Australie. deel 4
Indonesie Australie deel 4
Nog een ..600. km en we zijn in het "rode" midden van het land en bij de beroemde Ayers rock tegenwoordig draagt ze de aboriginal naam Uluru en de vlakbij gelegen Olga's heten Kata Tjuta.
5 mei Uluru,
We gaan direkt naar het bezoekerscentrum die sterk aanbevolen wordt in de Lonely
Planet hier zouden aboriginal kunstenaars aan het werk zijn, dansers en
betaalbare kunst.Aangezien Uluru een aantal jaren geleden teruggegeven is aan de
aboriginals hebben we hier hoge verwachtingen van.
Helaas zoals zovaak hier in Australie geen kunstenaars aan het werk, geen
dansers, onbetaalbare "kunst" zelfs geen aboriginal te zien, alleen
een blanke die envelopjes stempelt !
Ozzies zijn kunstenaars in het opblazen van lucht.
Uluru is 1 rots van 3,6,km lang en 348 meter boven de grond waarschijnlijk ligt 2/3 onder de grond. Als de zon draait veranderd de kleur van diep rood naar beige.De hele rots en omgeving is cultuurgoed van de Anangu aboriginals en er wordt met klem gevraagd om de rots niet te beklimmen en de voor hen heilige plekken met rust te laten.
De volgende dag zijn we naar Kata Tjuta gegaan, dit zijn meerdere rondere
rotsen, de grootste rots
Mt Olga is 546 meter hoog, plm 200 meter hoger dan Uluru.
Hier hebben we de wandeling door de valley of winds gemaakt en dit was
indrukwekkender (voor ons) dan Uluru.
Het moment dat we door de eerste canyon heen gelopen en geklommen waren en dan
het uitzicht over de mooie groen vallei omringt door monolieten ..........zo
mooi.
Helaas kun je deze indruk nooit op een foto vastleggen maar toch hebben we een
poging gewaagt.
7 mei
Bepakt en beladen willen we de camping afrijden als we 2 bekende motoren zien
staan, stoppen, helmen af en yes het zijn Connor en Claire, we hebben ze voor
het laatst gezien in Nepal. Op de vraag waar Mark (de vriend van Claire) is is
het even stil en slikken.....
Mark is de dag ervoor op een dirt road met zicht op de Olga's gevallen en met de
flying doctors naar Alice Springs gebracht i.v.m inwendige verwondingen.
De motor is niet meer te rijden en wordt met een truck naar Alice gebracht.
Uiteraard willen Claire en Connor zo snel mogelijk naar Alice toe en we spreken
af om elkaar te treffen op de camping.
Op weg naar Kings Canyon zijn we stil , ingedachten en realiseren ons hoe kwetsbaar we zijn op onze twee wielen ondanks alle beschermende kleding en ervaring zit een ongeluk in een klein hoekje.
8 mei Kings Canyon
is een spectaculaire gorge, vroeger -tig eeuwen geleden- is dit een grote
binnenzee geweest met 100 meter hoge kliffen te vergelijken met de kliffen bij
de Nullabor.
De mooie kleuren van de rotsen kun je traceren; geel=het vroegere strandzand,
wit=het kalk van de schelpen e.d.,rood=ijzer,zwart=de algen. als je er voor gaat
zitten kun je als e de bomen e.d. wegdenk het oerlandschap terug halen, daar
heeft de zee gelopen, daar was het strand.
De mooie wandeling over de rim heen lijdt naar de Garden of Eden, een mooie
waterval omgeven door palmbomen, een echte oase in het midden van het droge hart
van Australie.
9 mei
Na de val van Mark besluiten we het gewone asfalt te nemen naar Alice toe, we
zijn geschrokken en willen weten hoe het met hem gaat.
Onderweg bij een koffie stop horen we dat er consternatie is in Nederland, Pim
is dood geschoten, in 1 keer weten ze hier waar Nederland ligt; wij Hollanders
staan vreemd bekend hier, iedereen loopt stoned rond, we doden onze oude mensen
en schieten onze politici neer!!!!
In Alice hebben we een druk sociaal leven, de Belgen arriveren gehavend nadat
ze de Finke gorge hebben gereden en moeten de dominator van Katerine renoveren,
ET moet het een en ander aan de auto herstellen (hun campsite wordt omgetoverd
tot werkplaats), ziekenhuis bezoek aan Mark (hij heeft 1 nier beschadigd) e
'savonds wordt er gepraat en gelachen bij de cabine van Claire die deze
broodnodige ontspanning opslurpt als een droge spons.
