Hey mate, how ye doing,?

We zijn weer terug in Darwin en staan voor de taak de 2 geweldige maanden in Indonesie te verslaan. We hadden al het een en ander voorbereidt zoals de geschiedenis, cultuur en de cultuurverschillen tussen de eilanden en de politieke situatie nu; het kost ons zeker 3 dagen om dit allemaal te beschrijven, foto's uit te zoeken (we hebben "maar" 400 foto's gemaakt) en op het net te zetten.
Helaas jullie zullen het met de verkorte versie moeten doen want nu we onze fietsen eindelijk weer terug hebben willen we alleen nog maar de baan op, we zijn te ongeduldig om nog 3 dagen op de camping in Darwin te zitten.
Hier gaan we dan:

Selamat Pagi,

14 juni komen we in Denpassar /Bali aan en worden dronken van alle geuren, kleuren en vooral de Aziatische herrie van de brommers, toeters, moskee・ en muziek, wat hebben we dit gemist!!!!
2 dagen blijven we in deze drukke stad en omdat we de komodo varaan willen zien, gaan we zonder Bali een blik waardig te keuren direct door naar Padang Bay een vissersdorp waar de ferry naar Lombok gaat.

Zo'n ferry is een waar feest, een komedie is beter omschreven:  beneden zitten de Indonesi・s met alle kinderen en bagage, en op de een of andere manier gaan alle toeristen gelijk door naar het bovendek, de dames trekken daar hun shirt en broek uit en liggen in minuscule bikini's te zonnen ge・corteerd door grote tattoe boys  in afzak broek.
Zodra de boot afvaart (naar Lombok is het 4 uur) is er een grote wandelparade, de Indo's willen natuurlijk ook wat "frisse" lucht happen en laten vrouw en kinderen beneden en gaan naar het boven dek om van het "uitzicht" te genieten!
Een aantal vrouwen vinden het vervelend dat er naar hun gestaard wordt, ze vinden het raar dat in het grootste moslimland ter wereld waar strikte regels bestaan hoe men gekleed moet gaan en wat de fatsoensnormen zijn, de mannen en jongens graag al dat witte vlees willen zien. Wij niet!
Eerlijk gezegd hebben wij ook genoten van al dat witte vlees dat in 4 uur door zon en wind kreeftrood werd getint en de pijnlijke koppies toen het strakke hemdje weer aan getrokken moest worden. Voor de knullen was het allemaal wat makkelijker, de Indische vrouw loopt niet naar boven om ongegeneerd te gaan staren naar de ontblote bovenlijven en de heren hoeven geen strak shirt aan te doen als ze verbrandt zijn .
Ja cultuurverschillen blijven leuk, zeker als je "kijker" bent en geen doelwit maar daarover later meer.

.De meeste toeristen gaan naar Lombok om naar de Gili eilanden te gaan, erg toeristisch het meeste koraal is verdwenen of reeds kapot getrapt door de vele flippers, wij dus niet, we raakten verstrikt in de charme van het stadje Mataram, Yohannes en zijn collega's legden ons zo in de watten  (met nasi als ontbijt en onbeperkt koffie en thee) dat we i.p.v 2 dagen een volle week zijn gebleven. 
Overdag shoppen, internetten en veel wandelen en 'savonds kregen we les bahasa Indonesi・ van Yohannes en onze buren Java en Ambon en keken we met z'n allen naar de WK voetbal.
Geweldig het enthousiasme van Ambon, hij sprong bij een bijna doelpunt bijna over de balie heen en danste de straat over bij een echt goal!
Maar ze kregen het met z'n allen voor elkaar dat we een aardig woordje bahasa leerden in een week tijd en eenvoudige gesprekjes konden voeren.

