Capri 2000 type II

PROJECT CAPRI II 2000 S
Het zal ongeveer zo’n twee jaar geleden zijn dat ik gebeld werd door een bekende, hij wist dat ik een capri liefhebber was, hij vroeg mij of ik interesse had in een capri welke al enige tijd stil had gestaan. Omdat ik toen net de Gele Grommer onderhanden had dacht ik nu even niet. Maar een paar weken later belde hij weer, dat als ik nog interesse had ik nu moest komen, anders verkocht hij hem aan een paar jongens in de buurt die er wel interesse in hadden. Omdat ik eigenlijk niets van deze auto wist vroeg ik naar het bouwjaar de motor en de toestand van het geheel. Volgens hem was deze auto van 1977 en had een twee liter V6 motor.
Ik werd toch wel wat nieuwsgierig en ben er maar even naar toe gereden, hij stond in Wilp bij Deventer. Bij aankomst bleek het een type II 2000 S te zijn die hij verkocht in opdracht van zijn zwager. Deze zwager was inmiddels 76 jaar en eerste eigenaar, hij had de auto dus gekocht toen hij 52 jaar was en er altijd erg zuinig op geweest. Dat was van binnen ook wel te zien het interieur was nog in een heel goede en honderd procent originele staat tot op de radio toe werkelijk als nieuw. De complete historie met alle boekjes en stempels het gereedschap etc. De carrosserie was wat minder, er zat een mooi zwart skai dak op wat nog onbeschadigd was, de body was stratos zilver een mooie kleur. Zoals bij een auto van 24 jaar oud waren de bekende plekken zoals dorpels spatborden en bodem aan een grote las beurt toe. Eigenlijk dacht ik, opbergen in de schuur en over een paar jaar aan beginnen, een type II in een S uitvoering zijn niet alle daags en zeker de moeite waard om te restaureren. Ik heb eerst nog even een proefritje gemaakt en hij liep en reed netjes. Ik heb toen afgesproken om er een nachtje over te slapen, de verkoper in kwestie bleek wel op de hoogte van wat hij had staan gezien de vraag prijs. Het leuke was dat hij deze auto nu voor de tweede keer verkocht, nl in 1977 was hij werkzaam als auto verkoper bij een ford dealer in Raalte en hier had hij deze aan zijn zwager verkocht. Dus een eerlijke auto met complete historie. Toen ik thuis kwam heb ik eerst alles eens op een rijtje gezet en kwam toen op het idee om mijn maatje Mario te
	bellen. Mario was toen verloofd met mijn dochter Esther en ook een beetje met het capri virus besmet. Het weekend erop zijn we weer naar Wilp gereden, ik had intussen afgesproken dat als Mario hem niet zou kopen ik hem zou nemen en dan op te slaan. Na een proefrit was Mario overtuigd dat dit zijn capri moest worden en werden we het al gouw eens over de prijs. Of ik toen al een voorgevoel had is nu makkelijk te zeggen maar ik heb nadat we hem opgehaald hadden met Mario afgesproken dat als hij ooit met de restauratie zou stoppen ik de auto zou kopen. Na een jaar raakte de verloving met mijn dochter uit en was Mario niet meer in beeld. Af en toe
belde ik hem nog wel eens en vroeg naar de vorderingen met de capri. Het eerste jaar had hij met volle kracht aan de auto gewerkt en veel plaatwerk vervangen, de bodem op meerdere plaatsen gerepareerd. In februari 2001 heb ik Mario weer gebeld en gevraagd of dat hij nog verder ging met de auto waar inmiddels een jaar niets meer aan gedaan was.Hij moest er nog over denken maar zou mij terug bellen, na twee dagen kwam het antwoord dat hij er mee stopte en ik hem weer over kon nemen. Ik heb direct gevraagd of er nog mee te rijden was, Mario vertelde dat hij zo naar huis gereden kon worden. Ik heb toen de verzekering in orde gemaakt en afgesproken dat ik hem op een avond op kwam halen. Nou dat heb ik geweten, de auto was totaal gestript er zat maar een stoel in ik keek door de bodem op de straat, de zijruiten waren met tape vast geplakt, geen deur rubbers, ruitenwissers, nummerplaten, en de accu was kapot, het dashboard hing er bij. Maar de motor liep, de verwarming werkte en de verlichting was in orde. Nadat ik een pompstation opgezocht had en verse supersap getankt en de banden op spanning gebracht had begon de rit terug van Helmond naar Brummen, zo’n 120 km. Natuurlijk sloeg de motor onderweg een keer af, dus even aanduwen, maar na anderhalf uur was ik thuis, het was wel afzien en het tochtte als een gek maar de betrouwbare techniek liet me niet in de steek. Anne-Marie die als bezem wagen achter mij aanreed had alle verwijderde onderdelen meegenomen in de Peugeot Partner deze lag stamp vol. De dag na aankomst heb ik eerst alles gesorteerd en een plaatsje gegeven. Na inspectie van de carrosserie bleek dat alleen het voorfront nog vervangen moest worden. Gelukkig was deze compleet origineel en nieuw bij de reserve delen aanwezig. Binnen een week heb ik deze met de buurman die een co2 las apparaat had, pas gemaakt en gemonteerd compleet met keienvanger, het was een beste klus. De capri was toen klaar wat betreft het plaatwerk, en gereed voor het strak maken en spuiten. Omdat ik goede ervaring had met het schade bedrijf waar ook de Turbo gespoten was, is de capri op een auto ambulance naar deze spuiter gebracht. Op het moment dat ik dit stukje schrijf wordt de capri compleet kaal geschuurd tot het blanke metaal, dit om alle risico’s te voorkomen dat de nieuwe lak problemen gaat geven met de oude lak. Het is nu 29 Maart en ik hoop de Capri over twee weken weer thuis te hebben zodat het mooie werk, het afbouwen kan beginnen. Zoals gewoonlijk komen er weer veel nieuwe originele delen op, zoals de complete verlichting, de bumpers met rubber inlage en grille. Mijn vaste leveranciers Ton Pelders uit Drunen en Hans Otter van Capri Club Noord-Holland hebben mij weer zeer goed geholpen met reserve delen, echte liefhebbers met normale liefhebbers prijzen. De karakteristieke striping van deze type II S uitvoering heb ik met veel moeite in Duitsland kunnen kopen. De bedoeling is dat de capri weer 100% origineel wordt. Ik hoop dat hij klaar is in Mei, op de Internationale meeting Beekse Bergen. Mijn verzameling capri’s is nu wel compleet de 2600 GT type 1 ½ de 2000 S type II en de 2800 Turbo type III. Eigenlijk ontbreekt er nog een type I, maar voorlopig mooi zo……………. Maar je weet het nooit met het capri virus. Lucas Knol. Brummen 29 Maart 2001.