Ford-Fair en Capri meating Badgershill 1999.

Het begon eigenlijk al direct na het bezoek van vorig jaar, in 1999 zou er weer een bezoek gebracht worden aan Engeland, het land van de echte auto fanaten.

Eindelijk was het zover, woensdag 28 juli om 3 uur ‘morgens liep de wekker af, ik moest deze keer uit Brummen vertrekken waar mijn vriendin woont. De afspraak was dat we elkaar bij schiphol zouden treffen in het wegrestaurant over de snelweg. Ik was om 5 uur op de parkeerplaats en al snel kwamen Hans en Annet uit Rustenburg, en Jean-Paul met Monique uit Baarn. Na eerst een bakkie koffie gedronken te hebben begon dan onze reis naar Hoek van Holland waar de boot om kwart voor acht zou vertrekken. Het binnen rijden van de auto’s verliep voorspoedig en precies op tijd vertrokken we richting Harwich. Het was goed weer op zee, er stond een lekker briesje wat resulteerde dat het schip lekker slingerde. Voor een oude zeerot als mij een vertrouwd gevoel, maar voor Annet hoefde het niet zo, maar met behulp van wat tabletjes tegen zeeziekte kon ze toch nog alles in de maag houden.

Aan boord troffen we Jan Baas en broer Henry met vrouw en kind, ook op weg naar beiden evenementen en besloten met de vijf capri’s achter elkaar aan te rijden.

Om ongeveer 12 uur kwamen we aan op Engelse bodem, maar als eerste er op in Hoek van Holland betekent als laatste er af in Harwich. We hadden besloten om een toeristische route te rijden om dat we tijd genoeg hadden, naar de eerste camping in Charlburry, dit is vlak bij de Ford-Fair van zondag. De tocht verliep niet helemaal vlekkeloos, want onderweg moest er regelmatig gestopt worden om of diverse oliën bij te vullen bij de auto van Jean-Paul of de familie Baas waren weer eens het spoor bijster. Om ongeveer 5 uur Nederlandse tijd( ik vertik het ook deze reis om mijn klokje een uur terug te zetten) kwamen wij aan op de camping. Alleen Henry met vrouw en kind waren in geen velden of wegen te zien. Na een uur ging de telefoon van broer Jan, wij hadden inmiddels de tenten al opgezet, Henry melde zich dat hij bij een pompstation stond en vroeg de weg, Hans Otter was zo behulpzaam om hem de goede richting op te sturen, maar gaf hem een camping naam op van een camping in Luxemburg. Dit resulteerde dat Henry na wat omzwervingen enige uren later enigszins oververhit toch arriveerde. Na lekker gegeten en het thuisfront geïnformeerd te hebben zijnwe maar in onze slaapzak gekropen, want het was best wel een lange en vermoeiende dag.

Het is nu vrijdag 30 juli, gisteren hebben we uitgeslapen het was in de ochtend bewolkt weer en koud, maar om twaalf uur brak de zon door en werd de temperatuur weer beter. In de middag zijn we wat gaan toeren in de omgeving en hebben gewinkeld in Whitney. Tegen de avond waren we weer terug en hebben gegeten. Na het eten kregen we allemaal verschrikkelijke dorst, en besloten door de landerijen en heuvels naar Charlburry te lopen. Dit zou ongeveer 5 kilometer zijn, maar volgens mij waren het mijlen. In de plaatselijke pup hebben we lekker wat gedronken, de bediening was uitstekend geregeld door een blonde en donkere dame, waar we een goede indruk van ons hebben achtergelaten. Toen we weer terug moesten was het inmiddels knap donker geworden, en onze route terug was natuurlijk niet verlicht in de rimboe, het was een heel avontuur om weer terug te lopen maar met behulp van de sterren zijn we toch weer veilig op de camping terechtgekomen. Van al dat drinken en lopen krijg je best wel trek, dus Hans trok al snel een blik gehaktballen open die Jan- Hans en ik lekker in het donker hebben opgegeten.