 
26 juni is ons laatste dagje in Mataram we hoeven "alleen" nog een pakketje te posten en dan kunnen we richting Komodo, nou dat pakketje heeft ons een hele dag gekost. Mataram bestaat eigenlijk uit 3 aan elkaar gebouwde plaatsjes en heeft dus ook 3 postkantoren.
Leon wil met de bemo (een minibusje) maar Jolanda verteld dat de bemo geen route heeft langs het grote postkantoor en dat we moeten lopen of de paardekar moeten nemen.

Wij , en de 10kg zware doos op het hoofd dragend, naar de standplaats van de paardekarretjes toe, even onderhandelen over de prijs en we worden de 3 km naar het postkantoor gereden. Onderweg geeft Jolanda een diepe kreun, en zegt "ik ben de moneybelt vergeten", maar misschien kunnen we wel met mastercard betalen. 
Natuurlijk kan dat niet en Leon zo lief als ie is loopt terug naar het hotel, Jolanda wacht met de doos in het postkantoor. Het duurt 1 uur,1,5 uur en eindelijk na 2 uur komt Leon opdagen, helemaal bezweet en begint direct te vertellen wat ie allemaal heeft meegemaakt, ondertussen doet ie z'n shirt omhoog en Jolanda ziet dat haar moneybelt open is en haar paspoort eruit steekt!! Waar is het mapje met geld???!!! Leon kijkt verschrikt, doet de belt af en samen kijken wij erin.....geen mapje met het geld!!
Wat is er allemaal gebeurd? Leon komt in het hotel aan, pakt de belt, telt het geld en loopt naar de straat, neemt een bemo naar het postkantoor, komt dus bij het verkeerde postkantoor aan en moet een andere bemo terug nemen, ziet dat ook deze niet de goede weg neemt, stapt uit en loopt in draf de 4 km naar het postkantoor.
We denken na, er zijn twee mogelijkheden, of Leon is gerold, of het mapje ligt nog op de kamer.
Dit keer gaat Jolanda naar het hotel toe, dat betekent 3 km lopen want we hebben nog maar 5000 roepia in de portemonnaie en als Leon echt gerold is dan is dat nog net genoeg om te eten.
Jolanda loopt biddend en smekend de 3 km want, wat ze Leon niet verteld heeft is dat in hetzelfde mapje ook de beide vliegtickets zitten en ze ziet het schip met ellende al varen.
Terug in het hotel, snel naar de kamer, kijken op bed, onder het bed, onder de kussens,op het bureau.....niks helemaal niks te vinden. Volledig desperit schuift ze de stoel onder het bureau vandaan .....en wat ziet ze liggen het mapje met geld en vliegtickets!!!!!
Opluchting en met voeten gedragen door vleugeltjes sprint ze de 3km terug naar het postkantoor, eindelijk kan het pakketje opgestuurd worden naar Jos.

27 juni beginnen we de monsterrit naar Flores, het eiland Komodo is alleen bereikbaar via Flores en we gaan met de bus naar de havenplaats Labuan Lombok, nemen dar de Ferry naar Sumbawa, weer de bus in naar Bima overstappen in de bemo naar Sape dan een Ferry van 8 uur naar Labuan Bajo op Flores en daar moeten we een boot zien te krijgen naar Komodo.we hebben al een ticket tot aan Sape.
So far so good maar eerst nog een column over hoe we zijn afgezet.

Op het busstation komt er een goed geklede man naar ons (we zijn met 3 andere toeristen) toe en vraagt of we vanuit Sape naar Komodo toe willen, hij biedt ons de mogelijkheid om onze ticket , met bijbetaling natuurlijk, te veranderen. Er gaat een snel ferry van Sape - Komodo-Flores en je hebt dan de mogelijkheid om 3 dagen op Komodo te blijven. Daar hebben we wel oren naar, het scheelt veel tijd, je kunt 3 dagen blijven en je hoeft niet te gaan onderhandelen in Flores met kapiteins of een dure trip te nemen. Dus wij allemaal kopen zo'n ticket met officieel logo van de busmaatschappij voor 200.000 roepia's  (50 gulden) als je bedenkt dat 300.000 roepia een goed maandsalaris is.
Alles gaat goed tot in Sape, daar blijkt dat er geen snel ferry bestaat, dat er die ochtend helemaal geen boot gaat en dat geen enkele boot stopt op Komodo dus de ticket is waardeloos Pisnijdig zijn we.
We zijn dan al 24 uur op, moeten de hele dag blijven hangen in de haven om de boot van 18.00 uur te pakken en zullen om 2 uur 'snachts aan komen in Labuan Bajo. Shit happens.

