Martijn en Lianne doen Australie

MARTIJN EN LIANNE IN AUSTRALI�

Oost West Thuis Pagina

Verhaaltjes

Aapjes Kijken

Leuke Links en Rechts

Australi�

Boodschappen doen

COPYITRIGHTFROMMARTIJNENLIANNE

Media en Medinee

Vanaf 8 augustus 2006 zijn wij in Australie. We zijn via Singapore naar Sydney gevolgen en rijden nu in een ENORME 4WD door Australie. We zullen in ieder geval Melbourne, Adelaide, Brisbane en Cairns en een aantal natuurparken (zoas the Great Barrier Reef en The Blue Mountains) aan doen. Daarna besluiten we waar we willen gaan wonen en waar we naar een baan willen gaan zoeken. Waarschijnlijk liggen die twee overigens dicht bij elkaar.

Op deze pagina zullen we al onze reis- en verblijfverhalen vertellen die, wederom op de "Aapjes kijken" -pagina's van het nodige beeldmateriaal voorzien zullen worden.

Volgende pagina

Index pagina

Vorige pagina

Huidige pagina

Index pagina

Naar de

Dinsdag 12 September - Award winning koffie
Nadat we vroeg hadden uitgechecked zijn we allereerst naar de "Coffee Works" geweest. Dit is een (uiteraard) "award-winning" koffiebranderij in Mareeba. Waarom ze die award gewonnen hebben vertellen ze er overigens niet bij. Waarschijnlijk de award voor de hoogst gelegen koffiebranderij in Queensland of de award voor de koffiebranderij in het dorpje met de meeste klinkers. Het was best leuk. Allereerst konden we bijna een uur allerlei koffies proeven. Na 3 koffies is je tong al wel gevoelloos en 100% smakeloos van de grote hoeveelheden caffeine maar het idee is leuk. Vervolgens hebben we een rondleiding en korte uitleg gehand over het koffiebrandproces. Dat was erg leuk, het verbaasde mij dat ik zo weinig van koffie wist, het verbaast mij nu ik dit opschrijf overigens ook hoeveel ik van de rondleiding alweer van vergeten ben. De rondleidster was een jonge dame die overduidelijk zelf al een uurtje of 2 aan de meest sterke koffie had gezeten die er op het zuidelijk halfrond gebrand wordt......... de rondleiding duurde normaal waarschijnlijk 2,5 uur maar zij deed de toer in 40 minuten (misschien hebben ze een award gehad voor de snelst sprekende toerleidster of de toer met de grootste woorddichtheid). Stijf van de koffie zijn we vervolgens richting het zuiden gereden om via de outback (echt een dierentuin zonder hekken maar daar kom ik nog wel eens op terug) richting Adelaide te rijden. Die rit door de outback vraagt nog wel enige gewenning t.o.v. een ritje door de Nederlandse polder naar lutjebroek o.i.d. Ten eerste is het continu opletten voor Road trains. Dat zijn vrachtwagens (rijdende zandverstuivingen) van een meterrje of (maximaal) 50 lang die voor niets of niemand aan de kant gaan en aan de lak op onze auto geen enkele boodschap hebben. Daarbij zijn er de (ik heb ze al genoemd) enorm suicidale kangoeroes...... en daarop aansluitend ook veel KONgoeroes (dat zijn dode kangoeroes die hun levensdoel reeds vervuld hebben en die nu niets meer kunnen, ook niet van de weg AF gaan dus). De KONgoeroes zijn een soort van chicanes waar behoorlijk grote roofvogels (wil je ook geen aanvaring mee!) zich tegoed aan doen. Uiteraard vinden diverse inwoners van de outback dit alles niet genoeg en laten daarom enorme kuddes koeien, schapen, koeien, emu's (hele grote vogel, in Nederland wat afmeting betreft eigenlijk alleen met een compleet vogelhuisje te vergelijken), koeien, paarden en eeuuhhh..... had ik koeien al genoemd. Ik wist echt niet dat er zoveel koeien en schapen en ander pluimvee BESTOND laat staan dat het allemaal in de outback past (al is daar aan ruimte op zich geen gebrek). En ik had al helemaal nooit gedacht dat wij er tussendoor zouden slalommen naar Adelaide. Maar goed, zoals je wellicht begrijpt, is het in een auto zonder bullbar, verhoogd onderstel, machinegeweer en raketlanceerinstallatie niet erg verstandig om met het donker (wanneer al dat gespuis ofwel leeft (kangoeroes) ofwel niet zichtbaar is (de rest)) niet verstandig om te rijden. Dat doen wij dus ook niet. Wij hebben tot het invallen van het donker doorgereden en waren toen bij Charters Towers (landinwaarts vanaf Townsville) en daar hebben we overnacht.

Maandag 11 September
Na wederom uitgecheked te hebben (we doen het zo vaak, we worden er echt goed in!) zijn we even door Port douglas gewandeld. Van de haven naar het strand en terug naar de de auto. Na koffie gedronken te hebben zijn we weer verder gegaan. Port Douglas is best leuk maar vooral erg klein. Op weg naar de Atherton Tablelands waar we een paar dagen willen blijven om een en ander te zien waarna we richting het zuiden willen reizen. Tegen de middag waren we in Atherton..... het centrum van de Tablelands waar we wat informatie gehaald hebben. Er is hier veel te zien en te doen. Zo zijn er legio watervallen (wij hebben ons laten vertellen dat een van de watervallen bij "Milaa Milaa" gebruikt is in de Elseve reclame), een aantal mooie meren, regenwoud (nog meer), een hele bijzondere boom, en koffieplantages enz. enz. Omdat de tijd ontbreekt om alles te gaan zien en de overigens aardige mevrouw van de "VVV" echt ELKE bijzonderheid van de regio vertelt (maar of een privecollectie van in de omgeving gtevonden rommel ons echt interesseerts...mwoah) moesten we keuzes maken. Allereerst naar de "Curtain figtree". Dit is een boom, eigenlijk een wurgboom die zijn gastheer-boom wurgt, die een hoom heeft gewurgd en in dat proces tegen een andere boom is angevallen en die ook heeft gewurgd. De bomen zelf rotten na verloop van tijd weg maar wat er dan overblijft is apart om te zien...... echt een gordijn aan wurgbomen. Vervolgens naar Lake Barriner, een meer waaromheen een wandelpad is gemaakt dwars door het tropisch regenwoud. Voor het meer hebben we even gelunched samen met een "Brushturkey" (klotekalkoen vrij vertaald )die wij overigens NIET gevoerd hebben. Na een kort wandelingetje door het regenwoud en een paar 1000 jaar oude bomen (hoe weten ze dat? ik heb geen romeinse inscripties ontdekt ofzo) zijn we weer verder gegaan als volwaardig "tempotoerist". De Milaa Milaa watervallen waren de volgende attractie. Deze watervallen (drie verschillende) zijn erg indrukwekkend, zoals gezegd is bij 1 van de 3 en reclame opgenomen. Het zijn echt van die sprookjeswatervallen..... erg mooi. Overigens was de Wallaman-waterval indrukwekkender wat de afmeting ervan (275m hoog) betreft maar daaronder wil je je haar niet wassen denk ik (ik niet tenminste) dus ik kan me vinden in de keuze van de reclamemakers (lekker belangrijk). vervolgens zijn we via Atherton door een kleine navigatie-dwaling onzerzijds (verkjeerd gereden) naar "The crater" gereden. Dit is een gat in de grond ontstaan door vulkanische activiteit van ........ lang geleden (hoop ik)van 80 meter diep, daaronder zit water met een diepte van minstens 60 meter...... verder hebben ze het nog nooit onderzocht. Indrukwekkend. Bij The Crater waren ook de Dinner watervallen waar we ook maar meteen even langsgewandeld zijn (my new boots are made for walking..... dus dat doen we dan ook maar). Vervolgens terug en naar Mareeba waar we geslapen hebben en gegeten hebben (kip van de "Red Rooster") voor de TV..... TopGear YES!! dat hebben ze hier ook!!!!!

Zondag 10 September
Nadat we uitgechecked hebben bij ons hotel in Cairns zijn we richting het noorden gereden met asl doel " Cape tribulation" waar de Endeavour van Cook schipbreuk heeft geleden. Na de Daintree river overgestoken te zijn met een pontje nog een eindje rijden en na een rit van in totaal een uurtje of 2 waren we er eindelijk. Wederom is het er erg mooi. Het is best bijzonder want bij Cape tribulation grenst de Oceaan direct aan het regenwoud. Best apart om vanuit de mangrovebossen zo het strand op te lopen. Op het strand hebben we even gelunched en ff gelegen....... daar vroeg het strand namelijk gewoon om. Voor zover het deze reis betreft is dit het meest noordelijke punt dat wij aan zullen doen. We zullen tijdens een vakantie vast nog wel eens terugkeren naar deze regio om nog een eindje verder te gaan en ook Darwin en het Kakadu park doen wij ooit nog wel eens aan maar niet nu. Na wakker te zijn geworden zijn we teruggereden naar de Daintree river waar we nog een rondvaartje wilde maken...... om zoutwaterkrokodillen te spotten. Dit is overigens een van de weinige dieren hier die de mens als lunch beschouwt...... altijd spannend. We hadden op de "river-train" een gids met een voorliefde voor krokodillen en een aangeboren haat voor toeristen, precies andersom dan de meesten hier, maar hij spotte wel een krokodil (wij dus ook). Hij vertelde verder allemaal gezellige griezelverhalen over hoe snel krokodillen uit het water kunnen springen (70 km/u), hoe hoog ze dan kunnen springen (3 meter) en dat als je daardoor verrast wordt je er echt niets aan kan doen. Wel was het zo dat bij de recente (de meest recente nog een week of wat geleden) aanvallen een hoog "eigenschuldikkebult"-gehalte hadden. Als je weet dat er in een rivier zoutwaterkrokodillen (of "Salty's" zoals ze ze hier noemen) zitten is het misschien niet verstandig of je net gevangen vissticks in de rivier zelf te gaan zitten fileren. Ook is uren rondhangen bij je bootje dat je net te water hebt gelaten midden in het jachtgebied van een salty niet heel verstandig. Zo had hij nog wat voorbeelden waarbij ook drank vaak een rol speelden (krokodillen drinken overigens zelden iets anders dan water). Na dit tochtje zijn we doorgereden naar Port Douglas, dit is een voormalig vissersdorpje waarin nu allemaal resorts, campings en vakantieappartementen zitten. Daar hebben we ook overnacht.

Zaterdag 9 September
Vandaag gaan we naar Kuranda. Kuranda is een bergdorpje in het regenwoud dat iets van Cairns verwijderd ligt. Er is in 1891 een spoor naar toe gemaakt dwars door de bergen waarbij 15 tunnels en 20 bruggen zijn gemaakt. Tegenwoordig kan je er met een kabelbaan (van 7,5 km lang die ongeveer 30 min kabelbaant!!!) ernaartoe en met een trein (echt wagons uit 1891 die helemaal gerestaureerd zijn) weer terug. Of andersom natuurlijk, net wat je wilt. Wij zijn eerst met de kabelbaan gegaan. Die kabelbaan is erg cool, je kabelbaant (is er eigenlijk een werkwoord voor vervoerd worden met een kabelbaan?) dan over de regenwouden en langs de Baron-falls (met stuwmeer en energiecentrale) waar energie opgewekt wordt (een soort van kleine Hoover-dam). Op 2 punten kan je tussentijds uitstappen (zonder 80 meter te vallen dan) en daar kan je dan door het regenwoud lopen en de waterval bekijken. Na en uurtje waren we in Karunda waar eigenlijk niet zo heel veel te beleven is. Karunda is nu bekend om zijn markten maar die zijn heden ten dage supertoeristisch en wat je daar kan kopen kan je in hertje Sydney, Brisbane, enz. ook wel kopen. We hebben er even gegeten en zijn vervolgens wat routes door het regenwoud gaan wandelen, erg leuk, overal bush-turkeys en we hebben nog een hagedis gezien van een centimetertje of 25. Die regenwouden zijn erg mooi, heel erg dichtbegroeid en alle Nederlandse kamerplanten staan hier gewoon in het wild. In de middag zijn we met de trein weer terug gegaan, dat was erg apart. Het stationnetje ziet er echt uit alsof het in 1891 gebouwd is en de treinen ook (met uizondering van de locomotief, dat was een diesel en die hadden ze toen nog niet). Van binnen allemaal authentiek hout en originele 18e eeuwse lcd-schermen en spaarlampen (dat was dan wel weer jammer). De lijn op zich is onwaarschijnlijk knap gemaakt. Aangezien Kuranda nogal hoog ligt lijkt het echt zo'n Alpentreintje, je gaat over smalle bruggetjes en langs ERG diepe afgronden en rijdt vlak langs indrukwekkende watervallen (de hoogste van..... je kent het onderhand wel, zie 8 september). Er zijn tijdens de constructie van deze lijn ook nogal wat mensen omgekomen en dat is niet wonderlijk. De trein komt uiteindelijk weer uit in het centrum van Cairns vanwaar wij via het motel naar een internetcafe zijn gelopen...... waar we dus nu zitten. Morgen naar Daintree Krokodillen kijken! (ja mam, we doen voorzichtig, de krokodillen hoop ik ook).