2.

Het is nu Zaterdagochtend 31 juli ik zit weer in de turbo te tikken op mijn computer, gisteren hebben we weer getoerd in de omgeving. Eerst zijn we weer naar Bloxham gereden, hier is een grote sloperij waar ik vorig jaar ook was geweest. De tijd had hier weer stilgestaan want er was nog niets veranderd sinds vorig jaar. Er stonden nu 6 capri’s van sommige was eigenlijk nog best wat van te maken, toch wel jammer want in Nederland waren ze zeker opgehaald door liefhebbers. Hierna zijn we naar Banburry gereden een leuk oud plaatsje waar we wat gegeten hebben en natuurlijk ook wat inkopen. De volgende plaats welke we bezocht hebben was Chipping-Norton, een wat kleiner plaatsje maar zeker de moeite waard alleen al om de schitterende omgeving. Na wat omzwervingen door de binnenlanden kwamen we weer op de camping aan. Het avond eten was voor mij erwten soep dit is al jarenlang een traditie, iedereen verklaarde mij voor gek alleen Monique heeft lekker met mij mee gegeten, ook bij 30 graden heerlijk. De avond hebben we weer doorgebracht in de plaatselijke pup ( van die dames) maar nu stonden er twee kerels achter de bar, toch wel een afknapper. Gelukkig hoefden we niet terug te lopen want Annet had zich berijd verklaard om te rijden. De temperatuur is nog steeds rond de 25 graden dus uitstekend vakantie weer.

Het is nu Zondag de Ford-Fair dag 07.00 uur, de zon staat al hoog aan de hemel, en het belooft een warme dag te worden. Gisteren zijn we in de middag wezen toeren, we hebben de camping van vorig jaar bezocht, en hebben vast gereserveerd voor volgende week, dit was geen probleem er was plaats genoeg. We zouden met twee auto’s gaan Hans en Annet bij mij in de turbo, en Jean-Paul met Monique in hun auto, maar bij vertrek had Jean_Paul in eens de versnelling pook in zijn handen, een vorm van metaal moeheid volgens mij en konden niet mee, die besloten naar een sloperij te gaan voor reserve delen. Wij zijn toen maar alleen op weg gegaan, eerst dus naar de camping in Cornburry, en vast doorgereden naar Badgershill, waar volgende week de Summercamp wordt gehouden hier hebben we even rond gelopen en de organisator John Hill een hand gegeven. Om 5 uur waren we weer terug in Cornburry en besloten naar het terrein van de Ford-Fair te rijden hier was de organisatie druk in de weer om alles op te bouwen dus nog weinig te zien. Inmiddels was Gijs en Ria uit Apeldoorn ook gearriveerd voor de beide meetings, sávonds hebben we lekker met de hele groep gegeten, het was erg gezellig. Gedurende de dag was de camping vol gestroomd met Engelse ford fair gangers met alle mogelijke type fords, mede door het warme weer werd er veel gedronken, met het gevolg dat we tot 4 uur wakker gehouden werden door dronken figuren. Op weg naar de Ford-Fair begon het al goed, direct in de file voor de ingang het was pas halfacht. De zon brande er al lekker op los en het begon al knap warm te worden. Op onze plaats aangekomen, een prima organisatie trouwens, hebben we de auto in een kring gezet en de party tent op z’n pootjes gezet. Het werd steeds warmer om twaalf uur zeker 30 graden eigenlijk te warm voor zo’n evenement. Na wat inkopen gedaan te hebben o.a. raam rubbers voor de anderhalf die thuis staat uit te rusten ben ik maar in de schaduw gaan zitten want de mussen vielen dood uit de boom van de hitte. Het was te warm om te lopen, in overleg met Gijs en Ria hebben we een rondvlucht gemaakt met een helikopter, een grandioos mooi gezicht al die fordjes op de grond. Om vijf uur was het evenement afgelopen, en vertrokken de meeste weer naar huis, de lucht betrok en in zeer korte tijd begon het te regenen als een gek, er viel erg veel water naar beneden. Op weg naar de camping leek de weg wel een rivier, en waren we nieuwsgierig of de tenten er nog wel stonden. Op de camping aangekomen regende het nog hevig, Hans ging zelfs met de auto naar het toilet, terwijl Gijs in z’n zwembroek lopend nog sneller was. Gelukkig werd het weer droog, en na het eten moest Jean-Paul weer even sleutelen aan zijn auto. Hij kan namelijk niet stil zitten dat zijn we inmiddels van hem gewent plotseling grote paniek, vuur en vlammen onder de motorkap van Jean-Paul hij had back fire of zoiets, gelukkig was het vuur snel gedoofd alleen het lucht filter was niet meer in originele staat.