In de haven maken we kennis met Riki en Gerhard uit Oostenrijk, zij zijn ook gestrand en opgelicht en maken net als wij de keuze om de avond boot naar Labuan Bajo te pakken.
En deze avondboot is de leukste ferry die we hebben gehad,wij zijn de enige blanken tussen een paar honderd Indo's en trekken dus veel bekijks. 
Zo'n ferry bestaat uit een grote hal met allemaal pastic stoeltjes net als in de bioscoop, de vrouwen leggen sarongs en dekens op de grond voor de stoeltjes en installeren hun hele hebben en houen hierop, manden met eten kleine kinderen enz. Alles wordt gevoed en verschoond en daarna gaat er geslapen worden en alleen dat is al ongelooflijk, op de boot heerst een kakofonie van geluid, schreeuwen, gillen, praten,muziek en toch leggen de vrouwen hun hoofd neer, baby aan de borst en het slaapt!!!!
De mannen zijn aan het kaarten (voor grof geld) en iedereen let op de kinderen van iedereen, wij hebben geen tijd om te slapen, want vooral de jongeren komen naar ons toe om hun engels te gebruiken en we hebben zodoende dikke pret.

30 juni gaan we samen met Riki en Gerhardt een 2 daagse boottrip doen naar Komodo en Rinca eiland
Eerst snorkelen, lunchen op de boot en dan naar Rinca varen, waar we 5 km lange wandeling doen met een gids van dit unieke natuurpark. We zien de ongelooflijk grote en sterke varaan, wilde waterbuffels, wilde varkens en apen.Voor Jolanda komt een kinderdroom uit.
Daarna de boot weer op en we varen naar Kalong eiland waar we in een rustige baai de nacht doorbrengen. Terwijl de kapitein en de bootsjongen het eten koken genieten wij van de grote vleermuizen (vliegende vossen)die in de mangrove hangen en met zonsondergang uitvliegen en van de dansende dolfijnen aan de andere kant van de boot.
Onder het genot van een glaasje arak luisteren we naar de wedstrijd Brazili・ -Duitsland en drinken er nog een extra alss Brazili・wint, en moe maar zeer gelukkig vallen we op het dek in slaap.
De volgende ochtend, zeer vroeg, ontbijten we met lekkere gebakken bananen en varen naar Komodo eiland waar we een 7 km lange wandeling maken met een gids.
De beide eilanden verschillen erg van elkaar maar we zien 7 varanen, een roedel met herten, wilde varkens en buffels proeven van de tamarinde een heerlijke zoetzure vrucht waar ook een soort schenklimonade van wordt gemaakt.
Daarna naar de red beach waar we gaan snorkelen en dit is zo'n mooie onderwater tuin we kunnen er niet genoeg van krijgen, we zwemmen tussen hele scholen prachtig gekleurd visjes en zien schitteren koraal.
Na de lunch gaan we weer op weg naar Flores en 's avond liggen we vroeg maar erg voldaan op ons bed.