Vrijdag 8 September
Zoals ik al schreef bij 7 september wilden wij in de buurt van Ingham de "Wallaman falls" zien. Dit is de hoogste waterval in het zuidelijk halfrond (overigens hebben ze in Australie minstens 3 hoogste watervallen in het zuidelijk halfrond, ze kennen hier klaarblijkelijk een overtreffende trap van "grootste", zoiets als "groot, groter, grootst, allergroots" of "eigenwijs, eigenwijzer, eigenwijst, Martijn" ofzo). Na een uurtje rijden over deels onverhard kwamen we bij de waterval. Deze is inderdaad ERG hoog met ongeveer 268 meter, of het de grootste is weet ik niet, de indrukwekkendste is het tot nu toe wel. Het water dondert echt naar beneden, het geluid is ook echt oorverdovend. Van bovenaan de waterval is een pad helemaal naar onderen waar wij enthousiast aan begonnen. Dit pad was echter "(down-)under construction", tesamen met: 1)het feit dat het pad redelijk steil (en de afgrond dus 268meter diep) was, 2) ik schoenen met redelijk gladde zolen aanhad, en 3) wij bovenaan een op z'n minst bemoedigend bord tegenkwamen waarop stond dat je slangen toch vooral moest ontwijken (ik weet niet of huilend wegrennen daar ook onder valt maar dat doe ik het liefst) heeft ons halverwege doen besluiten toch maar terug te keren....... nu het nog kon. Vervolgens zijn we weer verder naar Cairns gegaan. Halverwege de middag kwamen we aan in Cairns. Allereerst heb ik even een paar bergschoen-achtige bergschoenen gekocht zodat ik voortaan niet meer van rotsen en paden afgleid. Ze zijn niet eens heeeeeeeeel erg afzichtelijk, ze zijn gewoon lelijk. En dat vind ik voor bergschoenen al heel wat.
Na Brisbane, Rockhampton en Townsville verwachtte wij niet veel (zeg maar niets) meer van Cairns. Het zal wel het volgende gat in de Outback zijn wat zogenaamd een stedelijke uitstraling heeft (het enige stedelijke aan Townsville is het "town"-deel in de naam). Aangezien wij nog wel wat natuur willen bezichtigen om en nabij Cairns (Kurandu, Daintree park, Atherton Tablelands) en we toch "in de buurt" moesten zijn wilden we het toch maar zien. Dat was een op z'n minst aangename verassing. Cairns is namelijk echt een leuke stad met een "drukke" boulevard, een ENORM winkelcentrum (wat oppervlakte betreft groter dan Brisbane waar 10 keer zoveel mensen wonen), enorm veel natuurparken e.d. in de omgeving, altijd goed weer en het is er bovenal gezellig. Eigenlijk hadden we Cairns al afgeschreven als mogelijke woonplaats, na wat rondgewandeld te hebben blijkt dat echt onterecht. Cairns heeft maar een paar nadeeltjes en dat is dat je er niet kan golfsurfen (door Great Barrier Reef geen golven aan de kust), dat de temperatuur in hartje zomer niet te harden is (het is nu hartje winter en overdag is het 30 graden) en dat je niet aan het strand kan liggen (in Cairns zelf tenminste) er staan serieus borden die waarschuwen voor krokodillen (dit strand is uitermate geschikt voor Duitsers....."of u hier een kuil kunt graven? nee, dat hoeft niet, die krokodil eet u met huid en haar op" , groetjes aan Oma!!!!!). Na weer wat verder gewandeld te hebben en wat boodschappen gedaan te hebben zijn we aan de haven in een visrestaurant gaan eten......... Baramundi (Lianne) en ik ...... Krokodillenstaart (echt waar)..... want dat hoort hier natuulijk. Daarbij ben ik die krokodillen graag een stap voor. Krokodil is overigens erg lekker, je moet alleen even uitkijken als je er zelf een gaat vangen, ze bijten namelijk nogal makkelijk, in meerdere opzichten! ........ had ik trouwens al ergens gezegd dat in Cairns ook een Louis Vuitton winkel zit (wellicht heeft het enthousiamse van Lianne daar iets mee te maken).

Donderdag 7 September
Vanochtend op tijd op om richting het noorden te vertrekken. Uiteindelijk is Cairns de eindbestemming maar Townsville willen we ook nog aandoen. Na een aantal uurtjes rijden zijn we in Townsville aangekomen. Je kan al duidelijk zien dat het hier een stuk droger en dorrer is dan iets zuidelijker, de temperatuur is dan ook on-winters naar Nederlandse begrippen (thermometer in onze terreinbeul geeft meermalen boven de 30 graden aan en aangezien het een Japanse auto is is het waarschijnlijk dat dat klopt ). Als je hier uit de auto stapt voel je direct dat het ECHT warm is....... en het is zoals gezegd nog maar winter. Townsville is wat inwoneraantal na Brisbane de grootste "stad" (die aanhalingstekens kom ik zo op terug) van Queensland. Overigens ontlopen Townsville en Cairns elkaar niet veel, de eerste heeft 125.000 inwoners, de tweede 117.000.
Bij aankomst in het centrum van Townsville bekruipt je weer een enorm "Hey, where is everybody"-gevoel (kan even niet meer op de naam van de drank komen waarvoor die reclame was). Het centrum is echt grappig met allerlei "oude" gebouwen en een mooie boulevard langs het strand. Het strand zelf is overigens waardeloos want door het Great Barrier Reef zijn er geen golven, echt mooi is het ook niet. We zijn direct na aankomst naar het Barrier Reef HQ-Aquarium gegaan. Een Aquarium zoals dat ook in Burgers Bush is waarbij je dus ook in een glazen tunnel kan lopen. In het aqurium is een soort van rif gemaakt waarin alle "delen" van het rif (de het rif aan de land-zijde, het rif aan de oceaanzijde, de bodem en de top enz. enz.) zijn terug te vinden. In elk deel van het rif leven dus weer verschillende planten, dieren enz. enz...... erg interessant..... als je er in geinteresseerd bent. Het enige verschil met Burgers Bush is dat als je 100m verder de zee induikt je alle vissen e.d. ook live ziet, een aantal hadden wij ook al bij de Whitsundays gezien. Voor zover ik weet zitten er in Sonsbeek geen haaien e.d. dus volgens mij is dat een verschil.
Midden in Townsville is ook de "Castle Hill" een enorme berg waar Townsville dus omheen ligt. Deze zou wat ons betreft wel de Castle Mountain mogen heten. Wij zijn er even opgereden om het uitzicht te bewonderen (wat erg mooi was) en die heuvel bleek ongever 500 meter hoog...... dat vind ik een flinke heuvel. Townsville zelf is verder niet erg interessant, er is niet erg veel en waar die 125.000 mensen zijn....... ik weet het niet. Misschien hebben ze het vee meegeteld (af en toe maak je hier ook mensen mee die als het op intelligentie aankomt evenveel recht hebben als vee om meegeteld te worden zeg maar). Townsville staat in alle reisgidsen omdat er een mooi eiland (Magnetic Island) voor de kust ligt wat door veel toeristen bezocht wordt. Aangezien wij onderhand eilanden zat gezien hebben, hebben wij Magnetic Island overgeslagen.
Aangezien wij Townsville wel hadden gezien zijn we verder richting het noorden gereden. Uiteindelijk werd het bijna donker toen we bij Ingham in de buurt waren. Daar zijn ook de Wallaman Falls bij in de buurt die wij wilden bezoeken vandaar hebben we in Ingham overnacht. Toen we aankwamen vertelde we de uitbater van het motel dat we het rijden wel welletjes vonden i.v.m. het overstekende wildlife, wij zeiden overigens ook dat het wildlife er wel moet zijn want je ziet het continu liggen (niet slapend maar dood!) maar levend hadden wij het nog niet gezien........ daar wist hij wel wat op. In de omgeving van het voetbalterrein tegenover het motel moesten we maar eens gaan kijken. Daar moest wel wat wolligs in het wild rondhuppelen op zoek naar een glimmende bullbar, een sappige road-train of een stevige SUV om het suicidale levensdoel te vervullen...... eindigen als buideldierenpate op een bedje van asfalt.
Het was erg grappig, op het moment dat we er kwamen zagen we niets, alles was egaal. Toen we goed keken bleek het bijna egaal met kangoeroe's en soortgelijke kamikaze-huppelaars, er stonden er echt wel 100, ik had er nog nooit zoveel in leven gezien....... een erg leuk gezicht. Ik denk dat elke plaatwerker/bullbarverkoper hier tranen (van geluk) van in zijn ogen krijgt. Na alle opwinding even naar de gouden bogen voor een voedzame maaltijd en erna naar bed.

Woensdag 6 September
Niet te vroeg op gestaan, maar just in time om op tijd (voor 10.00 uur) uit te checken. Eerst maar eens flink internetten. We zijn om 10.30 uur begonnen en het is nu 02.00 uur in de middag. Nou, moet ik daar bij zeggen dat het systeem waarop wij werken niet echt snel is. Maar goed, de tijd vliegt als je aan het mailen en schrijven bent. Wij vinden dat trouwens wel heel erg leuk en kijken er ook steeds naar uit. We gaan zo even wat eten en dan vertrekken we naar Townsville. (...) Plannen zijn veranderd. We zijn nog steeds in Airlie Beach. Het is nu 05.15 uur in de middag. We hebben inmiddels gegeten (met Willem) en hebben nieuwe pc's gevonden. Niet dat ze beter zijn. Neem gerust even een kijkje op de nieuwe auto-pagina van onze site (daar is Martijn erg druk mee geweest vandaag). Kostte een hoop blood, sweat and nearly tears. Hij legt er momenteel de laatste hand aan. We blijven vannacht toch nog maar in Airlie Beach. Morgen gaan we rijden.

Dinsdag 5 September
's Ochtends om 08.30 uur (om eerlijk te zijn iets later, we waren natuurlijk weer te laat) Willem en Loan (ontmoet bij zeiltocht) opgepikt om te vertrekken naar Eungella National Park. Daar hebben ze vogelbekdieren (niet dat we ze zouden zien die dag). Na een rit van ongeveer 2,5 uur kwamen we aan bij het informatiecentrum waar zoals je kunt verwachten ... niemand was. Handig. Gelukkig waren er wel wat foldertjes beschikbaar. We vonden een wandelroute en die zijn we gaan volgen. We hebben het echt geprobeerd, maar helaas we hebben geen vogelbekdier gezien. Wel schildpadden en een bloedzuiger die op m'n been zat. Hij was net bezig een lekker plaatsje te zoeken. Bah! Nou, ik zal er wel aan moeten wennen want het wemelt hier van het gespuis en dit is nog maar een onschuldig soort. Inmiddels hadden we wel trek gekregen, dus we vertrokken naar 'Susanna's Place', een eettentje wat we hadden gezien op weg naar het informatiecentrum. Hadden we het maar niet gezien. Susanna deed Cruella verbleken. Wat een spook! Ze was vroeger vast heel mooi, maar daar was nu bijzonder weinig van te zien. De silliconen zaten in de weg. Daarbij kwam dat ze ook nog eens bijzonder onvriendelijk was en ons (duur) magnetron voedsel voorzette wat niet te eten was. Willem ging - voordat hij zijn niet te eten mini-pizza (van Dr. Oetker) bestelde - even binnen kijken. Nou, dat werd hem niet in dank afgenomen. Of hij eerst even wilde bestellen. Vreemd. We hebben even gedacht dat ze wat in ons eten zou stoppen. Maar dat viel wel mee. Na de lunch from hell de auto ingesprongen en afgereden naar het stuwmeertje van Eungella. Leuke route met een enorme hagedis (1,5 meter of zo) en veel koeien. Aangezien Loan weer op tijd terug moest zijn (ze moest de bus hebben naar Hervey Bay), zijn we na een laatste stop bij de Skywalk weer richting Airlie Beach gereden. We waren net op tijd terug om nog gezellig wat samen te eten en Loan uit te zwaaien. Willem & Loan bedankt voor de gezellige dag!

Maandag 4 September
Na een ontbijtje in de baai hebben we onszelf weer in onze stingersuits gehesen om te gaan snorkelen. Ditmaal ook veel vissen gezien, onder andere Nemo en Elvis (foto's volgen, die worden as we write ontwikkeld). Weer erg gaaf. Na de duik op de boot gesprongen en gevaren richting Black Island. Gewoon een schattig bounty eiland (je zou er bijna gewend aan raken), waar we een beetje op rondgestruind hebben. Daarna alweer een heerlijke lunch op de boot om vervolgens naar de haven terug te zeilen (nu wel genoeg wind). Heerlijk in de zon op het dek gelegen. Jeetje, wat is deze sterk, en dan is het winter hier! We hebben onszelf wel 2x in moeten smeren. Terug in de haven alle spullen verzameld en weer terug gelopen naar Club Croc, weer 2 nachten aldaar geboekt. Wasje gedaan en weer in de auto gesprongen. We zouden namelijk met zijn allen (= mensen van de boot) gaan eten. Nog net op de tv opgevangen dat Steve Irwin overleden was. De nationale held en Australisch grootste ambasadeur (zeker in de VS). Het was zoals het overlijden van Andre Hazes in NL. Je kunt geen tv aanzetten of Steve Irwin verschijnt in beeld. Hij krijgt zelfs misschien wel een state funeral. Het drankje en de maaltijd met onze zeilmaatjes was erg gezellig. We hadden met Willem en Loan afgesproken om de volgende dag met z'n 4-en op stap te gaan.