 3.

Om tien uur lag iedereen op bed, moe maar voldaan na een zeer geslaagd evenement waar wij als Nederlandse Capri rijders veel bekijks hebben gehad.

Maandag ochtend, het regent nog steeds, we zijn maar wat uit blijven slapen en in de middag wat gaan toeren. Een leuke rit, ik zat deze keer bij Hans en Annet in de auto, er zou in de buurt nog een sloperij zijn, maar bij aankomst stonden er maar een paar slopers en geen capri. Toen maar weer langzaam terug gereden naar de camping, via Burton een schitterend plaatsje hier hebben we heerlijk gegeten en wat inkopen gedaan. In de avond waren de meeste weer naar de plaatselijke pup gegaan, Jean-Paul Monique en ik waren bij de tenten gebleven. Geen verkeerde beslissing, want ineens begon het erg hard te waaien en moesten we met vier man de party tent in bedwang houden. Toen besloten we de boel maar af te breken en op te ruimen want we zouden de volgende ochtend toch vertrekken naar onze volgende camping, tevens hebben we wat spulletjes in de auto gestopt. Inmiddels was het noodweer geworden en de tent lag zowat plat, maar met kunst en vliegwerk hebben we de boel toch nog kunnen vast sjorren.

Dinsdag ochtend hebben we in de regen ons kampement opgebroken en nat in de auto opgeborgen, we vertrokken ongeveer om halftwaalf op weg naar Broadway, onderweg hebben we nog een pit stop gemaakt in Moreton_in March. Hier hebben we nog wat inkopen gedaan vers fruit etc. Onze auto’s stonden even buiten het dorp, hier kreeg ik even gierende hartkleppen, want toen we weg zouden rijden vlogen plotseling weer de vlammen onder de motorkap van Jean-Paul vandaan. Wij renden direct met de brandblussers naar buiten, toen de motorkap open ging bleek dat het luchtfilter in lichterlaaie stond. De vlammen waren deze keer veel hoger dan laatst en ik had de veiligheid pen al uit mijn blusser getrokken, op het moment dat ik wilde gaan blussen spoot Jean-Paul zelf het vuur uit met zijn schuimblusser was achteraf beter want met mijn poeder blusser had ik het vuur wel uitgekregen maar was er aanzienlijke schade door het poeder geweest. Nadat de bloeddruk weer naar normale waarden was terug gekeerd konden we onze reis vervolgen. Maar hoe dan ook je kunt altijd wat beleven met Jean-Paul.

Woensdag was een rustige dag, we hebben eerst wat uitgeslapen en daarna wat gewinkeld in Broadway, ook hebben we in een kleine wijnkelder wat zelf gemaakte wijn geproefd, Annet en Monique konden er geen genoeg van krijgen. Donderdag hebben we in Alcaster waar Capri club International een onderdelen magazijn heeft wat onderdelen gekocht o.a. een ducktail voor de gele 1.5 en wat T-shirts. In de middag begon de zon weer te schijnen en hebben we het kleuren schema wat bij gewerkt. Tijdens de rust die we even nodig hadden begon Jean-Paul met het monteren van zijn nieuw verworven elektronische ontsteking, maar verloor in de hitte van de strijd een vitaal schroefje, hierdoor kon hij weer opnieuw het oude spulletje monteren en afstellen. Je ziet ook vandaag weer spektakel met Jean-Paul, maar in overleg met zijn vrouw Monique, hebben wij hem voor de rest van de vakantie een sleutel verbod opgelegd dit om erger te voorkomen.

