Hallo allemaal,

Allereerst weet ik niet waarom de foto´s er zo slecht uit zien maar als ik het gevonden heb zal ik ze veranderen. We worden steeds lakser in het schrijven van de nieuwsbrieven, of het nu komt door de weinige reacties die we krijgen of door het feit dat we het reizen steeds meer ervaren als een manier van leven en het niet zo bijzonder meer vinden om er over te schrijven weten we niet, maar hier komen de laatste weken Australië.

17 augustus vertrekken we uit Darwin en de rit gaat gepaard met de zoete herinneringen aan Katerine en Frederik, het Belgisch mopje en oliebommeke. Vlak bij  Adelaide river is er een bosbrand en we rijden hier (gelukkig) zachtjes doorheen, net als in Europa houdt het wild niet van vuur en een kangeroe wil vlak voor Jolanda's motor de weg oversteken! Bij beiden slaat het hart een extra keer over, 2 keer onderuit gaan zou toch vreselijk wezen. Gelukkig voor ons draait ie net op tijd weer om en rent terug het vuur in, maar we zijn weer gewaarschuwd.
De komende dagen rijden we non stop de 3600 km naar Brisbane om voor 30 augustus bij Leon's tante langs te gaan en een filmpje te maken voor de 50 jarige bruiloft van zijn ouders.

Helaas gaat het niet helemaal zoals we willen, we hebben een noodgedwongen stop van 2 dagen in Mount Isa omdat de motoren erg veel benzine gaan gebruiken. de verschillende Yamaha dealers waar we voor advies gaan hebben geen idee waar het aan kan liggen, misschien de constante wind, misschien de nieuwe (natte) luchtfilters die we geplaatst hebben in Darwin.
We beginnen bij het begin en de ene stop plaatsen we nieuwe bougies, de andere maken we de luchtfilters schoon en i.p.v. de speciale "sticky" olie gebruiken we dit keer gewone olie.
Niets helpt echt en via Winton-McKinlay (bekend van Crocodile Dunddee)-Barcaldine-Mitchell- Roma en Toowoomba rijden we naar Brisbane.

Het was voor Jolanda de mooiste rit, 3500 km out-back, vlaktes, desolate gebieden, zo nu en dan een auto en verder niets. Leon vond het vooral saai en heeft alle Hollandse liedjes uit de kast getrokken die hij wist om niet in slaap te vallen.

24 augustus komen we 'savonds laat aan op de camping waar Peter en Wendy( 2 Liverpoolers ) al neer gestreken zijn en het weerzien is hartverwarmend, er wordt voor ons gekookt terwijl wij in het donker maar met de het licht van de motor de tent opzetten.
De volgende dag begint het te regenen en het blijft regenen voor 3 dagen. De tent komt in een meer te staan en alles  maar dan ook alles is nat. Maar dan ook alles de slaapzakken, matrassen maar ook de rugzak met alle kleren en twee van de koffers hebben gelekt en de boeken en fotoalbums zijn doorweekt.
We moeten onze toevlucht zoeken in een cabin en proeven de luxe van een keuken, bed en dekens.

Maar we blijven zondagskinderen; Ken en Carrol, die we 1,5 jaar geleden in Bangkok tegen zijn gekomen en toen op weg naar huis waren na een trip van 4,5 jaar, komen ons opzoeken en stellen hun huis beschikbaar!
Nadat we bij Leon zijn tante zijn geweest,- helaas was het filmpje van slechte kwaliteit hoorden we later- zijn we naar Ken en Carrol gegaan.
We konden daar de motoren uit elkaar halen om naar het benzineprobleem te kijken, de voorvorkolie te vernieuwen, dat was iets heel nieuws, nog nooit gedaan, jolanda's voorrem zat vast en nog meer van dat soort klusjes (lees een aantal dagen werk).
Toch hebben we een te gekke tijd gehad, dia's kijken van hun trip, een BMW-club avond, vuurwerk in Brisbane stad en vrij internetten. Ken en Carrol bedankt voor alles!!!!!
We regelen hier tickets voor ons en de fietsen naar Los Angeles. Helaas zijn alle prijzen en voorzorgsmaatregelen na 11 sept schrikbarend omhoog gegaan en we besluiten om niet naar Nieuw-Zeeland te gaan maar rechtstreeks naar Los Angeles in de USA.

Dat betekend ook dat we weer aan een datum vastzitten en als een gek op weg gaan naar Adelaide om Jolanda's neef  nogmaals op te zoeken, een D-tour van 6000 km.

8 sept verlaten we hotel California (Ken en Carrol) en nemen de laatste echte out-back route via Broken Hill welbekend van de Flying Doctors.
De rit is niet zonder (kleine) probleempjes zoals een losse spiegel, oordoppen die we kwijt raken en als klapper op de vuurpijl komt Leon klem te zitten onder zijn motor!! Tijdens het maken van een foto (Leon met zijn motor) gaat ie met z'n achterwerk op het voetpedaal zitten en de motor kukelt om, Leon komt met zijn voet klem onder de koffer te zitten en Jolanda krijgt de motor in haar eentje niet omhoog, dan eerst maar een foto maken voor ik hulp vraag besluit ze.

De weergoden zitten niet mee, dit stuk we hebben veel regen en een constante kop wind, we zijn 'savonds echt kapot van het rijden.

In Broken Hill zijn we een paar dagen neer gestreken, de wind zorgt ervoor dat we ons tentje wat al zo geleden heeft in Brisbane niet meer kunnen gebruiken, tentstokken die zijn gebroken, tentzeil wat is uitgescheurd en ritsen die niet meer werken. We kunnen gelukkig een caravan huren voor een paar dagen.

