| MARTIJN EN LIANNE IN AUSTRALI� |
| Oost West Thuis Pagina |
| Verhaaltjes |
| Aapjes Kijken |
| Leuke Links en Rechts |
| Boodschappen doen |
| COPYITRIGHTFROMMARTIJNENLIANNE |
| Media en Medinee |
| Op deze pagina staan allerlei krantenartikelen over Australi� en emigreren daarnaar toe. Doordat de Australische overheid zich bewust is van het feit dat de bevolking daar vergrijst en dat ze er (te) weinig hoogopgeleide mensen hebben stimuleert de overheid emigreren naar Australi� (je moet dan overigens nog wel steeds aan veel eisen voldoen). Berichten hierover hebben al in diverse kranten gestaan. Op deze pagina vind je wat berichten uit de Telegraaf en uit de Spits. Op 3 augustus hebben wij een interview gegeven over onze emigratie naar Australi� aan een free-lance journaliste. Dit artikel is op Zaterdag 27 augustus 2005 gepubliceerd in de weekend-bijlage van het Financieel Dagblad. Onderstaand staat dit stuk. Ten slotte kan je het laatste nieuws over ons kan natuurlijk vinden op de "Verhaaltjes"-pagina . |
| In de media |
 |
| Krantenartikel Telegraaf 18 augustus 2005 |
| Interview Financieel Dagblad 27 augustus 2005 |
 |
|
|
 |
|
|
| Het artikel kan je zowel onderstaand lezen, daar staat exact de tekst zoals deze in het Financieel Dagbald is verschenen. Ook kan je HIER het hele artikel zien. Voor het eerst sinds de jaren vijftig vertrekken er meer mensen uit Nederland dan er in komen. Een verklaring hiervoor wordt vaak gezocht in de verloedering van onze samenleving of de slechte economie. Maar moderne emigranten zijn niet van die klagers. Ze zoeken ruimte, rust en tijd. Een lager inkomen en een minder goede baan nemen ze graag voor lief. Eerst maar even een misverstand uit de weg ruimen. Het emigratiecijfer is ni�t omhoog gegaan als gevolg van de moorden op Fortuyn en Van Gogh. Er is sprake van een langzaam stijgende lijn van mensen die hun geluk elders zoeken. Maar bureaus als Buysse Immigrations Consultancy hadden het in die dagen wel eventjes heel druk. Ed Vergeer, consultant bij Buysse: �De telefoon stond roodgloeiend. We werden vooral gebeld door mensen die op de verjaardag van hun schoonmoeder waren geweest en opeens besloten dat ze genoeg hadden van Nederland. Als ik ze vervolgens vroeg waar ze dan naar toe wilden, hadden ze geen idee. Nooit over nagedacht.� Dit zijn zelden de mensen die daadwerkelijk vertrekken. �Emigreren kost jaren van voorbereiding. Zij hadden dat besluit al lang genomen voor Van Gogh werd vermoord, en vaak zelfs al voor Fortuyn�, zegt Vergeer. Als consulent bij Buysse helpt hij mensen die naar Canada, Nieuw Zeeland, Australi� of de Verenigde Staten willen met het papierwerk dat nodig is voor het verkrijgen van een visum. �Wij zijn er voor de praktische zaken. Voordat mensen bij ons aankloppen, hebben ze vaak al jaren nagedacht over wat ze willen. Een voorbereidingstijd van zes jaar is niet uitzonderlijk.� Martijn Tiemens (29) en zijn vriendin Lianne Holtslag (30) vertrekken al na een voorbereiding van anderhalf jaar naar Australi�. Met opzet hebben ze nog niet teveel vastgelegd. Ze hebben geen baan, geen huis, geen auto, ze zien wel. �Ik wilde altijd al naar het buitenland�, zegt Tiemens. �Ik heb bewust voor een studie weg- en waterbouw gekozen omdat je daar over de hele wereld mee aan de slag kunt. Voor mij is het belangrijk dat het weer beter is dan in Nederland en dat ik meer ruimte om me heen heb. En natuurlijk wil ik graag iets van de wereld zien.� Martijn kent Australi� helemaal niet, Lianne is er al eens op vakantie geweest. Martijn: �Ik heb stage gelopen in de Verenigde Staten en het liefst was ik daar naar toe gegaan. Maar dat is bijna onmogelijk tenzij je al een baan hebt, �f heel veel geld meeneemt.