
Zoals het een echte Ikea bank betaamt i s'ie wit, heeft 'ie een zweedse naam (doet nu eigenlijk even niet ter zake) en moet je deze zelf meenemen. Aangezien wij een enorme auto hebben geen enkel probleem voor ons......... denken we nog optimistich en niet gehinderd door enige kennens van binnenafmetimngen van onze balzaal op (erg grote) wielen. De afmetingen van de bank konden we dromen want die kan je gewoon op internet zien, wellicht is het voor de volgende keer  een leuk idee om ook een internetsite te maken met binnenafmetingen van diverse auto's want dat was voor ons  bijvoorbeeld erg handig geweest...... ontdekten we (te) later.
Nadat we de bank besteld hadden (en die nog op moesten halen) hadden we bedacht dat we ook de tafel (maatje: vliegdekschip) wel mee zouden kunnen nemen. Uiteindelijk heeft onze terreinreus ook nog dakdragers, alsof die nodig zouden zijn als je alleen een bankje en een tafeltje op gaat halen.
Na alles afgerekend te hebben moesten we de bank elders afhalen, en zonder dat je je dit op dat moment realiseert is dit een GENIAAL systeem van Ikea. Want NADAt je betaalt hebt en veel te veel hebt meegenomen kom je erachter dat je je ietwat in de afmetingen vergist hebt, of zoals in ons geval...... ENORM in de afmetingen vergist hebt.
Normaal is bij Ikea alles een bouwpakket, als je bekers koopt bij Ikea krijg je nog een blok klei, verf en een tekening mee en moet je de rest zelf doen maar wat hadden Benny en Bjorn in Stukhulm besloten voor onze bank......... juist, niets geen geschroef, geklik of wat dan ok. Gewoon helemaal in elkaar gezet en een papiertje eromheen....... succes verder!
En daar moest dus ook nog een massief eiken vliegdekschip bij. Die moesten we (godzijdank, ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik iets zelf in elkaar moest zetten) wel zelf in elkaar puzzelen. Het enige nadeeltje van dit vliegdekschip (wat transport betreft dan) was dat dit waarschijnlijk de enige tafel is in de gehele ikea collectie die  daadwerkelijk uit origineel (ongetwijfeld illegaal en door kinderen (kinderarbeid)) gekapt HOUT bestaat en niet uit een of andere lichtgewicht melange van lijm, verf en heel in de verte nog wat houtvezels. Uiteraard passen een paar van die doosjes wat afmeting betreft makkelijk op het dak da's het probleem niet zo maar om nou een tafeltje van een kilo of.......... 100 ofzo (zo voelde het tenminste) even bovenop de auto te leggen....... die ook nog eens 1.88 meter hoog is, dat valt toch tegen..,.... of om maar eens met de woorden van een bekende reclame te spreken "best druk (/zwaar)in je eentje" (een dame laat je niet tillen he!).
Maar goed, eerst de bank maar eens in de auto, na veel passen en meten banken opklappen, wegklappen en nog eens passen en meten bleek de bank eigenlijk makkelijk in de auto te passen. Er was echter 1 miniscuul probleempje. Dat was dat de bank zelf geen auto kon rijden en gezien het feit dat wij ABSOLUUT niet meer in de auto pasten als de bank erin zat was dat toch redelijk noodzakelijk. Na eerst geklaagd te hebben bij de Ikea over het feit dat ze ons met een volledig geassembleerde en rijbewijsloze bank hadden opgescheept hebben we nog maar eens gepast en gemeten en gekanteld enz. enz. enz. Uiteindelijk paste de bank in de auto en konden we er zelf nog net bij, ik moet heeel eerlijk zeggen dat het paste om 1 reden en da's omdat ze hier wat verkeer betreft (voor zover ik heb gemerkt) niet zo heel erg "moeilijk" doen, ik weet niet of ik het in Nederland ook zo gedaan had. In programma's als Blik op de weg heb ik regelmatig mensen voorbij zien komen die hun hele hebben en houwen gdwongen door de bruine arm der wet "veilig" in de berm moesten stallen omdat de veiligheid ietwat geweld aan werd gedaan. (ik had me al helemaal op een aanhouding voorbereid, "what are we doing sir?"........ "Wel I don't really like the car seats so I brought my own seat")
Onze auto zag er veruit "avontuurlijker" uit dan wat ik regelmatig bij Pik op de weg aangehouden heb zien worden. Als wij geen automaat hadden gehad hadden we de bank sowieso niet kunnen vervoeren. De bank lag volledig over de bijrijdersstoel, voor de helft op de leuning van de berijdersstoel (waar de hoofdsteun uit moest anders paste het niet) en volledig over de achterbank (waarvan de rugleuning dus volledig plat moest en Lianne haar rug dus in het luchtledige zat). Ik denk dat ik niet hoef te zeggen dat ik de spiegels, de versnellingsppok en alles links van de helft van de berijdersstoel tijdens de reis naar huis niet meer heb gezien.