Zondag 3 September
Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Maar helaas, nog steeds niet echt mooi buiten. In ieder geval geen regen. Dat is tenminste alweer iets. Nadat we zijn opgestaan en hebben ontbeten werden we weer naar het Whitehaven Beach gebracht met de rubberboot. We hebben 2 uurtjes op het strand gelegen en gehangen. Erg lekker. Terug op de boot heerlijk koffie met koekjes (als we Paul toch eens mee zouden kunnen nemen tijdens onze reis). Geen regen, maar ook geen wind deze dag. Dus geen zeil op, maar gewoon met de motor naar een baai gevaren. In de baai zouden we gaan snorkelen. Maar ja, met al dat ongedierte in zee spring je er natuurlijk niet zo maar in. Nou zater er geen (gevaarlijke) haaien in de baai, maar mogelijk wel stingers (giftige kwallen). Dus, allemaal hup in de stingersuits (een soort wetsuit die je lichaam bedekt, zodat een stinger (mocht je er een tegenkomen) je niet kan bezeren) en het water in. Jeetje, wat is dat mooi! Alweer... Het water is zo helder en zo fris. Ongelofelijk. Het is gewoon een kwestie van duikbrll op, hoofd onder water en je ziet echt de meest fantastische dingen. Kleurrijke vissen, koraal. Na het adembenemende snorkelavontuur zijn we naar een baai van Hayman Island gevaren. Inmiddels was trouwens (ik zou het bijna vergeten) wonder boven wonder de zon doorgebroken! Jippie! Nou, met de zon er op is het allemaal nog mooier (kan bijna niet). In de baai voor Hayman Island (heeft een van de meest exclusieve resorts ter wereld, komen veel celebrities; schijnt Julia Roberts favoriet te zijn) alweer heerlijk gegeten en gehangen om vervolgens weer ons bed in te duiken (onze eigen private double room, wat een luxe) en als een blok in slaap te vallen.

Zaterdag 2 September
Heerlijk geslapen en vroeg op. Lopende vertrokken naar de haven (jammer van die enorme heuvel tijdens onze wandeltocht... ach, een beetje ochtend workout kan nooit kwaad). Het was de bedoeling dat we ons zouden verzamelen in de haven om vervolgens aan boord te gaan van het zeiljacht waarop we de komende 3 dagen zouden doorbrengen. Aldaar ontmoeten wij onze medezeilers. 4 Zwitserse meiden (Chicks on Tour (echt niet te geloven zo luidt hun e-mail account); 4 22 en 23 jarige die eruit zagen als 4 18 jarigen en zich dito gedroegen en op deze wijze al voor het nodige amusement zorgden), 2 Zwitserse meiden van 30 en 31 (waarvan 1 nog niet zeker wist of ze vrijgezel was...), nog 1 Zwitsers meisje van 30 (Loan, erg aardig), 2 Duitsers (een stelletje, dat continue overal voordrong), 1 Fransman (Bruno, ook erg aardig), 1 Nederlande jongen (Willem, tja wat zullen we daar van zeggen (hij leest straks de site ;-)), 2 bemanningsleden: Ralf (Kapitein) en Paul (Host), 1 Engels man (nog een Paul, erg aardig en rustig)l en wij (de Dutchies). Dat kan alleen maar gezelig worden. Nu het weer nog, want het regende (helaas) nog steeds en het zag er niet naar uit dat het zou ophouden. We hebben ons suf gestaard naar de lucht, helaas het heeft niet geholpen. Heb ook de hele dag over 'Blue Skies' gezongen, totdat iedereen er helemaal simpel van werd, maar ook dat mocht niet baten (werd er ook niet populairder op, kan namelijk niet echt goed zingen). Het heeft de hele dag en nacht geregend. Ralf en Paul hebben daarom het programma maar een betje aangepast. Snorkelen in de regen is niet echt leuk, erg koud als je uit het water komt (maar dat kan ook niet anders, want het water is 'maar' 23 graden en de buitentemperatuur ook... ;-). We werden met een klein rubberbootje naar land gebracht waar we naar een lookout zijn gewandeld om een blik te werpen op Whitehaven Beach. Dat is mooi! Echtfantastisch. Zelfs in de regen. Vanaf de lookout zijn we afgedaald naar het strand, waar we even gezeten hebben. Wat een uitzicht! Bekijk gerust de foto's, diet is namelijk niet te beschrijven. Terug op de boot werden we verwend met een heerlijke snack, gevolgd door een smakelijke maaltijd (erg knap dat iemand zo iets lekkers kan maken op een schipt dat alleen maar wiebeld en in een keuken die niet groter is dan een kleine badkamer). Na het eten nog even lekker gezeten met een wijntje en daarna (wonderbaarlijk genoeg) heerlijk geslapen.

Vrijdag 1 September
En het bleef maar regenen... Leuk, als je plannen hebt om te gaan zeilen. Je weet in ieder geval zeker dat je aan water geen gebrek hebt. Tja, het is hier het droge seizoen een beetje water was dus erg welkom.Toen we 's ochtends naar de keuken van het YHA liepen, werden we al drijfnat ... Dat beloofde veel goeds voor de rest van de dag. Maar goed dat we nieuwe ruitenwissers hadden. Na een kort ontbijt in de auto gesprongen. Nou, er is inderdaad - behalve bos - erg weinig te zien op de weg van Rochhampton naar Airlie Beach. Wel kom je onderweg hele grappige service stations tegen. Je kunt daar tanken en eten. Ze zijn een beetje ouderwets (echt Australisch), maar wel erg leuk. Al het voedsel dat je er kunt kopen is homemade. Echt geweldig en lekker! Onderweg hebben we even een stop gemaakt in Mackay. Grappig stadje met wat oude gebouwen. We hadden inmiddels wel een beetje trek. We zijn een kroeg in gedoken en hebben wat gegeten. Niet echt fantatisch, maar goed, zand schuurt de maag... Aan het einde van de middag kwamen we in Airlie Beach aan. Snel op zoek naar een slaapplaats. Uitiendelijk een gevonden in Cluc Corc(odile). Na het inchecken zijn we vertrokken naar het centrum. We moesten ons melden bij het bedrijf dat de zeiltrip organiseerde. Nadat we het bedrijf hadden gevonden, hebben we een beetje geshopt. Voor het eerst hier in Australie! Ik (Lianne) ging natuurlijk helemaal los! 3 korte broeken en 1 bikini, maar goed die heb ik natuurlijk ook ECHT nodig hier ;-) Na onze (nou ja, mijn) shopping bui zijn we naar de Micky D's gegaan voor een heerlijk gezonde sla maaltijd, die zo goed vulde dat we Martijn toch maar een cheeseburger heeft besteld. We hadden echt zin om even lekker te mailen, nu onze magen gevuld waren. Jammer, helaas pindakaas. Dat zat er dus niet in. PC's, grrr! Echt hopeloos die computers in internetcafe's. niet allemaal gelukkig, maar veel zijn echt bijzonder traag, of de verbinding valt continu weg, of het toetsenbord werkt niet. Deze avond troffen we alleen pc's die al deze mankementen tegelijkertijd hadden. Na twee pogingen (lees: internetcafe's) hebben we - helemaal teleurgesteld - maar afgehaakt en zijn we lekker gaan slapen.

Donderdag 31 Augustus
Het ontbijt even "gedaan" in de YHA restaurant....eindelijk (dat valt wel mee trouwens) weer een Engels ontbijt. Direct erna hebben we onze zeiltrip door de Whitsundays geboekt. Een tripje met 3 dagen en 2 nachten zeilen waarbij we ook nog wat kunnen snorkelen. Daarvoor moeten we overigens wel bijna 800 km noordelijker zijn (bij Arlie Beach) waar we waarschijnlijk wel 2 dagen over zullen doen (rustig aan he!) Na boodschappen bij Woolworths gedaan te hebben vertrekken we richting het noorden. We doen onderweg nog even Bundaberg aan. Bundaberg is bekend om de suikerrietplantages, die je er overal vindt. Het strand is er gezellig maar voor ons niet dusdanig uitnodigend (het weer is ook niet geweldig) om er een nachtje te blijven. Na een korte lunch aan het strand gaan we weer verder richting Rockhampton. Halverwege de reis begint het te regenen en uiteindelijk begint het flink te gieten, wat gezien het feit dat onze ruitenwissers duidelijk op zonniger weer zijn gedimensioneerd (of eigelijk meer: versleten zijn) niet erg prettig is......vooral niet in het donker zonder geleiderail tussen de rijbanen wetende dat er overal kangoeroe's zijn wachtend om voor een auto over te kunnen steken...... Nadat we zijn aangekomen en een accomodatie hebben gevonden eerst maar even ruitewisserbladen gekocht en op de auto geprutst (wat niet lukt... klote#$$%%@$$#!!!!zooi). Eerst maar even wat eten bij de Kentucky-Fucked-Chicken. Dat was onze eerste keer....... en tevens onze laatste, wat een grap om dat voer "eten" te noemen (Rutger, ik heb wel de groeten aan Taco gedaan en gezegd dat 'ie altijd mag bu..... eeuuh bellen ;) ). Na het eten kreeg ik ineens een "geniale" ingeving (..... vergeleken met mijn geklooi van ervoor was het zeker geniaal). Als ik nou eens routenwisservloeistof op de bladen doe wordt het rubber glad en glijdt het er zo tussen....... dat werkte dus, gelukkig maar want het begon alsmaar harder te regenen. Moe en voldaan van onze geweldige overwinning op de ruitewisserbladen zijn we gaan slapen.

Woensdag 30 Augustus
Na een goede nachtrust op tijd opgestaan om te ontbijten en te douchen (niet mijn favoriete onderdeel op een krepeerterrein want een tent met douche hebben ze niet). Vervolgens naar de Cathedrals, dit zijn zeer kleurrijke zand/rotsbulten waaraan je wat zou kunnen zien over de historie van Fraser Island als je 1) de tijd ervoor hebt en 2) er verstand ven hebt. Aangezien het ons aan beide ontbreekt gaan we weer snel verder. Naar Lake Wabby. Het meertje in Fraser Island met groen water....... erg apart. We hebben er gezwommen en even opgedroogd en zijn vervolgens weer verder gegaan, de lunch wachtte namelijk. Na geluched te hebben zijn we naar Lake Berribeen geweest. Dat is wederom een meertje op Fraser Island maar het is erg speciaal want het wordt niet gevoed door een bron o.i.d. Dat kan alleen maar als er een waterdichte bodem onder zit, wat dus het geval is. Doordat dode bladeren blijven liggen en er duizendend jaren zoetwater doorheen sijpelt ontstaat er na allerlei processen iets wat ze "koffierots" noemen. Het is niet echt rots (het geeft ook af...... waar is de oxi-action?) maar het is wel waterdicht en het fungert dus als bodem van dat meertje. Aangezien het er ietwat fris was (regenseizoen begon volgens mij) hebben we allen op het spierwitte zand gelegen. Na een uurtje zijn we weer verder gegaan richting de boot. Wat tijdens de hele trip erg leuk was is dat je met allerlei mensen in gesprek komt die aan het reizen / backpacken / op vakantie zijn. We hebben een stel leren kennen (Steve en Angela) uit Victoria, waar we wellicht op de weg naar / van Melbourne nog even langsgaan..... Steve is een fervent surfer en wilde ons de golven bij Victoria wel even laten zien, dat sla ik niet af. Na de terugreis volbracht te hebben (je zit dan wel in een bus maar het voelst als overleven) afscheid genomen van iedereen en een cabine geregeld in het YHA. Aangezien het er erg ruim was (het was een volledig vakantieappartement) hebben we meteen de was maar even gedaan....... dat was namelijk wel nodig. Na ons avondeten en de mail zijn we met de nodige Whitsunday-trip folders naar ons vakantieappartement gegaan.