Vrijdag eindelijk de start van de Summercamp, we vertrokken op tijd om een mooi plaatsje te hebben, en na een mooi plekje afgezet te hebben met de Nederlandse drie kleur en de club vlag zijn we begonnen met het inspecteren van de onderdelen kramen. Nevill was zoals gewoonlijk ook weer aanwezig en na een praatje hebben we het hele terrein geïnspecteerd op mogelijke ontdekkingen van lang gezochte onderdelen. Wat ons opviel was dat alles erg duur was in vergelijk wat er in Holland voor gevraagd word. Je moet het echt nodig hebben want om het op de plank te leggen voor later was echt te duur. Intussen kwamen er weer veel capri’s op het terrein en werd het een gezellige boel.

Zaterdag zijn we weer vroeg vertrokken Gijs en Ria waren gebleven en sliepen in hun tentje op ons plekje, gelukkig maar want midden in de nacht moesten ze de party tent vast sjorren vanwege de harde wind en regen buien. Intussen was Ton Pelders ook gearriveerd met zijn particulier chauffeur, om mogelijk wat onderdelen te kopen. Ton is een echte capri liefhebber, en verkoopt onderdelen tegen normale liefhebbers prijzen van uit Drunen. Gelukkig klaarde het weer op zodat de geplande activiteiten konden beginnen. 

De behendigheid wedstrijden bijvoorbeeld, hier kwam voor ons Henry Baas in de arena, en tot ieders verbazing was hij lange tijd de snelste van alle deelnemers. Ik had grote bewondering voor hem om met zijn schitterende capri hier aan mee te doen, want je neemt toch een risico op schade. Aan het eind van de dag stond hij op de zevende plaats en zowaar in de finale voor de volgende dag, verstandig als hij was bedankte hij voor het vervolg. In de avond werd er gegeten en begon het avond programma, de Crapi’s speelde prachtige muziek uit de zestiger jaren en tussendoor werd er vuurwerk afgestoken het leek wel oud en nieuw. Om twaalf uur was het spektakel afgelopen en vertrokken we weer terug naar de camping, Jan Baas reed met mij mee want hij had iets te veel gedronken en liet zijn auto staan zeer verstandig. Zondag zijn we weer vroeg vertrokken naar het evenement, het had de hele nacht best geregend en onderweg regende het ook stevig en er kwam voor de gehele dag ook geen verandering meer in.Henry deed ook weer mee met het concours en werd tweede met het mooiste interieur en eerste met de mooiste lak, een leuk resultaat. Monique kreeg weer last van haar verstand kies en vertrok wat eerder, wij vertrokken om vijf uur Nederlandse tijd na eerst afscheid genomen te hebben van onze vele Engelse vrienden.

Maandag zijn Hans en Annet Jan Baas en ik wezen toeren in de regio, er zou nog ergens een verlaten vliegveld in de buurt zijn, na enig zoek werk van Hans stonden wij na een stevige rit in de regen op dit vliegveld. We werden verwelkomd door een groot bord van de Hells Angels Engeland, je begrijpt dat we hier dus niet uitstapten en mede door het slechte weer kwamen die gasten ook niet naar buiten. Jan liet de paarden onder de motorkap even brullen met een paar sprints op de landing baan en toen zijn we maar weer vertrokken. Het begon steeds harder te regenen en de kleine wegen veranderden al snel in kleine beekjes waardoor er veel stenen en ander troep naar beneden raasde. In de middag hebben wij de Broadway toren beklommen en genoten van het mooie uitzicht in de omgeving. Op de terugweg hebben we in Broadway weer eens lekker een normale maaltijd gegeten, want je kan niet alleen leven op hamburgers en bier.