� Omdat ze beide de voorkeur geven aan een ontwikkeld land, en Canada vanwege het weer afviel, kwamen ze uit bij Australi�. �We pakken het vliegtuig en kopen daar een auto. We nemen ons spaargeld mee en dan gaan we een paar maanden rondtrekken. Ik wil graag surfen dus we zullen wel ergens aan zee blijven hangen.� Zijn vriendin heeft hem verteld dat er heel veel strand is in Australi�, �Ik heb geen idee hoe het land eruit ziet�, zegt hij. Eenmaal gesetteld zullen ze beide gaan solliciteren. Ze houden er wel rekening mee dat ze een stapje terug moeten doen in hun carri�re. �We zullen toch moeten wennen aan de taal, kijken hoe de arbeidsmarkt in elkaar zit. En tijdens mijn stage in de VS moest ik erg wennen aan het feit dat ze daar met inches werken en niet met centimeters.� Hij moet lachen als hij hoort dat in Australi� wel het metrisch systeem wordt gehanteerd. �O ja? Dat wist ik niet eens. Nou dat scheelt weer. We gaan er bewust heel onbevangen naar toe. Als je niet te veel verwacht kan het ook niet tegenvallen.� Bevalt het niet, dan kunnen ze altijd weer terug, is de gedachte. Al ziet Martijn zich niet snel naar Nederland terugkeren. Niet alleen de regen en de volle straten staan hem tegen, hij heeft het ook helemaal gehad met alle regeltjes en hoge belastingen. �En als we ooit kinderen krijgen wil ik ze niet in Nederland opvoeden. Daar zijn veel mooiere plaatsen op de wereld voor denkbaar.� De gemiddelde emigrant is hoog opgeleid en tussen de 30 en 40 jaar oud. Dat heeft te maken met de eisen die bestemmingslanden stellen. Nieuw Zeeland en Australi� willen alleen immigranten die hun economie sterker maken. Ambachtslieden die een vak beheersen waar een tekort aan is komen eerder binnen dan anderen. Australi� ziet bijvoorbeeld graag vakmensen als elektriciens en bouwvakkers komen, maar ook kappers krijgen makkelijk een visum. Nieuw Zeeland wil juist graag zelfstandig ondernemers. Een degelijk businessplan is goed voor een tijdelijk visum van drie jaar. Wie daarna minimaal een werknemer heeft aangenomen, komt in aanmerking voor een permanente verblijfsvergunning. Canada is minder streng. Die wil vooral veel jonge mensen die voor zichzelf kunnen zorgen, om de vergrijzing een beetje op te kunnen vangen. Sander de Zoete (40) werkt als zelfstandig IT-er; hij implementeert SAP-software en werkt veel in het buitenland. Het Nederlandse weer bevalt hem niet, maar ook politiek en economisch gezien ontwikkelt zijn vaderland zich niet zoals hij zou wensen. �Als kleine zelfstandige betaal ik veel belasting maar als ik oud ben is er geen geld meer.� De moorden op Fortuyn en Van Gogh zijn niet de aanleiding geweest om aan emigratie te denken maar, zoals hij zelf zegt, �het waren wel extra zetjes die hebben geleid tot ons besluit.� Maar zijn besluit om te emigreren is geen negatieve keuze, bezweert hij. � De positieve kanten wegen veel zwaarder.� De Zoete, zijn vrouw Angelique (38) en hun twee dochters van 7 en 9 jaar oud, gaan naar Nieuw Zeeland. De visa zijn zo goed als rond. Wat hen trekt in het land zijn de vrijheid en de ruimte. �We wilden naar een Engelstalig land om onze kinderen een basis te geven. Nieuw Zeeland staat te springen om IT�ers, grote huizen met veel land eromheen zijn makkelijk te vinden en bovendien erg betaalbaar. En je kunt er gewoon gaan golfen, zonder dat je een golfbewijs nodig hebt.