Het wordt tijd om weer verder te reizen en de beslissing is al gauw gemaakt we gaan naar Badjawa om er te komen moeten we weer acht uur bussen de bussen rijden hier niet zo hard en het is wat je noemt nog al bergachtig. 
Badjawa is een grappig stadje weinig toeristen deze maken allemaal dat ze naar Maumere  komen daar schijnen de drie kleuren meren te liggen en iedereen wil dat graag zien ondanks dat er in de Loneley Planet staat dat het uitzicht vaak beroerd is (veel regen en mistig) om dan vervolgens weer acht uur in een bus te gaan zitten om terug naar Badjawa te komen. Maar Badjawa heeft ook meren weliswaar een kleur maar deze kleur is dan wel bloedrood. Met Arnold Janssen (lokale katholiek) als gids gaan we naar de meren toe. We beklimmen een berg, lopen door een regenwoud, zien koffieplantages, proeven de passievrucht, ruiken de schors van de kaneelboom en ruiken de wortels van het tijgerbalmplantje om uiteindelijk de meren te zien en ze zijn inderdaad bloedrood.
 Arnold kan wel uitleggen hoe de meren aan deze kleur komen.
De goden wilden niet dat het gebied  gebruikt werd voor bebouwing en vorig jaar in Januari was er toch een onverlaat die het land ging bewerken 11 januari vonden de goden het genoeg en begonnen zich te wreken. Een aardbeving was het gevolg  grote stukken land werden weggeslagen de grond zakte in en de meren werden gevormd, de bloedrode kleur is een seintje van de goden dat ze het er echt niet mee eens waren.

's middags gingen we met Arnold  naar de berg dorpjes Bela en Langa hier wonen al sinds lange tijd de Ngada's  in hun authentieke behuizing, De vrouwen met de rode tanden van de betelnoot, veel kinderen op de arm, de weefgetouwen, de open huizen. Het is wat vreemd om te zien dat de missionarissen hier het geloof hebben gebracht. Door de week zijn de mensen Animistisch en op zondag katholiek maar dan ook echt katholiek, mooie kleertjes aan, boeken voor bijbelstudie onder de arm en naar de kerk.
 Nog steeds in het dorp hebben we uitzicht op een hoge berg  bovenop staan twee kruizen te  pronken (net als in Golgotha) en met Pasen wordt in een processie het derde kruis naar boven gedragen. Het was weer een erg interessante dag, die we niet gauw vergeten. En zijn we nog naar de drie kleuren meren geweest? Nee dus, na de zoveelste Lonely Planet reiziger gesproken te hebben die weer niets had gezien en 's morgens om vier uur zijn bed uit moest om voor veel geld te staan blauwbekken in de regen om geen meren te zien nee hoor laat maar zitten.

Badjawa was het punt waar we de terugreis begonnen. En uiteraard moesten wij dat weer hebben nergens een busticket te koop, nu moet je weten dat er op Flores een heuse toeristenschool is die hun leerlingen in het seizoen laten stage lopen, de beste leerlingen gaan naar de grotere steden en de mindere trekken het binnenland in. In Badjawa was een hele kudde losgelaten. 
Ze moeten veel met buitenlandse toeristen praten om hun engels te verbeteren en in het hotelletje waar wij zaten liepen er zelfs twee rond, de baas was weg voor een dag, de vrouw sprak geen engels en de stagiaires ook niet (behalve drie keer per dag vragen of het bed gestript moest worden) dus echt gemakkelijk was het niet om een ticket te kopen.
 In en restaurant kwamen we een reisleider tegen die een groep Scandinavi・s aan het rondleiden was ja hoor hij kon wel een ticket regelen en we zouden dan morgen in zijn bus de terugreis naar Labuan Bajo (havenplaats flores) kunnen beginnen. 
Vee vervoer was het; iedereen in de bus, de zakken rijst erbij, een levend varken op het dak, in het middenpad nog wat plastic stoeltjes, een paar extra banken in de bus gesleuteld zodat iedereen in ieder geval geen beenruimte meer had. Die arme Scandinavi・s met hun toch al te lange benen. De westerlingen zaten op de bankjes en het middenpad werd bevolkt door de Indonesi・s, voor ons zat een vrouw in het middenpad en ze hing met het hoofd op de chauffeurs rugleuning de vrouw werd steeds erger wagenziek en kotste de chauffeur vrolijk in zijn nek, nou is het zo dat alle bussen zijn voorzien van plastic zakjes en je alleen maar even plastiek hoeft te roepen als je slecht in orde bent, de chauffeur onder de kots had hem goed zitten, de vrouw werd na achteren gewerkt, de nek werd uitgeveegd en de reis werd vervolgt.
De vrouw nog steeds slecht in orde pakte haar tas en gooide deze bij de voor ons zittende Zweed op schoot en legde vervolgens haar hoofd op de tas en ging weer slapen. Hoe de zweedse ook probeerde ze kreeg de vrouw er niet af en was dus gedwongen om haar slaapbenen in dezelfde positie te houden voor de rest van de reis.