Dinsdag was het eindelijk droog op de kaart stond een mooie route naar een heuvel, wij weer op stap Jan reed met mij mee Hans en Annet reden voorop zoals gewoonlijk. Na een uurtje konden we niet verder rijden we stonden met de capri neus omhoog, op een doodlopende weg op de heuvel. We besloten te voet verder te gaan, dwars door de ongerepte natuur, overal liepen schapen dus er lag ook overal stront. In het begin probeerde ik mis te stappen maar dat was onbegonnen werk. Na een half uur hadden we onze eerste stop, dat was maar goed ook, want een heuvel klim doe je niet elke dag, mijn tong hing op de knieën. Natuurlijk moest Hans nog hoger, want misschien was het aan de andere kant van de heuvel mooier, maar er kwam geen eind aan dus besloten we maar weer terug te lopen ( glijden). Na alles op de video gezet te hebben, zijn we weer naar de auto gegaan, ik was blij dat ik zat. Hierna zijn we naar Evesham gereden hier hebben we wat gewinkeld en prima gegeten.

Woensdag ochtend het was zover, het einde van twee weken in Engeland, de tenten moesten worden afgebroken in alles moest weer in de capri. Het was gelukkig droog gebleven zodat alles droog ingepakt kon worden en om tien uur was iedereen weer gepakt en gezakt.

5.

 In het restaurant hebben we nog even lekker ontbeten, ik had zin in een lekker Engels ontbijt met alles er op en aan. Nadat we dit weggewerkt hadden zijn we aan de terug reis naar Harwich begonnen. De route was hetzelfde als de heenreis, en was met iedereen goed doorgesproken zodat we niet zoals op de heenreis steeds auto’s kwijt raakten. Het was erg rustig op de weg en om kwart over twaalf was de veelbesproken zon verduistering goed te merken, het was redelijk donker geworden voor korte tijd. Ruim op tijd waren we in Harwich waar we nog rond gewandeld hebben en de plaatselijke pup met een bezoek hebben verblijd.

Bij het inchecken werd er ons mee gedeeld dat de boot een uur vertraging had, dus om ongeveer een uur Nederlandse tijd in Hoek van Holland aan zou komen.

 De overtocht verliep voorspoedig en eenmaal in Hoek van Holland nadat we afscheid genomen hadden als een speer naar huis gereden. Onderweg was het een fijn gevoel weer aan de goede kant te rijden, ook de paarden onder de motorkap van de turbo hebben even laten merken dat ze er nog waren. Ik was om halfdrie thuis in Brummen, en na nog even bijgepraat te hebben met Diny, zijn we lekker in bed gekropen.

Terug kijkend op deze zeer geslaagde trip, kunnen we concluderen dat je goed voorbereid op reis moet gaan, en minimaal goede kaarten moet meenemen. Ook is het beter om je capri goed te preparen en geen experimenten vlak voor vertrek te doen. Reservedelen en zeker een brandblusser is zeker geen overbodige luxe. Gelukkig zijn we ook deze keer weer veilig en zonder kleerscheuren thuis gekomen.

De hoofdrol spelers waren dit jaar;

Hans en Annet met de fraai gerestaureerde 1.6 GLtype 2.

Jean-Paul en Monique met de super snelle vuurspugende blauwe draak.

Gijs en Ria met hun zeer fraaie gerestaureerde 2.8i.

Henry Baas met vrouw en voorbeeldig kind met super gemodificeerde 2.9i turbo.

Jan Baas met zijn strepen trekkende en brullende 2.9i.

Ton Pelders met privé chauffeur en escortje.

Lucas Knol met 2800 fabrieks turbo

Brummen. Augustus 1999.

Lucas Knol.