� Dat laatste zegt hij er lachend bij, want natuurlijk is dat geen reden om te emigreren, maar tegelijkertijd zegt zo�n detail veel; over de regelzucht in Nederland en de onbeperkte ruimte daar. Of de emigratie definitief is, dat weten Zoete en zijn vrouw nog niet. �Als het daar tegenvalt, kijken we verder. Maar terug naar Nederland gaan we zeker niet. Hier regeert de angst. Mensen durven hun mond niet open te doen. Ik heb zes jaar bij de politie gewerkt en was graag bereid geweest om mee te helpen de problemen aan te pakken. Maar men vindt het moeilijk om op te treden.� Moderne emigranten hebben hier meestal weinig te klagen. De dertigers hebben over het algemeen een goede opleiding, een hoog inkomen en een fijne carri�re. Dat merkte ook Manon Sikkel. Voor het boek Ik mis alleen de Hema, dat zij samen met Marion Witter schrijft, interviewde ze twintig Nederlanders die de stap al hebben gezet. �Anders dan de emigranten uit de jaren vijftig die vaak vertrokken omdat ze in Nederland geen werk hadden of geen toekomst zagen, is deze groep vaak hoog opgeleid en redelijk kapitaalkrachtig. Dankzij de stijging van de huizenprijzen de afgelopen jaren, hebben ze hun huis vaak met winst kunnen verkopen en met een aardig startkapitaal vertrokken. Veel mensen waren het georganiseerde en drukke leven in Nederland zat. Ze hadden vaak goede banen, leuke kinderen, een mooi huis en een druk sociaal leven, maar veel te weinig tijd om van dit alles te genieten. Was in de jaren vijftig vooral een gebrek aan geld de reden om te vertrekken, nu is het vooral een gebrek aan tijd. De meeste emigranten die wij bezochten nemen genoegen met minder luxe, maar genieten van een leven dat niet langer overgeorganiseerd en materialistisch is.� Deze bevindingen worden gestaafd door een onderzoek van het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut, NIDI. Dat voerde een eigen onderzoek uit onder Nederlanders met emigratieplannen en concludeerde dat mensen niet (meer) weg willen om er economisch beter van te worden. 32 Procent verwacht er in inkomen op achteruit te gaan. Opvallend is dat ze hun eigen situatie als positief beoordelen, maar dat het gebrek aan ruimte, stilte en natuur ze dwars zit. 80 Procent vindt het te druk in Nederland en 77 procent wijst de mentaliteit aan als reden om weg te willen. Kiki van der Heiden (31) ruilde een hectisch bestaan als trendwatcher in voor een leven als kunstenaar op het afgelegen Queen Charlotte Island, voor de westkust van Canada. Iedere ochtend peddelt ze met een kayak van haar huis naar haar atelier, �Bij helder weer kan ik Alaska zien liggen�. Om in Vancouver te komen, de dichtst bijzijnde grote stad, moet ze zeven uur met de veerboot naar het vaste land en dan nog 1700 kilometer rijden. En dan te bedenken dat ze eigenlijk naar Thailand wilde emigreren. Ze liep vast in haar werk, en nam een maand vakantie om na te denken. � Daar zat ik op een eilandje en raakte er ontzettend ge�nspireerd. Ik kocht verf en doek en heb er de hele tijd als een bezetene zitten schilderen.� Van jongsaf aan had ze veel getekend en geschilderd en in de tropische hitte van het eiland ontdekte ze dat daar door haar werk veel te weinig aan toe kwam. � Ik zie het als een talent dat ik heb gekregen en waar ik iets mee moet. Anders zou het me mijn hele leven dwars blijven zitten.� Ze besloot zichzelf vijf jaar te geven om een leven als kunstenaar op te bouwen. Dat ze dat niet in Nederland zou doen, was haar meteen duidelijk. Vooral vanwege de hoge kosten: �Dan zou ik toch nog een baantje erbij moeten nemen. Nee, voor mij moest het roer rigoureus om. Ik wilde het in Thailand proberen.