Het werd weer eens hoog tijd voor een ziekenhuis bezoekje -in bijna alle landen maken we van deze mogelijkheid gebruik- nu was Jolanda weer eens aan de beurt. De open gekrabde muggenbulten uit Australi・(Kakadoopark) waren flink aan het onsteken en het lukte niet om de wonden goed te verzorgen het was te vochtig dus de wondjes bleven open gaan en vormde geen korst.Op het moment dat er spontaan nieuwe gaten in haar been vielen vond zelfs de eigenwijze Jolanda het tijd om te gaan. Het ziekenhuis was leeg de dokter zat net als alle straatverkopertjes buiten op klanten te wachten en was dan ook blij om ons te zien, er werd eerst gekeken en vervolgens werden de medicijnen uitgezocht weer een antibiotica kuur slechts voor drie dagen en ondertussen de wonden insmeren met antibioticazalf, drie euro lichte maar met een zak vol pillen liepen we een half uurtje later het ziekenhuis terrein weer af.

We vertrekken naar Canawa eiland en dit is een echte aanrader beter dan de Gili's waar iedere toerist heen schijnt te moeten gaan. Canawa is een dik uur varen van Flores, het eiland telt 15 vrij staande bungalows met een twee persoons bed, ze hebben een badkamer met 'savonds de sterrenhemel als plafond. Het restaurant serveert de heerlijkste maaltijden en kent aardige gasten die bedienen. Het dierenleven bestaat uit een grote zwarte kater en een tam hert. Verder moet je wel drie meter de zee in lopen vanaf een spierwit strand om het mooiste koraal en de kleurige vissen te kunnen bekijken. Bovendien telt het nog wat palmbomen die voor de nodige schaduw zorgen  We hebben heerlijk gesnorkeld, o.a. maanvissen en een zeepaardje gezien. Alles is goed betaalbaar maar helaas zat onze tijd er naar 6 nachten er weer op. Kortom helemaal te gek.

Het is vierentwintig uur om in Mattaram op Lombok aan te komen, eerst een ferry van 8 uur naar Sumbawa waar we een nachtbus in duiken. Deze is echt luxe; met echte slaapstoelen, een airco, een tv (die gelukkig uitstaat) en een toilet in de bus, en zowaar beenruimte nou dan kan openbaar vervoer toch nog leuk  zijn. Onderweg wordt er gestopt om een hapje te eten en de beentjes te strekken. Vervolgens de boot naar Lombok. Het was zo goed om weer terug te komen in Mattaran de jongens van het hotel hadden op de deur van onze kamer een welkomstbord gemaakt met de tekst Welcome mein her Lion Landshur met daaronder don't disturb. in een woord geweldig