Dinsdag 29 Augustus
' Ochtends vroeg op (07:00 uur) om naar de boot te gaan. Daar komt de 4WD bus met Chris (onze host) achter het stuur bijna op tijd aan...... dat bevalt mij al direct (dat bijna). De boot vertrekt bijna direct richting de oostkust van Fraser Island en na vertrek krijgen wij een wat instructies. De boot legt namelijk niet aan op Fraser Island maar vaart als het ware tegen het strand aan en de 4WD bus (het is eigenlijk meer een Parijs-Dakar vrachtwagen met een compartiment voor ca. 20 mensen erachterop) rijdt dan met ons erin van de boot af.
Even wat info over Fraser Island: Fraser island is s' werelds grootste zandeiland. Het eiland wordt eigenlijk bij elkaar gehouden door de begroeing erop die bestaat uit mangrovebos en tropisch regenwoud. Het zand van het eiland is voornameijk zand dat afkomstig is uit New South Wales en naar Fraser island waait. Aangezien de Zee het zand continu verplaatst heeft het eiland geen dag dezelfde vorm. Het verplaatst zich ook continu richting het noorden. Verder is de fauna op het eiland ook interressant, naast alle gevaarlijke slangensoorten die je maar kan verzinnen bevinden zich veel dingo's op het eiland en (om het af te maken..... in meerdere opzichten) vlak voor de kust van Fraser Island is een broedplaats voor......haaien. In de Oceaan zwemmen aan de westkust van Fraser island is gelijk aan zelfmoord.
Bij aankomst op het eiland (Oostkust) begint het spektakel al meteen. Aangezien het een zandeiland is zonder geplaveide wegen bestaan de wegen over het eiland uit zandpaden (mul zand!) met enorm diepe sporen. Het weerhoudt Chris er niet van om met idiote snelheden (zeker meer dan 50 km/u) over het mulle zand te scheuren om 25 cm afstand van forse bomen. In de bus lijkt het alsof je in een nieuwe Efteling attractie zit die nog niet door alle veiligheids- en vooral comforttests is gekomen. Maar spectaculair is het wel. Chris is zeker goed op de hoogte van het wel en wee van het eiland en van de flora en fauna en vertelt voluit, erg leuk. Na een uurtje rijden (zo voelde het tenminste) stoppen we om een kilometertje door het regenwoud te lopen, supergaaf! Hoewel het zonnig is schijnt er maar weinig licht op de grond (minder dan 1% van het licht dat er t.p.v. de boomtoppen is), het is er lekker keol en enorm vochtig. Na de tocht gaan we lunchen en aan de andere kant van het eiland verder richting het noorden. Aan de westkant van het eiland is een enorm breed strand dat men gebruikt als snelweg (er mag 100 km/u gereden worden, wij doen vaak 80) het strand wordt 75 mile beach genoemd, mag je 2 keer raden hoe lang het ongeveer is. Als je op het eiland ergens heen wilt, ga je dus over het strand, over het eiland zelf uis in noord-/zuidrichting geen verbinding. Op weg naar Indian Head, een uitkijkpunt in het noorden van het eiland, stoppen we bij een monding van een klein beekje (Elli Creek) waar zoet water de oceaan instroomt, we lopen er even doorheen (zo helder als kraanwater) en gaan na een half uurtje weer verder. Dit soort ondingen zijn er overigens overal op Fraser island. Aangezien het een zandeiland is fungeert het al een enorm waterfilter, er stroomt dagelijks 4 miljoen liter superzuiver zoetwater uit. Onderweg richting Indian Head roept iemand ineens: "Hee....walvissen" een aantal honder meters uit de kust zien we spelende bultrugwalvissen, heel bijzonder. Wat vooral erg bijzonder is, is dat echt tegelijkertijd de bus er enorm mee ophoudt. De penetrante diesellucht die de cabine vult, voorspelt niet veel goeds. Er wordt even een uurtje bultrugwalvis kijken ingelast waarbij de bus wordt omgewisseld en we weer verder kunnen naar India Head. Na ca. 20 minuten komen we daar aan. Het is nog best een klim maar die blijkt het later meer dan waar te zijn, het uitzicht uis namelijk even indrukwekkend als angstaanjagend. Indian head is dus een rotspunt met uitzicht op een baai. Onder die rotspunt zwemmen ca' 40 tot 60 haaien, en niet van die kleine huis- tuin- en keukenhaaitjes (vreemde keuken heb je dan overigens) maar echte grote die zeker gevaarlijk voor mensen kunnen zijn. Er zitten er een paar tussen van een metertje of 2! Verder spotten we 2 pijlstaartroggen en een suicidale zeeschildpad (ook een hele grote). Hierna gaan we naar ons kampeerterrein en worden de verdeeld over de tenten (wel met een houten bodem en een volledig bed erin). Na het eten lopen Lianne en ik nog naar het strand, dat was best spannend. Het eiland is namelijk pikkedonker en er zitten wel wat beestjes die je liever niet in het donker tegenkomt. Het strand zelf wordt daarnaast ook nog als snelweg gebruikt. Eenmaal aangekomen is het wel erg mooi, een heldere hemel en het is er enorm stil. Uiteindelijk maar weer teruggewandeld naar het kampeerterrein waar we na nog even wat ouwehoeren met mede-reizigers zijn gaan slapen.

Maandag 28 Augustus
Vandaag weer verder richting het noorden, uiteindelijk willen we terecht komen bij Hervey Bay wat voor Fraser Island ligt. Op de weg erheen willen we in ieder geval de Glasshouse mountains en de Gold Coast aandoen. Zo gezegd zo gedaan. Al na ongeveer een uur zijn we bij de Glasshouse mountains. De Glasshouse Mountains zijn 9 bergen die verspreid over een gebied iets ten noorden van Brisbane nogal prominent aanwezig zijn. Erg mooi om te zien. Op de weg erheen komen we diverse onverharde paden tegen die er gewoon om schreeuwen om met onze gestaalde perfectie op de foto te mogen. Uiteraard regelen wij dat even....... in Parijs-Dakar stijl race ik even voorbij Lianne met in- en uitgeschakelde 4WD en een al dan niet geblokkeerd differentieel (of zoiets.... klinkt allemaal machtig stoer, wat het doet weet ik absoluut niet maar onze Mits kan het allemaal.......). Na de foto's en de Glasshouse Mountains vervolgen wij onze trip richting het noorden waarbij we ook de dierentuin van Steve Irwin (waarover later meer) passeren. In Maryborough stoppen we nog even. In Maryborough staat namelijk een aantal oude gebouwen die op de Heritage lijst staan....... dat wil zeggen dat het beschermde ouwe meuk is. Erg leuk om te zien, een soort openlucht museum dat nog in gebruik is. Na even wat foto's te hebben genomen rijden we verder en komen we uiteindelijk aan in Hervey bay. Allereerst hebben we een 2-daagse trip geboekt bij een mevrouw wiens ouders Nederlanders zijn. De trip houdt het volgende in: we gaan 's ochtends met een 4WD bus op de boot naar het eiland, overnachten daar en gaan de volgende dag terug...... op het eiland gaan we diverse dingen doen en bezoeken. Na een motel gevonden te hebben gaan we even (Italiaans) eten (bij een Hongaar) en naar bed.

Zondag 27 Augustus
Lianne had ons hotel geboekt inclusief ontbijt....... en dat was erg relaxed, 's ochtends konden we op het terras in de zon engels ontbijten....... da's nog eens opstaan! Na het ontbijt zijn we weer gaan lopen, nu naar de "Southbank". Dwars door Brisbane slingert de Brisbane rivier, deze doorsnijdt het centrum als het ware 2 keer. Langs een van de kades is een groot gebied wat voor een wereld expo en voor de "commonwealth games" van een tijdje geleden helemaal "hip" gemaakt is. Zo is er een museum, een bibliotheek (HIP!!) een maritiem museum, een strand (met palmbomen en lifeguards en dergelijke) en diverse restuarantjes. Allereerst zijn we naar het museum geweest. Daar was van alles te vinden over het verleden van Australie. Welke prehistorische (pre-histerische?) beesten er hebben gewoond, welke er nu nog wonen en wat die dan doen......... (en wat jij moet doen om te voorkomen dat ze dat ook bij jou doen...... RENNEEEUUUHHH!!!!!). Ook stond het vliegtuig er waarmee iemand voor het eerst ooit van engeland in 15 dagen naar Australie is gevolgen. Was echt interessant, ik hoop ook dat de slangen hier net zo actief zijn in de bush als die opgezette exemplaren in het museum. Na het museum zijn we langs de rest gelopen, vooral het strandje was erg apart, dit is dus niet een strand van de Brisbane river maar een openlucht zwembad waarin een strand is aangelegd met palmbomen, plankiers en zoals gezegd, lifeguards. Aangezien het weer hier lekker is lagen er dus veel mensen op het "strand" te zonnen........ met wolkenkrabbers op de achtergrond.... apart. Vervolgens zijn we naar "Chinatown" in Brisbane gelopen. Chinatown had beter "Chinavillage" of "Chinastreet" kunnen heten. Er zijn namelijk ongeveer 3 straatjes waarin alleen maar chinese restauants en toko's zitten maar dat is het dan ook. Grappig om gezien te hebben maar een hoogtepunt....mwoah. Vervolgens even het avondeten geregeld in een van de vele "foodcourts" hier...... want we willen ook wel eens wat anders dan friet met kangoeroe en........ internetten om de site weer even te updaten.

Zaterdag 26 Augustus
Na het ontbijt vetrokken richting Brisbane, wij waren enorm benieuwd hoe dat zou zijn...... vooral nadat we het donderdagmiddag al even hadden gezien. Nadat we de auto bij het hotel neer hadden gezet (met een hele hippe parkeergarage, je rijdt de auto erin en die verdwijnt vervolgens onder de grond..... en als het meezit komt ' ie ook weer terug aan het einde) zijn we wat rond gaan wandelen. We hebben het Casino gezien (de voormalige schatkamer van Queensland), het station, een "oud" postkantoor, de kade, de botanische tuinen, het parlementsgebouw, de Brisbane river enz. enz. Wat ons enorm opvalt is dat in Brisbane "oud" wordt afgewisseld met nieuw en vooral glanzend en hoog. Het is best een aparte stad. Verder is het er erg groen en........ heel erg rustig. We hadden al diverse malen gehoord dat Brisbane zo relaxed was. Ja, erg relaxed....... wat ons betreft ruimschoots TE relaxed....... er is namelijk geen zak te beleven. 'S zaterdagavond wilden we even wat even en zijn we het centrum in gelopen. Er zaten daar nauwelijks leuke restaurants en wat er zat was dicht. Bij de kade van de Brisbane river zaten nog wel een paar leuke tentjes waar we dan uiteindelijk ook gegeten hebben. Daar was ook wat leven in de brouwerij maar zo druk als in Sydney (of zelfs in Arnhem) op zaterdagavond was het er absoluut niet, bij benadering nog niet eens. Terwijl Brisbane wel een stad is waar bijna 1.5 miljoen mensen wonen......... de TV zal wel leuk zijn hier denk ik. Na het eten (en drinken....... erg lekker, eerst een Queenslandse Chardonnay en daarna een Shiraz) waren we helemaal kapot en moesten we van de ene kant van het centrum naar de andere kant lopen....... in ca. 10 minuten.

Vervolg Vrijdag 25 Augustus
Na het internetcafe verlaten te hebben hebben wat te eten en te drinken gehaald en zijn we naar het strand gegaan om het daar op te eten en drinken. Aangezien het nogal waaide was het best fris maar wel erg relaxed. Vervolgens terug naar het motel en....... 55 min hardgelopen met z'n 2-en want aan de conditie moet ook gewerkt worden zo nu en zo dan. Echt super, langs en over het strand lopen bij een zonsondergang. Het ging erg lekker en behoorlijk heuvelachtig (ff voor Rutger alleen: een behoorlijke "onder" was zeker op z'n plaats en dat hebben we dan ook gedaan, gehoord?). Daarna gegeten bij een vis-"restaurantje" aan zee, erg leuk.

Vrijdag 25 Augustus
Vandaag een beetje uitgeslapen (tot 09:00 uur) en rustig ontbeten. Helaas is het niet echt surfweer dus surfen zit er niet in (geen golven) maar met een strakblauwe lucht 27 graden (Celcius!) en een en al strand om je heen amuseren we ons wel. We hebben net even 2 handdoeken gekocht bij een Australische "Knakenland" en gaan zo (na een intensieve internetsessie waarvan je nu het resultaat leest) richting het strand........ lekker relaxen. Lianne heeft net een hotelletje in Brisbane gereserveerd voor zaterdag en zondag (Astor Best Western wordt me net ingefluisterd). Tot sprekens / mailens / tjets en de groeten vanuit een lekker warme Goldcoast.

Donderdag 24 Augustus
Weer op tijd het motel verlaten, eindbestemming: ofwel Brisbane ofwel de Goldcoast (er zo'n 60km onder) want vrijdag wordt een rustdag en geen reisdag (beetje moe).
Aangezien we binnendoor wilden en ECHT langs de kust zijn we ergens afgeslagen.... we hadden weer bijna de goede afrit. Na zo'n 20km begonnen er weer gravel-"wegen"..... toen hebben we maar even gevraagd of we goed gingen......... nog niet in de buurt van goed. We zijn maar wijselijk de richtingaanwijzers gaan volgen zodat we toch nog enigszins in de goede richting uit zouden komen, wat uitendelijk lukte. Even koffie gedronken bij een of ander hippiedorp (Nimbin) in de buurt..... Murwimballa of zoiets.... echt grappig, wij waren de enige "normale" mensen (voor zover wij dat zijn dan) / niet hippies daar. Ze hadden er wel ERG lekkere cake, ik heb vervolgens nog nooit zoveel kangoeroe's gezien...... op de weg, naast de weg, boven de weg, op de auto, in de auto, tussen de wolken.........naast een blauwe giraffe.... enfin..... En weer richting het noorden. De stranden zijn bij de Goldcoast oogverblindend, spierwit en ongelofeloos groot. Wat wij alleen jammer vinden is dat OVERAL hoogbouw is met Surfers Paradise (echt geen surfer te bekennen, die zijn volgens onze reis(t)leiders allang "verdreven") als letterlijk en figuurlijk hoogtepunt. Het lijkt echt sprekend op Miami...... en er is hier dus ook een dorpje aan de Goldcoast dat zo heet...... de stranden zijn overal wel erg mooi.
Omdat we dat toch allemaal niet zo heel aantrekkelijk vonden hebben we maar besloten om eens te kijken hoe Brisbane eruit ziet. Je moet weten dat wij namelijk ENORM nieuwsgierig zijn naar een aantal grote steden hier.... en dat heeft alles te maken met het feit dat we hier gaan wonen en dat wij zelf nogal sterk het idee hebben dat dat in of in de buurt van een grote stad is. Over Brisbane hebben we heel erg veel leuke dingen gehoord en de meeste mensen hier (die wij hebben gesproken dan) zijn veel enthousiaster over Brisbane dan over Sydney want Sydney is drukker, gestresster, de infrastructuur is slechter en het weer in Brisbane is beter (niet dat het in Sydney nou slecht is). Wij konden dus niet meer wachten...... en hebben dat ook niet gedaan. Tegen 15:30 uur reden we in Brisbane, ik kan alvast verklappen dat de infrastructuur in Brisbane inderdaad niet zo enorm ronduit lachwekkend beroerd is als in Sydney..... maar daar is dan ook echt alles mee gezegd. Wat ons betreft moet hier nog HEEEEEL veel werk verricht worden eer de infrastructuur in en om Brisbane "redelijk" genoemd mag worden (mag je 2 keer raden wie dat werk wel ff wil doen.... tegen betaling natuurlijk!). Het centrum komt in eerste instantie erg gezellig over, er is wel hoogbouw (ook wel ECHT hoog) maar minder en minder indrukwekkend dan in Sydney. Aangezien wij alleen maar wat tijd hebben genomen voor een eerste indruk weten we nog niet echt wat we er van vinden. We wilden namelijk weten of je ten oosten van Brisbane (Het centrum ligt nog zo'n 20km uit de kust) ook kan surfen....... op naar de kust dus (Cleveland). Daar aangekomen (het was al donker) was dat wel direct duidelijk........ nope, daarvoor moet je echt noordelijker (Sunshine coast, van horen zeggen) of zuidelijker (Gold Coast, zelf gezien) zijn. Aangezien we een relaxdagje willen vrijdag........ terug naar de Goldcoast dus, een uurtje rijden (hier hebben ze tenminste wel iets wat lijkt op een snelweg, het rijdt in ieder geval een stuk relaxter) en daar was Tweeds head (waar New South Wales aan Queensland grenst) waar we voor 2 nachten een motelletje hebben gereserveerd. Dicht bij het strand en de uitbater is een of andere mafkees die beweerde dat dit het beste motel van de VS was (ja, de VS, je leest het goed)....... waar hij overigens zelf nog nooit geweest was....... wat jij wil, het was al laat en het zag er prima uit. De kritische vragen komen wel als we afrekenen.