De tafel hebben we nog gezamelijk met een Ikea medewerker op het dak getild en daar stevig vastgebonden met de surfplank-vastbindspullen. Op mijn verzoek heeft de Ikea-medewerker nog even alles van een stevige laag tape voorzien want ik zag het al voor me dat bij de eerste de beste rembeweging, dan ongetwijfeld bij een staandehouding door de politie, de 2 paar eikenhouten tafelpoten als door ons vliegdekschip (hoe toepasselijk) gelanceerde scud-raketten in golfoorlog-waardige wijze zo het achterruitje van zo'n politie-auto definitief en onherroepelijk naar de "achterruitenhemel" zouden helpen. ......... En houd dan maar eens vol dat het helemaal niet onveilig is waar je mee bezig bent ("ja meneer, het is ook niet zo verstandig van u om voor mij te gaan remmen, u ziet toch dat ik niets kan zien...... en dat hout door uw achterruit hoeft u zich geen zorgen over te maken hoor, da's FSC-gekeurd" (Ikea kennende waarschijnlijk FSC-afgekeurd...... maar nittemin gekeurd)...... Een laag tape leek mij een betere oplossing.
De reis terug verliep eigenlijk bijzonder spoedig en na alles in ons appartement neergezet te hebben (ideaal, vanaf de "loading dock" met de trolley naar de lift en zo het huisje in......... ik heb nog nooit zo weinig getild tijdens verhuizen) snel weer op naar de volgende winkel (s).
Aangezien wij nog een keer terug moeten naar de Ikea (want het bed paste niet meer in onze auto ongelofelijk, en we hadden alleen maar een bijzettafeltje met de oppervlakte van een oorlogsvloot en een volledig geassembleerde driezitter IN de auto, ik ga denk ik in de voetsporen van mijn vader treden als ik zeg "de volgende auto moet groter" (niet dat dat heel erg makkelijk zal gaan, maar het streven is er!)) en de Ikea tot 19:00 uur open is en de elektronica winkels waar we ook nog heen moeten tot 17:00 uur open zijn gaan we eerst maar eens op jacht naar een TV, koelkast en wasmachine. Uiteraard willen we dit Nu kopen en NU meenemen, wij hebben namelijk geen koelkast, wasmachine en TV en aangezien dat redelijk primaire levensbehoefte zijn, vooral de TV, gaan we daar niet op zitten wachten. Daarnaast zijn wij natuurlijk ook nog hyper gestresste europeanen en een dag of twee wachten op een TV......... dat komt niet in onze vocabil....vacobul......woordenboek voor. Dus op naar het "SupaCenta" om eens wat spul te regelen. Onze tactiek is de volgende (is eerder bij de computer al redelijk succesvol gebleken) we gaan naar een winkel, wijzen daar aan wat we willen hebben, laten dat optellen en proberen dan wat van de prijs af te krijgen. Als je maar genoeg laat weten dat je het direct af komt rekeken (geen gezeik met leningen o.i.d....... doe ze hier regelmatig) dat je absoluut VANDAAG dat spul komt kopen en dat je ook nog even bij de buren gaat vragen hoeveel geld je daar achter moet laten om te voorkomen dat ze de politie bellen als je met al het spul de winkel uitloopt komt het meestal goed. Wat ook helpt is als je vantevoren wat vooronderzoek doet. Dat had ik dus al gedaan en ik wist dus al welke TV wij wilden hebben (Witte Samsung 82cm LCD) en de rest is toch niet belangrijk......... Ook had ik al wat prijsjes elders gevraagd en wist ik dus wel vrij exact waar we aan toe zouden zijn. De eerste winkel was meteen raak .......... dacht de verkoper.Wij hadden hem de bovengenoemde informatie verstrekt, samen met hem een en ander uitgezocht en hij sloeg druk aan het rekenen. Nadat hij het totaalbedrag (met naar beneden bijgestelde prijzen) noemde zei Lianne "ik schrijf het even