� Tijdens haar vakantie schilderde ze als een bezetene en las daarnaast Tarotkaarten waarmee ze voldoende verdiende. Op die manier zou ze het een paar jaar uit kunnen houden. Vlak voor het eind van haar vakantie ontmoette ze een Canadese arts, Tracy. Via een afscheidsbriefje bij de duikschool waar ze elkaar hadden ontmoet, liet ze haar e-mail adres achter en er ontstond een intensieve correspondentie. Terug in Nederland kwam het moeilijke deel. �Het was heel moeilijk om te vertellen dat ik weg zou gaan. Ik was vooral bang voor de reactie van mijn vader en van mijn baas.� Maar tot haar verbazing reageerden ze allemaal erg enthousiast. En midden in die voorbereidingen nodigde Tracy haar uit voor een vakantie in Canada. Eerst sloeg ze dat af. Geen geld, geen tijd, ze had andere dingen aan haar hoofd. Maar Tracy zette door. Hij betaalde haar reis en eenmaal samen sloeg de vonk over. �Ik heb een maand bij hem gewoond. Tracy werkte in het ziekenhuis en ik schilderde. Dat werkte heel goed. Ik legde hier meteen contact met een galerie op het eiland. Ik was vanaf het begin �die schilder� en niet �de vriendin van Tracy.� Daarna besloot ze dat het Canada zou worden, en niet Thailand. � Het gebied waar we wonen ligt afgelegen, maar het is bijzonder idyllisch. De natuur is een ongetemde wildernis. Als het stormt en de veerboot vaart niet, hebben we een paar dagen geen verse groente of melk. Maar ook het tempo ligt hier anders. We hebben het over Charlotte Time. Niemand maakt zich druk. Op het hele eiland is een paar stoplichten, en die staan bij de steiger van de veerboot.� Manon Sikkel: � Wat ons bij alle gesprekken opviel was dat de emigranten zich eerder Europeanen of wereldburgers voelden dan Nederlanders. Ze zagen zich ook niet als emigrant. Ze hadden vaak ook niet het gevoel dat ze de banden met het thuisfront definitief verbraken. Wie in de jaren vijftig vertrok ging weg om nooit meer terug te keren, maar tegenwoordig kun je bellen via internet en vliegen kost ook bijna niets meer. �Als het niet lukt gaan we gewoon weer terug naar Nederland�, hoorden we vaak Ook de spijtoptanten die we spraken zagen het nooit als een mislukking. Eerder als een uitdaging, een verrijking van hun leven.� Alleen de moed om daadwerkelijk die stap te zetten kan niet iedereen opbrengen. Dat merkte Martijn Tiemens toen hij zijn collega�s op de hoogte stelde van zijn plannen. �Ik kreeg reacties van mensen die zeiden: �toen ik zo oud was als jij wilde ik ook emigreren maar het is er nooit van gekomen�. Ik vind dat je over dit soort dingen niet te lang moet nadenken. Je moet het gewoon doen.� Naschrift: Ik mis alleen de Hema Verschijnt in januari bij Bert Bakker Kader: Top 10 van favoriete landen van mensen met emigratieplannen: (in procenten) 1. Canada: 17.8 2. Australi� 17,2 3. Frankrijk: 16,1 4. Nieuw Zeeland: 6,1 5. Spanje: 6,1 6. Amerika: 5,6 7. Zuid-Afrika: 2,8 8. Zweden: 1,7 9. Thailand: 1,7 10. Itali�: 1,1 (bron: NIDI) Top 10 emigratiebestemmingen 2004 (in absoute aantallen) 1. Belgi�: 7238 2. Duitsland: 5789 3. Verenigd Koninkrijk: 3964 4. Spanje: 2267 5. Frankrijk: 2163 6. Australi�: 953 7. Canada: 829 8. Zwitserland: 594 9. Itali�: 508 10. Turkije: 458 11. Zweden: 452 12. Nieuw Zeeland: 413 13. Noorwegen: 411 14. China: 345 15. Zuid-Afrika: 341 16. Ierland: 340 (Bron: CBS) |
 |
 |
| Krantenartikel Spits 6 oktober 2005 |
 |
| Krantenartikel Telegraaf 15 oktober 2005 |
 |
|
|
 |
| Krantenartikel Gelderlander 29 januari 2005 |
| Krantenartikel van Dylan (bedankt!) september 2006 |
 |
| Internetartikel Topgear site 10 Mei 2007 |
| Krantenartikel van Dylan (wederom bedankt!) oktober 2006 |
 |
 |