Woensdag 23 Augustus
Op tijd opgestaan en onze reis vervolgd richting het noorden. In een van de (vele) reisgidsen die we bij ons hadden hadden we gezien dat ten westen van "Bellingen" (een dorpje aan de kust iets ten noorden van Kempsey waar de bekende (????) australische Akubra hoeden gemaakt worden) een nationaal park lag wat de moeite waard zou zijn (Dorrigo park). Dat leek ons wel wat. We zijn dus direct nadat we een gehucht (Macksville o.i.d.) doorkwamen landinwaards gereden........ en hadden BIJNA de goede weg. Uiteindelijk was de richting wel goed (landinwaarts, maar da's niet zo moeilijk, vanuit het zuiden kwamen we, richting het noorden gingen we al, naar het oosten kom je niet ver (want zee) dus blijft er nog maar 1 richting over........juist, landinwaarts) maar het was sneller geweest om een "afrit" (da's eigenlijk teveel eer voor die onderbreking in de geleiderail) later te nemen. Maar dit was wel veeeeel gaver. We kwamen namelijk in de middle of Nowhere.... en daar hebben ze dus geen asfaltwegen. We hebben ca. 20km. dwars door een enorm ruig (en wederom Adembenemend mooi) natuurgebied gereden over gravelwegen....... enorme vergezichten, heel erg ondoordringbare natuur en een en al "Parijs-Dakar"-stofwolken....... we waren alle drie in ons element (Lianne, de gestaalde perfectie (= Pajero) en ik). Vervolgens aangekomen in het park (dat is overigens niet zoals je in Nederland in een park aankomt...... er staat gewoon een bord en alles erachter is park..... je mag er net zo 110 / uur als erbuiten en een hek is nergens te bekennen). Wederom mooie vergezichten en een aantal hele steile watervallen. In het park hadden ze een "skywalk" gemaakt. Dat was een houten vlonder op "boomtophoogte" waarover je dus kan lopen en wederom een geweldig uitzicht hebt. Aangezien de bomen hier wat lengte betreft nogal pittig zijn moet je geen hoogtevrees hebben (maar da's voor de rit ernaartoe ook beter). Bij de Skywalk hebben we nog even wat gegeten...... en een of andere "huiskalkoen" met ons...... die probeerde ons bijna het eten van het bord te pakken. Na deze Kalkoen even toegesproken te hebben ("moet je luisteren vriend, wij hebben nog geen menu voor vanavond maar jij past daar op zich prima op!") konden we rustig verder eten en vetrekken richting Dangar Falls (mooie waterval in de buurt) en weer naar het noorden. Onze bestemming voor vandaag was Byron Bay, het meest oostelijke punt van Australie en een enorm surfmekka. Voordat we daar waren hadden we nog een pittige rit langs de kust (meer evenwijdig aan de kust, het is nog een paar km. landinwaarts en je hebt het idee dat je over het platteland van Asutralie rijdt) voor de boeg. Het is hier nu al zo droog dat we een aantal enorme (voor nederlandse begrippen tenminste) bosbranden hebben gezien...... de rook kan je echt al kilometers vantevoren zien, indrukwekkend en soms een beetje angstaanjagend ook. Aangekomen in Byron Bay een motelletje gezocht (Nieuw Zeelandse uitbaters, in Sydney was het een "ratrace".... Brisbane is beter) , even wat eten gekocht, gegeten en geslapen...... moe van alle indrukken.

Dinsdag 22 Augustus
'Ochtends op tijd opgestaan en vertrokken richting het noorden. Eerst nog even de noordelijke stranden van Sydney aangedaan (die zijn ECHT mooi) onze favoriet is Palm Beach in het uiterste noorden....... daar zouden wij zo willen wonen. Wij zijn alleen een beetje bang dat het ontbreken van de daarvoor benodigde financiele middelen dat voorlopig nog even in de weg staat ....... de huizen zijn daar zeg maar nogal euuuh GROOT....... maar je moet wat te wensen over hebben.
Vervolgens door richting het noorden over de Pacific Highway.... dat "Highway" moet je hier echt met een korreltje zout nemen. Het is meer een soms 2-strooks provinciale weg. De snelheidslimiet is dan wel meestal 110 (tenzij je dwars door allerlei gehuchten gaat....... daar is 'ie maar 60 (het heet dan gewoon nog wel highway overigens, doen ze hier niet moeilijk over) ook zijn er soms 2 stroken aan 1 rijbaan (1 gewone en 1 inhaalstrook) en aan de andere rijbaan 1 strook (en dat wisselt dan om de 2 kilometer) maar ongelijkvloerse kruisingen hebben ze hier nog nooit van gehoord......... en niet omdat dat nederlandse woorden zijn. Tegen de tijd dat het donker werd zijn we maar eens een motelletje op gaan zoeken. In het donker rijden is hier namelijk NIET leuk en dat heeft alles te maken met het ontbreken van verlichting, het ontbreken van geleiderail tussen 2 rijbanen waar je allebei 110 mag en het belangrijkste......... overstekende kangoeroe's en soortgelijke slapers die niet uitkijken (of wel uitkijken en vervolgens nog zo oversteken). We hebben overnacht in Port Maquarie in een motelletje met een Roemeense uitbater. Hij gaf al aan dat het er erg relaxed was maar dat, als je jong bent, iets ten noorden of zuiden toch wel meer te beleven valt........ om een lang verhaal kort te maken....... in Port Maquarie ging de Mac Donalds om 20:00 uur dicht. ik hoef denk ik niet uit te of het een grote stad is of niet. Wij zijn dus ook maar op tijd naar bed gegaan om weer op tijd op te kunnen om verder te reizen.

Maandag 21 Augustus
Vandaag ff een beetje rustig aan, allereerst wordt onze "cargo-cover" in de auto geinstalleerd (dat is zo'n uitrolbare hoedenplank waaronder al onze bagage uit het zicht kan blijven liggen) en daarna maar eens een beetje in Sydney rondhangen (en met de ferry naar Sydney). Voor de cargocover komt dus iemand bij ons motel langs..... da's pas service, zodat wij niet zelf 50km hoeven te rijden. Dat was snel (en netjes) geregeld, daarna dus met deferry naar Sydney...... tenminste nadat we alle telefoonkaarten weer geupload / geupdate hadden want die waren allemaal leeg. Met de ferry naar Sydney (naar "downtown Sydney" dan want Manly is een onderdeel van Sydney) is echt heel erg cool. Je vaart circa een half uurtje door de haven van Sydney met echt geweldig zicht op de omgeving van Sydney en uiteindelijk op de Botanische tuinen en het Opera House...... SCHITTEREND! Nadat we weer even in Sydney hadden rondgedoold (weer even internetten en de "Medicare" geregeld op mijn eigen pleintje (Martin-place) (iedere Australiesche inwoner is standaard tegen ziektekosten verzekerd...... aangezien wij een permanent visum hebben wij dus ook)) zijn we in het donker weer met de ferry terug gegaan. Ook erg indrukwekkend. Nog een nachtje in Manly geslapen om morgen te vertrekken richting het noorden.

Zondag 20 augustus
Van de "uitbater" van ons Motel hadden we begrepen dat het 's ochtends vroeg (09:00 uur.... da's niet vroeg, da's midden in de nacht) het mooiste is in de vallei vlakbij waar we zaten. Vanuit ons Motel kon je namelijk een eindje door de Bush lopen naar een kabelbaan (Skyway!!!???) en vervolgens met een treintje naar beneden (de steilste trein ter wereld) waarmee je in een valei kwam in de Blue Mountains waar een soort van tropisch regenwoud was ontstaan. In de ochtend kon je daar allerlei vogels horen fluiten en was het er nog rustig. DAT wilden wij wel eens zien, de vorige avond hadden we al een poging ondernomen maar waren we net te laat (zie "Zaterdag 19 augustus). Waren we eindelijk eens een keer op tijd op, was het warme water op. Duurde ongeveer een uur eer we weer zonder ijspegels konden douchen, alhoewel we nog even hadden gewacht voedle het uiteindelijk nog steeds alsof je onder een bergwatervalletje stond te douchen en daar bedoel ik NIETS positiefs mee. Maar goed, na een wandelingetje door Jurrassic Park aldaar konden we eindelijk naar de kabelbaan en het treintje van de Blue Mountains. Alweer fantastische vergezichten. Echt heel spectaculair. Vooral het ritje met het treintje. Overigens is "treintje" wel een overstatement (als understatement bestaat dan overstatement ook). Er was wel iets te herkennen dat op rails leek maar om in die van kippegaas voorziene schoenendoos met daarin iets wat in de verte wel wat op een bank leek nou een "treinwagon" te zien gaat mij wat ver. Over het afwezig zijn van een dak, een conducteur, een locomotief, een dienstregeling en het allerbelangrijkste bij openbaar vervoer: VERTRAGING zullen we het maar niet eens hebben........ Maar goed, ik ben ook de beroerdste niet...... het treintje dus. De rails lopen ongeveer 52 graden down hill... Je moet je overal aan vastgrijpen om niet op schoot van de talloze chinese toeritsen te eindigen. Overigens was dit "treintje" voorheen een systeem om kolen die in de valei van de Blue Mountains gewonnen werden omhoog te halen. Toen de mijn uitgeput was heeft een plaatselijke familie alles opgekocht en er een atrractie van gemaakt...... het is nu (heb ik gelegezen hoor) een van de grootste attracties in Australie........ wat vooral heel veel zegt over de overige attracties in Australie. Maar mooi en indrukwekkend is het zondermeer. Beneden aangekomen waan je je echt in een tropisch regenwoud (tenminste, het was het eerste tropisch regenwoud waarin ik ooit ben geweest dus ik neem dat maar aan). Er is in de vallei een doorgaand plankier gebouwd langs allerlei bijzondere bomen en relikwieen van de mijn. Dat plankier is soms een aantal meters boven de grond en soms direct erboven. Wij kwamen op een gegeven moment bij een stuk waar je van dat plankier af kon.... maar dat niet mocht. Dat was namelijk bij een natuurlijk watervalletje. Er stond een niets aan de fantasie overlatend bordje bij zo van "please stay on the boardwalk because there are poisenous plants (alsof een of ander bloemetje met een beetje nare bijsmaak mij ervan kan weerhouden van dat plankier af te gaan, stelletje zeurdozen!) and animals (bij nader inzien is het uitzicht vanaf dat plankier ook best mooi)" altijd grappig. Na dit alles overleefd te hebben (neeuuhh... d'as helemaal niet overdreven hoor) zijn we weer met alle kabelbaan-achtige constructies teruggegaan naar ons Motel waar we de auto gepakt hebben en een schitterende route door de Blue Mountains gemaakt hebben. Nog even langs een stationnetje van de "ZigZag-railway" (voor de jongeren onder ons, deze wordt NIET ge-exploiteerd door Zig & Zag van MTV.....). Het was erg relaxed, lekker cruisen in een comfi car in een fraaie omgeving. Wat wil je nog meer? De route vervolgens vervolgd naar Manly (Noordelijk strand van Sydney) om daar vervolgens een tijd rond te cruisen op zoek naar een verblijfplaats. Maar gelukt hoor, we slapen aan de boulevard en de auto staat (alweer) voor de deur.

Zaterdag 19 augustus
Op naar de Blue Mountains. Na vertrek uit Bondi Beach via de autoboulevard van Sydney richting de Blue Mountains. Jeetje, wat is dat mooi! Ook wel een stuk frisser (10 - 15 graden), maar adembenemend. We vonden in de buurt van The Three Sisters een prima motel. Auto weer voor de deur. Spullen in de kamer en lekker op pad. Wat zijn die Three Sisters indrukwekkend! We hielden niet meer op met de 'Oh's', de 'Ah's' en de 'Jeetje, wat is dit gaaf'. Helaas waren we te laat om de kabelbaan te nemen en het treintje. Wel hebben we 's avonds nog een blik geworpen op de Three Sisters. We waren heel opportunistisch door er met een wijntje in de hand naar toe te gaan (we hadden nog het idee dat we dat gezellig met z'n twee in het aanzicht van de Three Sisters zouden gaan drinken). Maar het was erg koud. Het voelde alsof we in Oostenrijk op wintersport waren. Het rook ook het zelfde. Maar de sterrenhemel... Nou, daar kan echt niets tegenop. Het is net alsof je zo de melkweg in kijkt. Inclusief vallende sterren trouwens.