op, wat was het bedrag ook alweer?", tegelijkertijd reageerde ik richting Lianne (toevallig in het engels) dat we ook nog even naar de buurman en de overbuurman moesten en dat ik erg benieuwd was naar hun bod....... de verkoper die net het bedrag aan het herhalen was voor Lianne (je weet wel, zo heel duidelijk: "drie....... duizend........vijf........ honderd" enzovoorts) kon daar toen hij Lianne bevestigend mijn richting op zag knikken nog net in 1 teug aan toevoegen "maaralsjehetnumeeneemtgaaternogeenseenpaarhonderddollarvanaf". Kijk, als je maar met de juiste argumenten komt.
Omdat we nog niet helemaal overtuigd waren op naar de volgende en nog een volgende, enzovoorts. Waar bovengenoemd tafreel zich een aantal keren min of meer herhaalde.
Wat heel grappig is zijn alle uitspraken die je continu hoort, het was weer net of we een auto aan het kopen waren, we hebben de hele ECI avond cursus "verkopen voor sukkels" weer voorbij horen komen. Ik geef even een klein voorbeeldje:
"Als je een beter bod krijgt dan dit bod, moet je het maar gewoon nemen want hier kan echt niets meer vanaf"........als je dan reageert met de opmerking dat je al een beter bod HEBT en dat je nu even terug gaat naar DIE winkel om daar het spul daar nu dan maar te kopen, omdat juist deze verkoper je ervan overtuigd heeft dat DAT dan helemaal een goed bod is........ kijken ze je echt aan zo van "ja, DAT bedoel ik dus niet". En opeens zijn ze dan toch wel weer geinteresseerd in dat lagere bod. 
Ook maken ze nergens winst meer op tegenwoordig is ons een aantal malen verzekerd..... tuurlijk geloven wij dat direct, jij staat hier voor de gezelligheid op je vrije zaterdag gewoon wasmachines en tv's te schuiven omdat dat zo leuk is. Uiteraard maak je daar geen winst op, je bent uiteindelijk een filantropische instelling zonder winstbejag, zoals Johan Cruijff al zei "das logies" (Johan was geen talenwonder he!).
Ow ja, en als je bod net zo hoog is als bij concurrenten en je haalt je marge niet/die is niet hoog genoeg voor je eigen nieuwe TV/wasmachine/vakantie/enz. als je er nog meer vanaf doet kan je het ook altijd nog gooien op de garantie/service/aftersales die hier net iets minder absoluut waardeloos en ronduit niet aanwezig is dan bij .......... (naam van betreffende concurrent hier invullen)...... succes net zo verzekerd als die garantie/service/aftersales zeg maar.
Uiteraard verlenen al die bedrijven wel service en heeft alles wel garantie en dergelijke, in de kleine lettertjes staat alleen dat die beiden eindigen op het moment dat je een van beiden nodig hebt......... niet zeuren, is gewoon een kwestie van goed lezen!
Goed, na wat heen en weer geloop, het aanhoren van goedkope verkoopcursussen waarbij de opfriscursus overuidelijk in de post is zoekgeraakt en het vergelijken van de mate waarin serviceniveau's en after sales ontbreken hadden we toch nog vrij snel een keuze gemaakt. En de spullen konden we ophalen bij een loods in de buurt. Ook een groot voordeel. Aangezien de koelkast nogal buitenproportioneel van afmetingen is en een koelkast, wasmachine en TV in onze auto net iets teveel van het goede is (we moeten ECHT een gortere hebben!.... misschien iets met een B-rijbewijs ofzo?) ....... wordt het twee keer rijden. Gelukkig is dus alles dichtbij dus binnen een uurtje zijn wij een bloedmoeie witte breedbeeld 82cm (had ik dat al gezegd?) LCD Samsung TV met Picture in Picture, Trusurroundsound (dus....)  Dolby en DNle (.......ik heb ook geen idee), een koelkast en een wasmachine rijker. 