Motorbiken in Indonesi・is een belangrijk onderdeel van het verkeer de motorbikes die je hier kunt kopen zijn rond de 125 cc en het is net als in Nederland een status symbool gelijk aan een auto. We hebben er 2 gehuurd en zijn er mee over Lombok "geracet" harder dan 60 kun je niet en is eigenkijk ook niet aan te raden er is zoveel langzaam verkeer dat het gewoon te gevaarlijk zou worden, paard en wagentjes volgeladen fietskarretjes en ga zo maar door. We kregen een uitnodiging van een knul uit het hotel om zijn dorp te komen bekijken en dat was aan de oostkust van Lombok eigenlijk vlakbij Padang bay maar dan meer zuidelijk. In anderhalf uur ben je over het eiland dus zo groot is het niet. Maar wat was dat weer lekker om te rijden, je kunt weer alles zien om je heen kijken alles ruiken stoppen waar je wilt om foto's te maken, prima dus. Het dorp was een van de vele veel vissermannen, vrouwen die allerlei manden dragen eethuisjes maar met dit verschil we waren de enige toeristen dus iedereen keek ons aan en lanceerde zijn engels op ons. De kinderen bleven schreeuwen h・mister en daarbij makt het niet uit of je man of vrouw bent. 
We dronken heerlijke koffie bij de familie en werden vervolgens naar het plaatselijke hotelletje gebracht Bungalows met uitzicht op zee een restaurantje en ja hoor hebben wij weer een karaokebar met geweldige boxen waar uiteraard veel lawaai uit kan komen. De bungalows waren van dat type dat zijn beste tijd wel heeft gehad maar de bar was spiksplinternieuw hier zou niets kapot aan gaan nu maar hopen dat de stroom uitvalt.
Karaoke is een echt onderdeel in het Aziatisch leven en lawaai hoort daar bij alles staat zo hard als het maar kan en dan lekker vals meebleren op de geweldige zanger van tv. Maar het was nu stil en misschien hadden we wel geluk  Om 10 uur was het nog steeds stil en we keken elkaar verwachtingsvol aan. Net toen de laatste arak door de keel gleed begon het gebler en dat zou door gaan tot 2.00uur  Toch maar eens vragen of het niet wat zachter kan Jolanda de bar in en tot de grote verbazing stond er niemand te zingen maar het was een opname van een misschien wel overleden "artiest" Ja het kon zachter en hellaas duurde dat maar even na twee uur keerde de rust zodanig terug dat we in slaap konden vallen.
De terugweg naar Mataran hebben we lekker rustig gedaan veel stoppen foto's maken en lokaal kletsen Ceremonies bekeken en lekker selamat minum (lekker drinken).

Terug in Mataran ja dat was ons thuisplaatsje in Mataran een klein tripje naar het waterpaleis een tempel en een olifanten uitlaatplaats geweest het was leuk maar helaas niet spectaculair.

We hadden nog twee weken op Balie En  hebben deze doorgebracht in Ubud en Pandang bai Ubus is erg toeristisch net als de rest van Balie trouwens veel toeristen veel hotels maar ook rijstvelden we hebben wel wat met die rijstvelden de verschillende kleuren groen de verschillende waterloopjes de hoedjes die het rijst planten en heerlijk dwalen tussen de buffels en de verschillende vogels. Tot onze verassing bleek de wandeling ook nog door een stuk jungle te lopen en met enge bamboe bruggetjes over een paar rivieren dit was al genoeg om een dag of twee in Ubud te zijn. 

Padang bay was een  muziek-gebeuren nee geen karaoke dit keer maar een Nederlandse Diana heeft er samen met haar vriend een Blues cafe waar 's avonds drie keer in de week de blues door het dorp schalt. Het leek wel of elke Indonesie een gitaar kan bespelen, iedereen wisselde met iedereen en het was dus een grote jamsessie. Wil je er heen ga dan naar Padang Bay op Balie en zoek Oman Oman (ook lekker eten trouwens).
We hebben er heerlijk genoten lekker gezwommen, gesnorkeld en ons weer voorbereidt op Australi・ Twee maanden zijn voorbij gevlogen en ondanks het gezeur van de bemorijders het afzetten van boottickets verkopers enz hebben genoten, het hoort er allemaal bij anders moet je niet aan reizen en lekker thuisblijven.



USA DEEL 1

 

 

 

.

Hosted by www.Geocities.ws

1