Vrijdag 18 augustus
Met de auto op stap! Lekker cruisen met een dikke SUV. Kan alleen maar leuk zijn. Eerst naar het winkelcentrum om een cooler te kopen. Eindelijk een geschikte gevonden. Vervolgens een toeristische route genomen naar Bondi Beach. Wat is het mooi hier! Vooral de kustlijn is adembenemend. Je weet gewoon niet waar je moet kijken. We reden vandaag door een buurt waarvan wij allebei dachten dat we daar best zouden kunnen wonen. Natuurlijk onbetaalbaar. Wij hebben een dure smaak... ;-) Maar ach, er moet wat te dromen overblijven. Na onze geweldige autorit parkeerden wij onze auto voor het YHA om daar een kamer te boeken. 's Avonds lekker mousaka gegeten op de boulevard van Bondi Beach. Wat een genot!

Donderdag 17 augustus
Alweer heerlijk geslapen. Lekker met de trein naar het hartje van de stad vertrokken, om koffie te drinken in het Queen Victoria Building (= een mall). Al koffiedrinkend kregen wij een telefoontje van Steve (onze autoverkoper); we konden de auto ophalen! Eindelijk! Hier hadden we met smart op gewacht. We konden eigenlijk niet wachten. Per trein zijn we richting Seven Hills vertrokken om daar met de bus naar Castle Hill te gaan. Althans dat was de planning. Helaas gaan OV en Martijn en Lianne niet zo heel goed samen. Die bus was natuurlijk al lang vertrokken toen wij aankwamen in Seven Hills. We hebben dus maar een taxi gepakt, want een uur wachten... dat zagen we echt niet zitten. Zo lang konden we niet wachten ;-) De taxichauffeur liet ons voor de deur van de garage uit. Daar stond ie dan onze brute, vette SUV. Wat een plaatje! Martijn krijgt automatisch een grijns op zijn gezicht als hij de Pajero ziet... Na wat administratieve verplichtingen konden we dan eindelijk wegrijden met de Pajero. Steve had nog een tip voor de cargo cover (de verschuifbare hoedenplank, zodat we wat spullen, ongezien, in de auto kunnen laten liggen). We zijn dus eerst naar dat contactje gereden. Prima vent, trouwens. Maandagochtend komt ie de cargo cover op ons adres (we willen dan in Manly zijn) installeren! Die service hier, is echt fantastisch. De dealer had namelijk ook al - zonder gemekker en/of gezeur - de remote control van de auto laten vervangen toen bleek dat die het echt niet meer deed, ook niet met nieuwe batterijen. Goed, die cargo cover was dus geregeld. Nu nog een cooler (of eski zoals ze deze hier noemen) en de registratie van de auto. Die cooler konden we niet echt vinden. Nou, morgen maar eens verder kijken. Wel gelukt om alles te registreren bij de RTA (Australische Rijksdienst voor Wegverkeer). Leek even lastig te worden, maar het viel mee. Volledig gelukkig zijn we in de auto teruggereden naar Sydney.

De trip Down-Under

Woensdag 16 augustus
Heerlijk geslapen bij Roslyns Gardens! Geen auto meer. Maar dat mag de pret niet drukken. We hadden de benenwagen nog... We wilden heel graag Paddington zien (hadden er al veel over gehoord). Dus off we went. We hebben een flink deel van Paddington bekeken al wandelend (was gelukkig in tegenstelling tot het weer in NL bijzonder zonnig en lekker). Leuke wijk. Beetje hip. Beetje yup. En allemaal jonge vrouwen met hele grote auto's. Het schijnt een beetje de carriere buurt te zijn. De klusbedrijven reden ook af en aan. Wel leuk om te zien. Het zijn hele schattige huisjes die nu weer in originele staat worden opgeknapt. Ziet er erg gezellig uit. Via Oxford Street zijn we vervolgens naar Hyde Park gelopen om vervolgens (natuurlijk) weer even te gaan mailen in het Travellers Contact Point. 's Avonds even boodschappen gedaan bij de lokale AH (Cooles) om onze kant-en-klaar maaltijd in onze kitchenette te bereiden. Wel lekker hoor, zo'n eigen keuken. Lekker met je bord op schoot op de bank voor de tv. Voelt als thuis.

Dinsdag 15 augustus
Na ons luxe verblijf in het Carlton Crest de afgelopen dagen, moesten we maandag toch echt een ander onderkomen zoeken. Helaas, pindakaas. We waren echt al een beetje gewend geraakt aan het Carlton, vooral aan het comfort. Maandagmiddag hadden we al wandelend door Sydney telefonisch een ander onderkomen geregeld. Het Holiday Lodge Hotel in Potts Point (ook in de City). Dit Holiday Lodge bleek echter niet zo'n succes. Om een beeld te geven, het was niet nodig om het raam open te zetten om wat frisse lucht binnen te krijgen. Al was de lucht binnen niet echt fris. Dinsdagochtend zijn we dus maar op zoek gegaan naar een nieuwe accommodatie. En die hebben we gevonden: Roslyn Gardens. Net even iets verder op. Zo'n fully contained serviced appartement. Helemaal prima. We hebben maar direct 2 nachten geboekt. Bovendien kon de huurauto geparkeerd worden op de parkeerplaats onder het gebouw. Eenmaal geinstalleerd (wat een gesleep met die ontzettende hutkoffers van ons) zijn we met de trein vanuit Kings Cross weer naar het centrum van Sydney vertrokken. Lekker een beetje rondgewandeld en bij het Travellers Contact Point wat gemaild. Helaas moesten we ook afscheid nemen van onze huurauto. Na een enorme trip door Sydney (de infrastructuur is echt ongelofelijk voor een stad van deze grootte, beroerd dus) in een grote file (het had gehageld en het verkeer was flink ontregeld) konden we op de valreep onze huurauto inleveren.

Maandag 14 Augustus
Vandaag moesten we vooral van verblijfplaats verhuizen, we hadden ons (overigens zeer comfortabele) hotel tot en met zondag op maandag, helaas moesten we afscheid nemen. We zijn nu " verhuisd" naar Potts Point, iets ten oosten van het hart van Sydney, circa een half uurtje lopen (door een bijzonder mooie omgeving) naar het Opera House.
Wat een gedoe al die zware tassen trap op en weer trap af (eigenlijk andersom) maar ja, als we straks onze auto hebben blijft de helft van de tassen gewoon in de auto zodat we niet de hele tijd alles mee hoeven te slepen. Voor de rest wederom een toer door Sydney gedaan, de Botanical Gardens iets beter bekeken (echt schitterend) en de Rocks ook nog even doorgeweest.

Zondag 13 Augustus
Vandaag hadden we niets te regelen, de auto was immers aangeschaft, het is nog ff wachten tot we hem (dit is echt wel een HEM) op kunnen halen, dus zijn we lekker Sydney ingegaan. Eerst naar Darling Harbour waar we met een capuchinotje en een croissantje hebben ontbeten. We hadden ook nog effe een zjutje gehaald bij de Woolworths (de Appie zeg maar) maar dat bleek na 1 slok........ aanmaaklimonade....... de vullingen gierden ons door de mond. Vervolgens via Darling Harbour richting the Botanical Gardens en Bennelong Point (waar het Sydney Opera House staat) en naar, je raadt het al, het Sydney Opera House. Dit is echt geniaal, wat een geweldig gebouw is dat. Ongelofelijk dat het gebouwd kon worden, nog ongelofelozer dat er iemand met een plan hiervoor kan komen. Nadat we even in de zon gezeten hadden.... die schijnt hier namelijk ruimschoots (hier WEL) zijn we verder gegaan naar de Botanical Gardens en Circular Quai. Van daaruit zijn we nog even naar "the Rocks" geweest, heel erg grappig, net een oude nederzetting.
Na daar een "accomodations-gids" van Australie gekocht te hebben ff een "Bed without Brakfast" geboekt voor de volgende nachten (we hebben ons hotel tot en met komende nacht) en daar langs geweest. Deze is gevestigd in "Potts Point", weer een nieuw deel van Sydney wat we nog niet kennen, daar gaan we mogen eens even kijken. Van hieruit (het was alweer donker) zijn we terug gelopen en getrijnd naar ons hotel. Na het avondeten hebben we nog "even" ge-internet (eindelijk kon ik foto's uploaden, wat ik ook gedaan heb, kijk hier maar) waardoor we tot in de nacht (het is nu 00:45 uur) gecomputerd hebben. We gaan nu even slapen en morgen naar onze nieuwe accomodatie, groeten vanuit een steeds warmer wordend Sydney!

Zaterdag 12 Augustus
Vandaag werd het dan toch D-day. In de ochtend ff op de kamer met croissantjes ontbeten en direct naar een Toyota dealer ten noorden van Zitnie (Castle Hill). Daar stond 'ie dan. Een Pajero GLS uit 2000, wit met zwart getinte ramen, grote lichtmetalo's, een CD-speler, centrale vergrendeling met afstandsbediening en nog wat van die "ikbeneenjongetjeenhoudvanallesdathardgaatenelectrischis"-speledingetjes. We hebben direct een testrit gemaakt, toen de medewerker de sleutels aan het halen was kwamen er net meer geinteresseerden / kapers op de kust. Na 100 meter was ik compleet verkocht. Lianne pas na 125 meter........... met die 3,5l Vl met 212 pk duren die extra 25 meter overigens niet echt heel erg lang. We hebben direct het contract getekend en als alles op tijd door de banken wordt overgeschreven (wat op z'n minst nog een uitdaging is) kunnen we de auto dinsdag ophalen (lukt het niet dan woensdag of donderdag)......... Eindelijk een auto, nu gaan we echt genieten van Sydney! morgen op de toeristische toer.

Vrijdag 11 Augustus
We zouden vandaag nog naar 1 Pajero gaan kijken, als dat niets zou zijn zouden we de Holden kopen aangezien dat wel een heel mooi aanbod was...... We zijn eerst op stap geweest naar een witte Pajero uit '98 (de laatste waarna we de Holden zouden kopen), die was al verkocht. Vervolgens toch voor de zekerheid (want: Holden.....zucht!) maar naar een grijze uit '99, die was niet mooi genoeg. Wat wel erg leuk was was dat we eerst ff een proefrit gemaakt hebben met die grijze. Die stond te koop in Sylvania dichtbij Cronulla waar een tijdje geleden die rellen zijn geweest. Cronulla is echt het Wassenaar van Zitnie. Toen we met de testrit bezig waren vroeg ik aan de verkoper van de auto of Cronulla in de buurt was (ik wist dat dat ten zuiden van Zitnie ligt en daar waren we) die direct zei: "ja,dat klopt, kom we rijdener even heen, laat ik het jullie even zien". Zo gezegd zo gedaan, we hebben een test-/rondrit van een half uur gemaakt met commentaar erbij van een locaal bekende....... erg leuk. En na de testrit (toen hadden wij helaas voor de aardige verkoper wel gezien dat dit niet ons "cup of tea" was, had ' ie het er niet eens over of we de auto wilden kopen........ bel maar als je interesse hebt....... hoezo relaxed (en ongelofelijk a-commercieel). Vervolgens nog een Pajero up-North bekeken met ongeveer hetzelfde verhaal alleen hebben we toen een test/-rondrit in het noorden (bergachtig........supermooi!) gekregen. Deze meneer wilde echter continu NIET zakken met de prijs (ja,ongeveer 2,5%..... maar daar neem ik geen genoegen mee, vooral niet gezien het feit dat het niet echt een aanbieding was). We hebben gezellig zitten kletsen, op een gegeven moment zei Gary (wij mochten Gary zeggen daarbij had 'ie geloof ik ook geen achternaam) omdat 'ie zo verzekerd was van de prijs van de auto (slechts 2.500 AUD duurder dan alle andere dus marktconform ?????) dat ik er maar 1 op internet aan moest wijzen die gelijk was aan de zijne en even duur of goedkoper........ dat heb ik even gedaan........ en om een lang verhaal..... pas bij "Zaterdag 12 Augustus" te vertellen, aangezien die Pajero die ik aanwees niet alleen minstens zo mooi (achteraf: veel mooier) maar ook nog een nieuwer type was...... hebben we die dan ook maar meteen gekocht. Ik weet niet precies of het Gary z'n bedoeling was dat ik het nummer van die dealer van die nieuwere Pajero kon zien, heb onthouden en terwijl we zijn "lot" afreden belde maar "Gary, toch bedankt! zonder jou.....eeuuhh hadden we jou Pajero gekocht"Met alle verkopers, Garry, Phil, Bobby, Sebastian (dat waren overigens echt de namen van een aantal) is het overigens leuk kletsen hiero. Wat heel grappig is is dat ze allemaal directeur geweest zijn van een hele grote dealer en 100 man onder zich hadden (was zeker een HELE grote dealer...... met meerdere verdiepingen ook denk ik) maar gestopt zijn en nu in het klein verder zijn gegaan......... ging te goed waarschijnlijk. Ook kent de helft de Beatles persoonlijk en hoefden wij echt niet perse een auto bij Garry, Phil, Bobby of Sebastian te kopen als we maar niet ten Noorden, Zuiden, Oosten, Westen of in het Centrum van Zitnie en ZEKER niet BUITEN Zitnie een auto kochten...... want daar zijn ze niet eerlijk.........nee, dat kunnen wij beamen Garry, Phil, Bobby en Sebastian!
Wat hier wel leuk is, is dat de klant hier nog echt koning is. Uieindelijk komen wij gewoon voor een tweedehansje uit 1998-2000 maar ze behandelen je alsof je ff een gloedjenieuwe X5 van 100.000 AUD komt " downloaden". Best leuk!