En hoewel "ons huis" momenteel erg veel wegheeft van een pakhuis (overal onuitgepakte dozen en plastic) weer op naar de Ikea voor ronde 2....... het bed.
Welk bed wij wilden wisten wij al dus we konden snel .......... nou ja snel, alles is relatief (zeker bij de IKEA, waar "snel" een bed in elkaar zetten zonder drie keer terug te hoeven naar de winkel en naar de Praxis te hoeven om een boor te kopen om de gaten nu op de GOEDE plaats te boren is) naar de beddenopslagafdeling. Waar bleek dat we UITERAARD ook weer een bed hadden uitgezocht dat evenens geheel geassembleerd was....... echt niet te geloven. Wij willen twee dingen hebben (een bank en een bed dus) en wij zoeken precies die twee dingen uit in de hele IKEA die al in elkaar gezet zijn. In diezelfde IKEA waar waarbij de winkels zelf nog niet eens af zijn (waarom moet je alles zelf uit de schappen trekken) waar je je eigen sprei na aanschaf nog zelf in elkaar moet kantklossen, waar je bij de aanschaf van een flink dressoir een retourtje naar de bossen van Puerto Rico, een bijl, en een (niet kloppende) bouwtekening krijgt en waar "klapstoel" op z'n minst een understatement is (het is eigenlijk een "inelkaarzetverfenDANPASklap-stoel") zoeken wij precies DAT uit wat WEL inelkaar zit....... erg lekker als je een bed (van 2 bij 2 uitraard) nog moet vervoeren naar de andere kant van Sydney.  En nog belangrijker, je appartement binnen moet brengen. Aangezien de deur van ons appartement nog stamt uit de tijd dat bij Ikea alles een bouwpakket was en hout nog gewoon groeide in bossen in plaats van op de beurs (vraag dat maar aan Rutger) ging een volledig in elkaar gezet en opgemaakt bed niet passen. Gelukkig kwamen we daar achter terwijl we in de metalen ruines stonden die de schappen van IKEA heten. We konden dus nog net op tijd een bed uitzoeken wat met recht een IKEA bed was......... dus een bed wat je zelf in elkaar moet zetten en waar minstens de helft van de gaten geboord is door iemand die de bouwtekening op de kop heeft gehouden, in de veronderstelling was dat 'ie een keukenkast aan het maken was i.p.v. een bed of door iemand die 's ochtends de afslag heeft gemist en eigenlijk op zoek was naar de cursus "hoe word ik vrienden met mijn nieuwe blindegeleidehond".
Dit soort bedden past ook met gemak in het dashboardkastje van onze auto, dus dat was lekker snel geregeld. Vervolgens weer terug naar ons huis, alles wederom uitladen en...... nu eigenlijk pas echt verhuizen. We hadden ons spul nog steeds op ons "oude" woonadres staan en dat moest ook nog opgehaald worden. Optimistisch als wij waren dachten wij van "dat is alles in tassen gooien, vervolgens in de auto en 1 keer rijden"........ afijn, twe keer met een volstrekt afgeladen Pajero rijden later moesten we alleen de fietsen nog meenemen. Het is echt ongelofelijk hoeveel spul je in korte tijd verzamelt en het is nog ongelofelijker hoveel ruimte het inneemt als je het niet fatsoenlijk inpakt. Na eindelijk bijna alles in ons appartementje verzameld te hebben was het 21:00 uur....... 1 grote teringzooi die erg veel weg had van de schappen van IKEA (alhoewel wij de helft van al hun reeds geassembleerde produkten uit het volledige wereldwijde IKEA-assortiment hadden aangeschaft (de bank) was het gehalte gerede spullen toch hoger dan in een IKEA magazijn) en hadden wij de hele dag nog niet gegeten. Dat laatste moesten we dus eerst maar eens even regelen en aangezien ik vandaag we genoeg bouwpaketten heb gezien gaan we even kant-en-klaar eten ........ kip bij de overbuurman (soort van Kentucky Fucked Chicken maar dan lijkt het wel op kip en is het wel lekker). Na het eten even "snel" (zie boven) het bed inelkaar gevloekt en lekker slapen............ dat lukte wel.