We bezoeken hier ghosttown Silverton, waar Mad Max opgenomen is en de serie Flying Doctors, met een schitterend museum in de oude gevangenis, de Flying Doctors Service, erg interessant.
Maar als klapper op de vuurpijl bezoeken we de Day Dream mijn, de laatste 30 km dirt road in Australie rijden er naar toe is prachtig, zand, losse stenen, bochtjes en natuurlijk weer kangoeroes.
We krijgen een leuke enthousiaste rondleiding in de mijn met lampen en accu's bevestigd aan en het op lijf kruipen we de gangen door en krijgen zo een idee hoe hier jaren geleden gewerkt moest worden.

15 sept. vertrekken we voor het laaste stukje naar Adelaide, het regent, het is mistig en steekt een heuse storm op. De wind komt met 100 km per uur recht op ons af en Jolanda kan de motor haast niet meer houden, in een gat van niks genaamd Yunta besluiten we om te stoppen. We nemen een cabin bij het tankstation en omdat er haast nooit iemand besluit om de nacht te blijven worden we in de watten gelegd, extra kussens, een tv., dekbedden en koffie en thee zoveel we willen.

16 sept De wind is gaan liggen maar met regen leggen we de laatste km naar John en Ellen af, het weerzien is hartverwarmend en er liggen brieven en een pakketje op ons te wachten.
Tuurlijk worden deze open gerukt en vooral de drop vind aftrek bij ons allen! In het pakketje zit ook een fotoalbum met teksten van Jolanda's nichtjes en met traantjes in de ogen worden deze gelezen en herlezen.

De vlgende dag in de motorshop herkennen ze ons nog en we krijgen weer een zeer goede service terwijl we de banden verwisselen en de olie + filters vernieuwen..
De dagen bij John en Ellen vliegen voorbij, we zijn o.a. naar een Australian Footbal wedstrijd geweest (Matthew speelt op hoog niveau en het een leuker spel dan ons voetbal), en naar Victor Harbor waar we een mooie wandeling over het eiland hebben gemaakt en dolfijnen en jonge pinguïns hebben gezien.
Maar 1 van de hoogte punten waren de oude 8 mm filmpjes van Jolanda haar oom Henk van de eerste trip terug naar Holland. Niet alleen John als 8 jarige maar ook Jolanda haar ouders als jonge blommen en Jolanda als 6 jarige !!

Op het allerlaatst vertrekken we de 27 sept naar Sydney, we hebben toch wat dagen nodig daar om het transport te regelen voor de motoren, we rijden de 1600 km in 3 dagen en vinden 15 km van het vliegveld een camping. We huren een caravan voor een week en installeren ons.
We worden geadopteerd door de overbuurman en het blijkt dat de camping bewoond wordt door "long stayers", een echt woonwagenkamp met einzelgangers, alcohol verslaafden en iedereen loopt  met de sigaret op de lip naar toilet of komt vragen wie we zijn (met sigaret op de lip) en wat we zoal gedaan hebben, in een woord geweldig, de mensen houden ons dan wel in de gaten maar we worden met alles geholpen. De overbuurvrouw is zo aardig om ons s morgens naar het vliegveld te rijden zodat we de kosten van een taxi in de zak kunnen houden.

Eerste wat we in Sydney doen is naar Qantas Freight toe, we hoeven de fietsen niet te kratten, moeten wel naar Dangerous goods office toe om de brander en alle lijm apart te laten verpakken en customs komt 7 oct alles controleren als we de fietsen inleveren.
 so far so good, alles weer opnieuw inpakken om de fietsen zo licht mogelijk te maken en de Australische dirt eraf wassen. We hebben al een 'ticket' voor de fietsen, 440 kg extra bagage voor 2300 A$.
7 oct Eerst naar DGM, daar worden de lijmen en de brander in een doos gepakt en de fietsen voorzien van de benodigde stickers, dan naar Freight waar de bagage wordt gecontroleerd, dan komt customs die de benodigde stempels geeft in de carnetten en als laatste de papierwinkel van freight. De motoren worden gewogen en het blijkt dat we minder kilo's hebben dan waar we voor betaald hebben.
Nu begint de grap: iedereen weet ons te vertellen waar je moet betalen, maar geld terug krijgen is een andere zaak. Van ieder bureau waar we heen gestuurd worden zijn de mensen behulpzaam maar het komt nooit voor dat er cash terug betaald wordt, dat wordt per cheque enige weken later geregeld maar aangezien we Australië voorgoed verlaten is er een probleem.
Het wordt hoog gespeeld, de manager zelf komt zich er mee bemoeien, vele telefoontjes en 3 uur later krijgen we onze 200A$ terug.

Daarna hebben we 2 dagen om Sydney te bekijken, de trein vertrekt op loop afstand van de camping en stopt in het centrum. We gaan uiteraard naar de beroemde brug, het operagebouw, een gratis tour door het govermenthouse, naar Victor Harbor en naar Sea World.
We genieten van de stad maar nog meer dat we 'savonds bezoek krijgen van Jacki en Ray, oude bekenden van de Nullabor en brengen de avond door met praten over de Nullarbor, foto's kijken e.d..

7 oct de overbuuf brengt ons naar het vliegveld en de trip naar Amerika gaat beginnen, we weten zeker dat de fietsen in hetzelfde vliegtuig zitten en we kijken uit naar de nieuwe avonturen.

groetjes Leon en Jolanda