Donderdag 10 Augustus
Vroeg op en direct...... op zoek naar passend vervoer. Ik zal jullie een lang verhaal besparen maar (het moet toch ff voorde auto-freaks onder ons) het komt erop neer dat we allereerst in een Mitsubitshi Pajero Exceed van '98 hebben gereden (alles leer en electrisch en echt plastic met ECO-gek(l)eurd houtpatroon op het........ eeuuhh overal eigenlijk........wat dat hout betreft: een kwestie van smaak zullen we maar zeggen)). Vervolgens nog wat andere Pajero's, Landcruisers zelfs een Mercedes ML en een G (uit 1900 gerloof ik) gezien en nog een Holden Jackaroo uit 2002, in Nederland een Isuzu Trooper (niemand is perfect) gereden. En uiteindelijk niets gekocht hoewel vooral Lianne erg gecharmeered was van de Holden....... Hij ging wel als de brandweer maar dat wil ook wel met 200+ pk en een niet zo heel grote 4*4. Aangezien ik er niet hele warme gevoelens bij had hebben we de auto nog maar niet gekocht. Gegeten in Zitnie bij een of ander tentje (Mama's Kitchen..... verklaarbaar).

Dinsdag 8 Augustus
Na een lange (en zeer comfortabele, met dank aan Singapore Airlines!) reis van eerst 12 uur van Amsterdam naar Singapore en vervolgens 7 uur van Singapore naar Sydney zijn wij om 18:50 (10:50 uur in Nederland) geland op het "Kingsford Smith" airport van Sydney. Nadat onze visa "geldig waren gemaakt" (stempel met datum erin) zijn we door de Douane en Quarantaine gegaan. Om 19:50 waren we bij het verhuurbedrijf om onze auto op te halen.
We hadden een Nissan Pulsar gereserveerd (een Almera in NL) en kregen...... een Hyundai Tucson mee! Het begint goed! Direct met de auto naar Sydney "CBD" (Centrum in nederlands) richting het hotel. Het is wel ff wennen in een auto met ALLES aan de verkeerde kant de auto zit links in plaats van rechts, de richtingaanwijzers zitten aan de verkeerde kant, de spiegels zitten ergens ander, zelfs Lianne zit ergens anders! Alleen het gaspedaal zit op dezelfde plek (dat weet ik altijd toch wel te vinden) maar de auto rijdt heerlijk.
Vervolgens een beetje door het centrum gedoold om het hotel te vinden wat uiteindelijk nog best snel ging, parkeergarage zit aan het hotel vast dus dat is erg makkelijk. We hebben om ongeveer 21:00 uur ingechecked en direct.... met 25 koffers, tassen en andere bagage de kamer opgezcht. De kamer is een enorme kamer, wat erg prettig is, het hotel is sowieso wel erg mooi. Daarbij zit onze kamer op de 16e etage dus het uitzicht is overweldigend!
er is een nadeeltje...... het verwarmde zwembad is "out of service due to extensive repair work"...... ik denk de appartementen op de etage eronder ook....... helaas.
Omdat we nu toch wel honger hadden zijn we op zoek gegaan naar wat te eten, gezien het feit dat we helemaal total loss waren van het reizen mocht het "fast-food" zijn. We hebben dus heerlijk "onder de gouden bogen" gegeten (of bij Micky-D's of Mac Donalds voor uitgewijden). Daarna direct terug naar het hotel en.......slapen!

Maandag 7 Augustus
Het vertrek naar Sydney........V-Day (Vertrek-dag) zeg maar. 's Ochtends redelijk vroeg weg en op Schiphol moest het er dan van komen...... het afscheid van onze familie en een paar HELE GOEDE vrienden. .......... uiteraard willen we zelf emigreren en staan we er helemaal achter maar op zo'n moment valt het ff niet mee. Na een paar traantjes weggepinkt te hebben (chocola en tissues!!) zijn we met z'n 2-en (ik zou willen dat de rest meekon) door de Douane gegaan op weg naar Down-Under. Nog ff snel wat gekocht (15 kilo tijdschriften en een Nintendo DS (Lianne, ik niet!) en "off we went".

Donderdag 28 september e.v.- Zie Omme (web)Zijde
De periode na woensdag 27 september is weereen andere "fase" van onze emigratieplannen en staat beschreven op verhaaltjespagina 3.

Woensdag 27 September - Thuiskomen.... in Sydney
'S ochtends enigszins tijdig vertrokken vanuit Batesman Bay richting Sydney aangezien het nog een best eind rijden is (275 km). We kunnen echt niet meer wachten om Sydney weer terug te zien. De rit naar Sydney is erg mooi maar elke keer dat we op de borden langs de weg "Sydney" zien staan kunnen we echt maar aan 1 ding denken. Tegen het begin van de middag is het dan eindelijk zover....... Sydney. En nog mooi weer ook! Nu zit onze trektocht er min of meer op en wordt het tijd om 1) een woonruimte te zoeken en 2) een baan te vinden of moet ik zeggen 1) een baan te vinden en 2) een woonruimte te zoeken of zou het 1) een baan vinden en 2) bepalen of we een tijdelijke (paar weken) woning moeten zoeken of 1) een tijdelijke woornuimte zoeken................. wij weten het even niet meer precies. Eerst maar eens naar een makelaar om uit te zoeken wat de mogelijkheden zijn en dan zien we wel weer verder. Wat we wel weten is dat als we ergens heel graag willen wonen in Sydney dat dat in Manly is. Manly ligt namelijk aan zee, is gezellig en is met de ferry eenvoudig en snel te bereiken vanuit Sydney CBD (hertje centrum in het Ernhems) of....... het centrum van Sydney is ook wel erg leuk.... nee, laten we daar nu maar vast een beslissing over nemen, daar komen we later wel op terug (zowel lettelijk als figuurlijk waarschijnlijk). Goed, naar een makelaar dus. Daar blijkt al snel dat het aanbod overweldigend is, net als de vraag overigens. Er zijn meer dan zat woningen in de buurt van zee en nabij de ferry. Er is hier alleen een systeem dat je een of twee keer per week een woning kan bezichtigen tesamen met alle andere gegadigden. Die tijdstippen zijn sowieso op een zaterdag of een woensdag en worden door de huiseigenaar vastgesteld. En op zich is dat niet zo'n probleem maar je hebt maar 15 minuten per woning........... dat wordt dus komende zaterdag de hele dag van het ene huis naar het andere racen tesamen met allerlei andere gegadigden. Op zich is dat ook nog wel (enigszins) te doen maar er zijn nog 2 taipans (veel gevaarlijker dan adders) onder het gras...... ten eerste is de minimale huur hier in 9 van de 10 gevallen 6 maanden (en soms korter maar dan wel 3 maanden) en pas in de "Manly Daily" van zaterdag staat exact welke woning wanneer (op diezelfde zaterdag dus) exact te bezichtigen is. Op deze manier is het dus schier onmogelijk om je vantevoren gedegen voor te bereiden (niet dat ik dat normaal wel eens doen maar stel dat ik darame nu had willen beginnen had dat niet gekund). Het feit dat wij op dit moment nog niet eens weten waar we een baan kunnen vinden (en of het dus wel zo verstandig is om nu al voor 6 maanden een huurcontract aan te gaan) draagt hier niet in positieve zin aan bij. Maar goed, laten we maar eens wat huizen bekijken en.... komt tijd, komt raad zeggen ze wel eens en dat zeggen ze niet voor niets (ik hoop dat diegene die die raad dan gaat geven zich wel bewust is van ons schema!).
Een van de vele makelaars die we bezocht hebben was zo vriendelijk om wel een uitzondering op de regel te maken (anders dan dat de minimale huur 1 jaar i.p.v. een half jaar is)....... dus we kunnen morgen alvast wel 2 huizen bekijken. Een in Queenscliff, zo'n 200 meter van zee (hoor ik daar iemand juichen?? oh, ik ben het zelf) en een in Balgowlah (dat ligt tussen Sydney CBD en Manly in en dan dichter bij Manly dan bij Sydney CBD).
Goed, nu we dat weten eerst maar eens naar Sydney CBD, onder andere om onze post op te halen en om weer even Sydney van dichtbij te zien. Aangezien de auto in de garage staat en we geen zin hebben het centrum met de auto te gaan bezichtigen (waarna je de auto toch niet kwijt kunt.....het is hier echt veel beter dan in NL....) gaan we met de ferry. Lekker relaxed en erg mooie zichten op het centrum en het Opera house.
De post heeft ons niet teleurgesteld..... alle benodigde papieren zijn er en zelfs nog een kleine "verassing" namens de &^$$%^&**(tekst alleen geschikt tussen 18 en 65 jaar oud zonder hartklachten)-Postbank. Daar zal ik jullie niet verder me vermoeien, alles is alweer geregeld dankzij een bijzonder vriendelijke mevrouw bij de AAMI (verzekeringsmaatschappij...... lang verhaal).
Direct na het checken van onze mail maar even een stratengids van Sydney gekocht (Sydway, John en Mariska bedankt voor de tip, echt goed!) en vervolgens weer terug naar Manly met de ferry. Na een appartementje te hebben gezocht en gevonden (volgens mij met een russische uitbater..... de binnenhuisarchitect had ook nogal een hoog "oost-europa en verder van de beschaving verwijderd"-gehalte in de kamer verwerkt) hebben we even in Manly gedineerd en daarna....... een nachtje piekeren. Dat piekeren ging prima want door al het lawaai en het volstrekt afwezig zijn van enige geluidsisolatie (of volgens mij zelfs ramen) zat slapen er even niet in.

Maandag 18 September tot dinsdag 26 September - Tussenliggende periode
Het is niet zo dat hier in Australie de tussenliggende periode niet heeft plaatsgevonden, maar wij hebben tot nog toe geen tijd en mogelijkheid gehad om de site te updaten (in de middle of nowhere hebben ze nog steeds geen internet...), de tussenliggende periode komt dus nog. Alvast even in het kort; we zijn na Cairns namelijk helemaal door de Outback van Australie naar het zuiden gereden en vervolgens via Adelaide en Melbourne weer terug naar Sydney waar we nu zijn
We zijn nu in Sydney op zoek naar werk, rust (allereerst) en een plaats om te wonen. Omdat de internetcafes hier iets dikker gezaaid zijn dan in de outback verwachten we wel de site binnenkort weer helemaal te kunnen updaten.

Zondag 17 September - Botanische tuinen
Na een rumoerige nacht allereerst maar een even van kamer gewisseld. Dat geschreeuw van die *&^-chinezen naast ons zijn we wel zat. Er waren kamers zat vrij dus we konden direct verhuizen...... de komende nacht belooft in ieder geval een rustige te worden. Allereerst maar eens ontbijten, in een klein italiaans cafetje vlakbij het hotel. Na dit ontbijt in de auto gestapt en naar de Botanische tuinen. De botanische tuinen waren niet erg ver van ons hotel maar we willen erna nog verder vandaar. Voor het parkeren van de auto bij de tuinen meoeten we zelfs betalen, schandalig wat zijn dit voor een nederlandse praktijken???..... 20 dollarcent voor 4 (je leest het goed) uur. Da's dus 3 eurocent per uur....... nou, daar komen we wel overheen (heeft iemand voorafgaand aan het plaatsen van parkeermeters een kosten-baten analyse gemaakt, was misschien niet zo'n gek idee geweest).
Nou zijn wij niet van die tuinfiguren maar de botanische tuinen in Adelaide zijn wel ERG mooi. Elke zichzelf respecterende stad in Australie heeft Botanische tuinen en tot nog toe vonden wij die in Sydney de mooiste maar dat komt meer door de ligging ervan (aan de rand van het centrum in de haven) dan door de tuinen zelf. De tuinen in Adelaide zijn erg mooi aangelegd en misschien nog wel mooier dan die van Sydney al is de ligging een stuk minder spectaculair. Ze hebben er honderduizend verschillende soorten..... eeuuhh struiken en planten en bomen en bloemen en........ eeuuhh zo en gras, hadden ze ook. Ze hebben zelfs een overdekt stuk waarin ze een tropisch tregenwoud hebben nagebootst........ daar hadden wij alleen ff geen trek in omdat we bijna de hele afgelopen maand in een tropisch regenwoud hebben doorgebracht.
Vervolgens wilden we ook wel eens zien hoe de kust en Port Adelaide eruit zouden zien. We hebben net niet voor niets 3 eurocent per uur betaald voor het parkeren dus op naar de auto en richting de kust. De kust bij Adelaide is mooi, het is er vandaag behoorlijk druk (gek he, zondag) en aangezien het weer eveneens goed is zetten we de auto even langs de kant van de weg en gaan we een stukje lopen. Het strand is enorm lang met mooie huizen langs het strand, toch ontbreekt er iets........ namelijk GOLVEN. Surfen kan hier alleen op het internet. Adelaide ligt in een nogal beschutte baai waardoor de golven niet tot aan de kust bij Adelaide komen. Helaas.
Na deze verdrietige constatering gaan we verder richting Glenelg waar een mooie boulevard moet zijn. Op de inderdaad mooie boulevard hebben we wat gegeten waarna we weer verder zijn gegaan......richting Adelaide. In Adelaide hebben we nog "even" geinternet...... even een uurtje of 2. Daarna hadden we geen zin meer om nog iets met eten te regelen, dus maar weer even naar het italiaanse tentje waar we ook ontbeten hadden (de mevrouw die ons bij het ontbijt geholpen had was er nu weer......... die doet een 40-urige werkweek in 2 dagen) en vervolgens naar bed...... een nachtje inhalen. Als we in bed liggen begint er weer een of andere *&^%&*-debiel te schreeuwen en lawaai te maken (we zitten echt in een goede buurt van Adelaide, daar ligt het niet aan, chinese nieuwe maan ofzo?) nu ben ik het zo zat, waar is m'n jachtgeweer......... ow, dat had ik niet, m'n kapmes dan......... ook niet, slagersmes.....helaas, aardappelschilmesje dan? allemaal niet.........alleen maar een nagelknippertje maar dat vind ikzelf niet indrukwekkend genoeg, danmaar receptie bellen. En eindelijk is het stil...........zzzzzzzzzzzzzzz!