Na 5 dagen wordt de beslissing genomen dat Mark naar Adelaide moet worden
gevlogen en daar geopereerd zal worden, vliegensvlug helpen we Claire alles te
pakken en naar het vliegveld te gaan. Leon en Connor regelen het vervoer van de
motoren.
18 mei vertrekken we naar Darwin samen met de Belgen, de dominator kan weer
rijden maar rookt nog erg,een beetje olie verbruik, ze wordt al snel
rookbommetje gedoopt.
De eerste dag redden we het nog om 80 a 90 te rijden, ieder 100 km effe iets
olie erbij ( 1 liter!! en ze wordt omgedoopt tot olie dommeke, de dominator niet
de berijdster) maar als we stoppen op een parkeerplaats om de tenten op te
zetten stopt ie er mee, geen geluid meer uit te krijgen .
Het is te donker om nog iets te ondernemen dus de volgende ochtend eerst
operatie oliedommeke, de bougie moet vernieuwd worden.
Het rijden wordt aangepast, niet harder dan 70en iedere 50 km stoppen en een
litertje olie erbij.
Deze monsterrit duurt 4 dagen en we zakken in snelheid af tot 60 km per uur,
dat heeft natuurlijk ook voordelen, we zien iedere mier oversteken en katerine
zorgt voor de vrolijke noten!!
Sputterend op oliedommekes laatste benen lopen we 21 mei Darwin binnen.
Leprechaun motel heeft er een camping bij waar het lekker onconventioneel
toegaat, Katerine en
Frederik krijgen een caravan tot de beschikking om de dominator te reviseren en
er wordt hard gewerkt door Frederik, hij slaat zich door de frustraties heen van
gereedschap (made in China) die afbreken en niet erg behulpzame motor zaken.
Wij regelen onze tickets naar Indonesi・瘢雹瘢雹瘢雹瘢雹en hebben een reunie met Dennis en
Aafke.(he kits gedraag je netjes de laatste 2 maanden!!)
29 mei vertrekken we naar Kakadu national park berucht om de muggen ( in
australisch dialect mozzies genoemd) en de zoutwater krokodillen immens grote
beesten -kunnen 14 meter lang worden- en de grootste vleeseters in Australi・瘢雹瘢雹瘢雹瘢雹
We blijven hier 3 dagen maken mooie wandelingen om de billabongs , bekijken de
rotstekeningen van de aboriginals, hebben een pracht zicht op Arnhemland -daar
mogen we niet in omdat gesloten aboriginal land is - zien de salties in de
rivier en lopen Bert en Greta tegn het lijf.
Na 3 dagen hebben we genoeg van de mozzies en gaan naar Pine Creek en van
daaruit naar het Litchfield national park.
Kakadu ligt rechts van de Stuart highay en Litchfield links maar zijn zo
verschillend van elkaar!!
In Litchfield zijn verschillende watervallen die uitkomen in poelen omringt door
huizen hoge kamerplanten.
Hier hebben we Jolanda haar verjaardag gevierd, met ontbijtje op bed en een duik
in de poel van de Florencefall, dit alles onder het toeziend oog van een groene
guana en de wallabi's.
9 juni werd het weer tijd om richting Darwin te gaan via een prachtige dirt
road waar we ons 50 km op uit konden leven.
Helaas trilt wasbord behoorlijk en zodra we op het asfalt komen bemerkt Leon dat
de ketting ratelt, hij is het visje kwijt waarmee de ketting geklonken zit. Met
ijzerdraad kunnen we het nog redden tot Berry Springs maar daar moet toch echt
gerepareerd worden , natuurlijk hebben ze in dit gat geen gereedschap maar na 2
uur werk heeft Leon met de handige handjes het voor elkaar, een schakel er tussen
uit en met vereende krachten wordt ie weer aan elkaar geklonken met de hamer.
Maar een ongeluk komt nooit alleen (vraag maar aan Bert) op de camping
aangekomen breekt het elastiek in de tentstokken en de frustratie stijgt als het
elastiek tot 3 keer toe terug schiet en de hele operatie kan weer opnieuw kan
beginnen.
Je snapt het vast wel, een vette happen avond met een biertje is het enige die
dit op kan lossen.
zondag 10 juni gaan we de mail weer eens controleren, 48 stuks!!! bedankt allemaal voor de felicitaties, kaartjes enz.,fantasties als je aan de andere kant van de wereld zit.
14 juni vertrekken we naar Bali we nemen de motoren niet mee dus gaan weer oud vertrouwd backpacken , we nemen de laptop niet mee dus de volgende nieuwsbrief duurt zeker 9 weken voor ie op het net komt te staan.
groetjes en tot mails Leon en Jolanda.
Dit is 1 van de eeuwenoude rotstekeningen
gemaakt in Nourlangierock in Kakadu.
 |
 |