Vrijdag 12 Januari - Sleutels en Champagne
Na wat heen er weer gebel en geplan was het dan "eindelijk" (nou ja, "eindelijk" binnen een week een nieuwe woning is echt on-Australische snel) zover. Aan het eind van de middag op naar Bondi Junction (de wijk waar de makelaar gevestigd is) om wat handtekeningen te zetten, een klein fortuin als borg achter te laten (stel dat we het appartement op Ebay zetten  ofzo) en wat sleutels in ontvangst te nemen. De papierwinkel was gelukig snel geregeld (de makelaar was zelf ook net een huis aan het kopen en dat had een bijzonder gunstige invloed op z'n tempo) en we stonden zo weer op straat. Aangezien we morgen een enorm drukke dag voor de boeg hebben die zowat van minuut tot minuut gepland is (om 07:38 staan we een half uur te laat op, vervolgens gaan we 40 minuten te laat ontbijten en daarna 55 minuten te laat naar de Ikea om daar een uur te laat aan te komen.......... zoals je merkt, alles is nauwkeurig gepland) en we morgen EN meubels (bank, bed, tafel o.i.d.) moeten kopen EN diverse electronica (TV, koelkast, stofzuiger, wasmachine, waterkoker) EN ook nog eens niet weten wat voor een meubels we exact willen hebben EN alles (waarvan we nu de exacte aard dus nog niet eens weten) naar huis moeten vervoeren....... leek het ons verstandig om bij Bondi Junction (daar zit een enorm winkelcentrum) nu maar eens even wat vooronderzoek te doen naar de electronica........ Aangezien wij graag meubels hebben die eruit zien alsof ze in deze of hoogstens de vorige eeuw zijn gefabriceerd en ontworpen (als dat laatste uberhaupt al het geval is hierzo) kopen we die wel bij de Ikea. Als je hier een "normale" meubelwinkel binnenloopt heb je echt het idee een museum binnen te lopen (open-plastic-lucht museum voor de Ernhemmers onder ons) en dan wel een museum dat slaven- en/of kinderarbeid nog een warm hart toedraagt (ofwel gemaakt in lage- of helemaalgeenlonenlanden). Euuh maar goed, ik dwaal af. Eerst maar eens kijken naar wat kleine dingetjes, wellicht kunnen we nu alvast iets regelen, we hebben uiteindelijk tijd zat (zeker nog 12,5 minuut) en als we nu kopen, morgen om 09:00 uur bezorgen ofzo???? Dus op naar een TV, koelkast en wasmachine. Alles wat we zien is helaas niet vanuit een opslag in de buurt leverbaar. Nu meenemen of morgen ophalen zit er dus niet in........ gelukkig want dat betekent dat we morgen dus ECHT ALLES moeten doen........... had ik al gezegd dat we 1) naast alles kopen en dat alles naar het appartement transporteren ook nog moeten verhuizen? en 2) dat dat alleen maar kan op zaterdag tussen 08:00 uur en 19:00 uur (mag i.v.m. drukte in de liften en op de gangen niet buiten die uren in het weekend)......... Maar goed, geen zorgen over de vertraging van morgen. Eerst maar eens naar ons appartement toe met een fles champagne want hier moet op gedonken worden, samen met Ellen...... onze "soon to be" ex-onderbuurvrouw.