Zaterdag 16 September - Lights vision
Omdat het hotel (of eigenlijk het YHA-hostel) waar we zaten geen plek meer voor ons had de komend nacht moesten we verhuizen naar een ander motel. Dat hebben we uiteraard allereerst gedaan. Vervolgens zijn we een beetje door het cntrum van Adelaide gaan lopen. Via de Rundle Mall (de winkelstraat van Adelaide) naar het North Terrace. Het centrum van Adelaide is ontworpen door William Light in de 19e eeuw. Hij had het idee om de plattegrond van het centrum amerikaans vorm te geven (raster) met in elk kwadrat een plein en in het midden van de stad een groot plein. Zo is het centrum nu nog steeds en wat betreft de verkeersafwikkeling werkt het prima. Het (vierkante) centrum wordt vrder begrensd door 4 straten (north, east-, south, en je raadt het a, west-terrace die op hun beurt weer ansuiten op de aan- en afvoerwegen van en naar Adelaide.
Na een korte lunch in het "Park lands" park zijn we verder gelopen en hebben we even een waterfiets gepakt om over het (kunstmatige) lake Torrens water te fietsen. Enthousiast als wij waren hadden we de waterfiets voor een uur gehuurd. Het lake Torrens is redelijk schilderachtig (voor australische begrippen) en biedt mooie uitzichten op het centrum (dachten wij) daarbij is het best groot. Ten slotte gaat zo'n waterfiets ongeveer 0.76 km/uur dus dat uurtje hadden we wel nodig...... dachten wij. Toen ik in al mijn enthousiasme vroeg hoe ver dat lake Torrens eigenlijk doorgaat (ik verwachtte al een antwoord van: "als u het Sydney Opera house ziet bent u vergeten links af te slaan" of "als iedereen in de weide omtrek frans spreekt kunt u ervan uitgaan dat uw uurtje er wel op zit") maar niets van dat alles, het antwoord luidde....... "ja, eeuuhh weet ik eigenlijk niet maar u moet tussen de bruggen blijven, de bruggen die u vanaf hier kunt zien". Ow, da's lekker. Die bruggen kon je vanaf daar namelijk niet alleen zien maar als ik ietsje groter was geweest ook AANRAKEN........ Maar goed, het weer was lekker, het uitzicht best aardig en de zwanen bijzonder onvriendelijk dus wij amuseerden ons wel (de helft van de tijd keihard (0,78 km/uur) wegwaterfietsen voor happende zwanen). Voor het lake Torrens ligt ook het Convention Centre en het Festival Centre. Dat laatste is een "kopie" van het Opera house in Sydney. Het is een apart gebouw, voorals als je dus weet dat ze het Opera house in Sydney hebben trachten te kopieren......... van dat kopieerapparaat zou ik de toner maar eens vervangen.
Na dat uurtje tegen de stroom in dobberen zijn we maar weer eens verder gewandeld. Naar "Lights point". Het punt ligt op een heuvel en vanaf die heuvel kan je het hele centrum van Adelaide overzien. Men zegt ook dat William Light op die heuvel het idee heeft gekregen voor het centrum van Adelaide (dat idee noemt men ook wel "Lights Vision"). Vanaf daar zijn we weer het lake Torrens overgestoken en via het Parliament house, het North Terrace, waaraan de bibliotheek van Adelaide ligt en de Rundle mall naar een internetcafe gelopen. Daar hebben we een tijdje gezeten, precies lang genoeg voor alle winkels om dicht te gaan. Na een zoektocht naar winkels die nog open waren zijn we uiteindelijk bij de hongerige sjaak (Hungry Jack of Burger King in Nederland) terecht gekomen. Vervolgens vroeg naar bed........ om door onze sjineese buren alsnog de halve nacht wakker te liggen. Heel erg fijn dit!

Vrijdag 15 September - Rijerijerije in een wagen(tje)-3 en aankomst in Adelaide
Omdat we vandaag Adelaide zouden bereiken, maar weer vroeg opgestaan en vroeg vertrokken uit Cobar. Na een kilometertje of 460 aangekomen in Broken Hill (waar ken ik die naam ook alweer van). Best grappig daar, het stadje ligt tegen een enorme mijn aan en heeft best een groot centrum voor zo'n durp in the middle of nowhere (ik begrijp trouwens niet waarom ze down under zo moeilijk doen met al die staten, je woont of in Sydney, Melbourne, Adelaide, Canberra, Perth of Darwin en zo niet woon je in Nowhere of in the middle of Nowhere (downtown Nowhere??)).
Na even koffie en een muffin gehaald te hebben (die muffins hier hebben de afmeting van een half brood in Nederland) zijn we weer verder gereden, richting Adelaide uiteraard.
Heel grappig, onderweg passeer je een tijdszone........ ik denk de "Middle Of Nowhere standard time" of iets dergelijks, je moet je horloge namelijk een half uur (ja echt) terugzetten. Het was dus net of we het iets makkelijker werd met naar huis bellen (want minder tijdsverschil) maar of dit nu erg opschiet....mwoah. Bij binnenkomst van South Australia (waarin Adelaide ligt) mochten we verder geen fruit aan boord hebben. Dat is namelijk om te voorkomen dat we fruitvliegjes de staat mee innemen (dit is wederom GEEN grap, geen goede althans). Je wordt ook echt gecontroleerd. Toen ik aan de agent vroeg waarom dat niet mocht antwoordde hij alleen het bovenstaande, waarom ze dat willen voorkomen weet denk ik alleen de australische equivalent van Melkert als je begrijpt wat ik bedoel. Tenzij ze hier ook giftige fruitvliegjes hebben maar dan vind ik het weer gek dat er niemand iets vraagt over een irukandji (= kwal) of een zoutwaterkrokodil want daar wordt niets over gevraagd en die hebben ze in South Australia ook niet (dat ze weten tenminste).
South Australia is als je de outback uit- en de "Adelaide Hills" inrijdt overigens heel erg mooi. Het is net Limburg maar dan iets groter en hoger, met veel fourwheeldrives, beter weer, wijngaarden en gevaarlijke beesten (maar voor de rest precies hetzelfde). De volgende keer als we daar zijn willen we er zeker wat meer tijd doorbrengen, nu eerst maar eens naar Adelaide. In de avond kwamen we daar aan, meteen viel op dat het er erg relaxed is en dat het echt een grote stad is. Wij hadden al een tijdje niet meer een grote stad gezien, als je uit de outback komt is dat echt wel even een verademing.
Na een hotel gezocht (en gevonden) te hebben zijn we eerst maar eens wat gaan eten. Dat ging overigens pas na een bijna-hartaanval met dank aan de Postbank...... alle pinpassen e.d. werden ineens geweigerd en daar zit je echt op te wachten als je geen cent meer in je portemonnaie hebt in het midden van een onbekende stad een kleine 16.000 km van huis en haard (alhoewel, die hadden we verkocht) en honger hebt. Erg prettig dat er dan ook niemand de telefoon opneemt bij die "award-winning" bank (in 2004 en 2005 "runner-up" en in 2006 onbetwiste winnaar van de "Martijn gaat heel binnenkort erg definitief afscheid van u nemen-competitie"). Dit alles was gelukkig te wijten aan een computerstoring bij de Postbank (wat een verassing, ik wist niet eens dat ze bij de Postbank al computers hadden, er verandert veel als je effe weg bent uit Nederland) en niet aan ons banksaldo.
Bij een indiaas tentje hebben we vervolgens (erg lekker!) gegeten en werden we geholpen door een serveerster met een nederlandse moeder. Het was wel grappig, de serveerster vond vooral Melbourne erg leuk en een australische serveerder (of hoe heet dat) die ons hielp vond vooral Perth en Sydney erg leuk..... allebei vonden ze Adelaide te klein en te relaxed. Wij vonden het juist wel leuk. Na al deze avonturen, wederom een behoorlijk eind rijden (wederom ca. 1000 km) en dankzij de Pajero en de Adelaide Hills wederom een award-winning hoeveelheid benzine verbuikt te hebben (4e plaats overall in de Caltex "we-would-like-to-thank-you-on-behalf-of-all-our-shareholders-competition" en eerste plaats in de categorie voor japanse auto's tot 2500 kilogram zonder aanhangwagen en met automatische versnellingsbak met sportsmode ) zijn we tevreden en erg moe gaan slapen (in ons hotel uiteraard).

Donderdag 14 September - Rijerijerije in een wagen(tje)-2
Wederom vroeg opgestaan om weer een best-eind te kunnen rijden. Omdat we echt kilometers wilden maken zijn we vroeg opgestaan maar nu nergens meer (lang) gestopt. Vanuit Bercaldine zijn we naar Blackall gereden en vandaar richting Charleville, Cunnamulla en naar Bourke. Omdat we zover mogelijk wilden komen en indien mogelijk morgenavond in Adelaide willen zijn hebben we besloten vanuit Bourke nog verder te rijden naar Cobar. Dat lijkt een redelijk oninteressante beslissing maar als je weet dat het hier rond 6 uur ECHT donker wordt en dan ook de kangoeroes en andere hoge-impact-conflict-zoekende-bumper-koppers wakker worden en de snelweg eens van dichtbij gaan bekijken (als het tegenzit van HEEEEEL dichtbij) is dit toch wel spannend. Daarbij was de afstand ongeveer 160 km en zit er niets tussen die twee plaatsen. En met "niets" bedoel ik hier ook echt "NIETS". Effe ergens hulp halen omdat je kangoeroemoes hebt gemaakt en in het proces je auto tot een waardeloze hoop zware metalen hebt gewijzigd of omdat je een roedel schapen in een enorme wolle auto-trui hebt veranderd met de auto er al in lukt daar niet echt, tenminste niet tenzij je de hele vierdaagse in een keer wilt lopen. Onderweg naar Bourke toe hadden we daarbij ook een ongeevenaarde hoeveelheid wild gezien, het wild is hier ook echt wild en loopt dus NIET achter hekken. We hebben emu's, schapen, koeien en zelfs wilde kinderen gezien. Dat alles wil je niet onder, tegen, in of zelfs maar in de buurt van je auto. Toch hebben we besloten om door te rijden naar Cobar omdat we anders morgen Adelaide niet zouden halen. Dit heeft gelukkig goed uitgepakt. We hebben wel kangoeroes gezien (onze eerste levenden!!) maar die hupten zoals het hoort netjes de berm in dus pakte dat goed uit (voor iedereen!). In totaal hebben we 1030 km gereden en hebben we wederom een award-winning hoeveelheid (24e plaats Texaco "break-down-the-environment-during-your-travel-award inner Queensland and outer New South Wales 2006) benzine verbruikt. Overigens hebben we in Cobar ook nog in een restaurant gegeten met een "award-winning" chef. Wederom is het mij volstrekt onduidelijk waarom die man en waarvoor een award heeft gewonnen. Wellicht meegdaan in Idols ofzo?

Woensdag 13 September - Rijerijerije in een wagen(tje)-1
Vandaag was een rijd-dagje. We zijn erg vroeg opgestaan (06:00 uur is voor ons namelijk erg vroeg) en en rond een uur of zeven uit Charters Towers vertrokken na eerst een jerrycan gekocht te hebben met benzine....... we gaan namelijk door de enorm uitgestorven Outback en we willen niet in de "middle of nowhere" vast staan zonder benzine (met benzine wil ik daar overigens ook niet vast staan). Na een tijdje gereden te hebben (251 km) hebben we bij "Hughenden" een shortcut genomen richting Winton. Deze shortcut bestond uit een niet-autosnelweg...... hij was nog net verhard (met kangoeroe kadavers en -uitwerpselen) maar prijzen zullen ze er niet mee winnen (en het NIET winnen van prijzen hier, DAT zegt pas ECHT wat).
Deze weg was dus ten eerste bezaaid met kangoeroe's ..... en weinig levenden, ten tweede ontbrak de verharding her en der nogal.... eigenlijk zat er tussen de gaten asfalt, en ten derde was de weg ook nogal smal op sommige stukken. Vooral als je bedenkt dat de road-trains ook van dit pad gebruik maken. Het was een spannende belevenis (Camel-trophy is echt voor watjes vergeleken met de eerste de beste "B-weg" hier) en we waren erg blij veilig in Winton aangekomen te zijn.
In Winton hebben we het Quantilda-museum bezocht. Dat is een museum over het "volkslied" van Australie "Waltzing Mathilda" wat in Winton is geschreven en over een andere nationale trots "Quantas", waarvan het hoofdkantoor ooit in Winton heeft gezeten. Het viel een beetje tegen. Ze hadden er voldoende ouwe meuk, daar lag het niet aan maar een verhaal of rode draad ontbrak een beetje. Eigenlijk was de enige "gemene deler" van al die meuk dat het in Winton gevonden / gebruikt was. Het Quantas gedeelte (wat mijzelf erg interessant leek) viel ook redelijk tegen. Grappig om te zien waarvoor Quantas staat (Queensland And Northern Territorry Aerial Services) en van waar naar waar ze gevlogen hebben op de eerste vlucht (dacht Longreach - Winton) maar dat was het dan wel. Wat wel grappig was was dat met veel bombari werd aangekondigd dat het hoofdkantoor van Quantas in Winton gevestigd was. Dat klopte ook wel, van 1921 tot, houd je vast! ....... 1922, zo goed beviel het daar blijkbaar! Vervolgens verder gereden richting Longreach en overnacht in Bercaldine na in totaal 646 km gereden te hebben en een award-winning hoeveelheid (35e plaats Shell petrolhead-award outback Australia section first half september 2006) benzine verbruikt te hebben.