Daar wacht ons direct de eerste verassing. Bij de makelaar hebben we de sleutels gekregen en werd ons verteld dat we bij het complex (met 24 uurs concierge) ons aan moesten melden waarna we daar een tag zouden krijgen waarmee je naar je etage kan (je kan ook echt alleen naar je eigen etage, naar je eigen parkeerdek en naar de gemeenschappelijke ruimten). Zonder die tag kan je de lift nog niet eens aan de praat krijgen. Bij aankomst wordt ons doodleuk verteld dat de beide heren concierge niet in de kluis kunnen (waar de tags liggen) en dat de manager net weg is...... nee wacht, hij is nog niet weg....... kijk, kijk...... daaaar gaaat 'ie.....daaaaaagg tot maandag! eeeuhhh dus.
Wel lekker 24 uurs concierge twee man sterk als ze nog geen sleutel van de kluis hebben. "Help brand", ja wacht even hoor, het is nu zondagmiddag, m'n beltegoed werkt nu niet, bel morgen maar dan is de manager er weer.......  Kan ik ook kiezen voor 12 uurs concierge met een sleutelbos, of 10 uurs concierge met een sleutelbos en een telefoon misschien?.
Even denken we dat al onze verhuisplannen in het water vallen maar gelukkig zijn de heren concierge enorm service gericht (daar kom ik morgen nog op terug, dit is echt geen concierge meer, dit is personeel....... heeeeeeerlijk!...... "James, de auto moet gewassen worden en ik zit even te eeuuhh.......zitten ,dus ik heb niet zo'n zin"). Een van de butlers komt op het geniale plan om ons een noodtag te geven zodat we toch zelf overal in kunnen........ ons "probleem" verdwijnt als sneeuw (wat was dat ook al weer) voor de zon en we gaan snel naar ons appartement toe.
Lekker als je weer binnenkomt, het appartement is op de 18e etage en dat heeft dus best een leuk uitzicht. Vooral als het later wat donker wordt is het echt geweldig. We kijken recht op het vliegveld / richting Botany Bay en kunnen de vliegtuigen echt zien landen, erg cool en gezien de afstand tussen ons en het vliegveld (ik schat nog wel minimaal zo'n kilometertje of 10) ook veilig. Voor diegene die Sydney een beetje kennen: we zijn verhuisd naar Kingscross road in Rushcuttersbay (klinkt best goed dat "Rushcuttersbay"......... het is overigens gewoon om de hoek bij Kings Cross...... de hoerenbuurt van Sydney maar ik vind dat "Rushcuttersbay" een stuk beter klinken dan  "Corner Red Light district / William Street"). Het gebouw is overigens nog niet zo heel erg oud, het is in 1997 gebouwd en het bestaat uit 38 etages waarvan de bovenste een penthouse is en zich op 104 meter boven de grond (niet zeeniveau dat ligt nog iets van 50 meter lager) bevindt. Het is het op 37 na hoogste gebouw in Sydney , het op 10 na hoogste wooncomplex in Sydney en het 3 na hoogste gele wooncomplex met schuifdeuren op het Oosten (Jaja, niet alleen in Nederland hebben ze Melkert banan, hier houdt iemand blijkbaar de volgorde van de hoogtes van de gebouwen bij..... "71 Womerah Avenue" zegt u...??..mhhhhhhh een nette gedeelde 17.475 ste plaats). Het gebouw is overigens gebouwd bovenop de Kings Cross tunnel en het is het enige appartementencomplex in Sydney met een twee man sterke 24 uurs concierge (en zeker het enige complex met een concierge zonder sleutels).  Dit adres is maar 150 meter verwijderd van waar we hiervoor zaten en alles is dus net zo centraal, het treinstation is nog dichter bij en de Australische Appie Heijn zit zelfs aan de overkant van de straat. Vanaf ons balkon kunnen we de CBD van Sydney zien en aan de andere kant Rushcuttersbay en die laatste zelfs zonder halsbrekende toeren waarbij een "lifeline" en een afscheidsbrief op z'n minst verstandig zijn. Wij zijn er wel gelukkig mee, nu maar eens snel naar bed want het zal morgen wel een gekkenhuis worden.
COPYITRIGHTFROMMARTIJNANDLIANNE
COPYITRIGHTFROMMARTIJNANDLIANNE.NL
5
COPYITRIGHTFROMMARTIJNANDLIANNE
6
Hosted by www.Geocities.ws

1