Australië deel 1
We zijn gevlogen van Singapore via Kuala Lumpur naar Perth in het westen van
Australië de motoren hadden we reeds vooruit gestuurd met een boot en die
zouden er ongeveer 16 dagen over doen. Dus 29 december 2001 kwamen we aan in een
'savonds veel te koud Australië, de motoren zouden al 27 december
gearriveerd zijn dus zodra het tentje stond wij bellen of we de motoren konden
ophalen uit de haven. Dit was wel erg kort door de bocht we waren hier in
Australië iedereen is lai back (rustig aan breek absoluut het lijntje
niet, maar no worries het zal allemaal wel in orde komen.)
Verder is alles mooi in Australië ze hebben de neiging om te
overdrijven en om van niets iets te maken, we zullen daar staaltjes van
vertellen.
In de haven werd tussen oud en nieuw alleen maar halve dagen gewerkt en
uiteraard werd de tent met de feestdagen gesloten, kortom na elke dag zo'n
beetje hetzelve antwoord gehoord te hebben "no mate they have not been
arrived cal back tommorow same time" kregen we na twaalf dagen wachten
eindelijk het verlossende antwoord 'you can pick them up tommorow". We
wisten niet wat we hoorden.
Niet te vroeg gejuicht want er kon nog van alles fout gaan hadden we
gemerkt van Tamara en Ewald (twee oostenrijkers die hun zes wiel -ja ja
zes wiel- aangedreven ex militaire truck hadden laten overkomen.
Zij hebben meer dan 30 dagen moeten wachten en na de controle bleek er een slak
en een paar koffiebonen in de wagen te zitten, weer een reden om de wagen te
ontsmetten 24 uur wachten en 150 A$ lichter eindelijk de wagen te krijgen.
Dus wij, gewapend met geleende hamer en de banden afnemers, gereserveerd
gelukkig naar de haven, de kratten mochten pas open als customs was gearriveerd
en deze jongens wilden 80A$ per half uur voor de controle. Ik al denken aan al
die grote spijkers die we er in Maleisië hadden in geramd, dat zou nog wat
worden. Customs en Quarantaine kwamen en het ontkratten kon beginnen,
eerst breekt de klauw van de hamer af (made in China) en na 6 klappen valt de
kop van de hamer in 20 stukken (gietijzer??) Customs had een betere hamer en een
koevoet en het krat week van zijn spijkers.
Nu kon de zaklamp van quarantaine aan en terwijl hij alles bekeek -zelfs de
onderkant van de motor-, druk bezig liggend op zijn buik, zie ik een kakkerlak
boven uit het krat kruipen, hij niet gelukkig. De koffers gingen open en alles
wat maar enigszins op eten leek, moest worden bekeken Jolanda was druk bezig om
alle koffers te openen en overal een uitleg bij te geven. Thee werd gewoon in de
bus gelaten en ook niet gevonden (we wisten dat vlees en melk producten
problemen konden geven, maar thee en koffie??)
We waren blij dat we motoren schoon hadden gemaakt in Kuala Lumpur want er werd
moeilijk gedaan. Na een uur kregen het verlossende woord en konden we de resten
van de kratten in de afvalcontainer gooien we hadden de kratten compleet uit
elkaar moeten trekken, en het Australische asfalt gaan proberen. Met een bijna
lege voorband in Jolanda fiets reden we naar het eerste beste benzine station
voor benzine en lucht. We waren blij eindelijk konden we weer rijden en waren
van het gezeik af om elke dag te bellen en weer nee te horen. Ook konden we de
geleende truien en jassen weer terug geven, we hadden eindelijk weer onze eigen
spullen.
We
hadden het plan gemaakt om eerst een stukje naar het noorden te rijden -tot aan
Exmouth- en daarna weer terug naar het zuiden om vervolgen naar het oosten te
rijden op de kaart leek ons dat wel wat Exmouth ligt ongeveer dertien honderd km
van Perth.Onderweg kwamen we door verschillende Natural Parks een leuk groot
stadspark is Yanchep N.P. hier konden we de Koalaberen van dichtbij bewonderen.
Ook waren er diverse grotten te bewonderen, maar zoals met de tempels in
Thailand je kunt er ook te veel zien.
Het park kon ons verder niet zo boeien en we besloten door te rijden naar
Cervantes de Pinnacles zijn hier te bewonderen.
Het was de volgende dag dat we de foto's hebben gemaakt in het vroege ochtendlicht.De Pinnacles zijn lange -sommige wel tot drie meterhoge stenen, het is het zelfde proces wat we ook in Turkije hebben gezien de zachte steen lagen worden door de wind weggeblazen en er ontstaan zeer grillige vormen.Wat ons erg tegenviel was dat er weer geen informatie aanwezig was over de voor de aboriginals belangrijke plek.
Vanuit Cervantes omhoog gereden naar Geralton echt een dertiende van de
dertiende Januarie dus. Leon een lekke achterband Met een gangetje van over de
negentig ben je niet blij als later blijkt dat het hele ventiel finaal is
afgebroken. Waar ik niets van snap want de onderste moer van het ventiel was 
niet aan gedraaid en het ventiel stond keurig recht toen we vetrokken. Later
bleek er ook nog een gaatje in de band te zitten Dus dat ventiel zal tijdens het
lekrijden wel zijn afgescheurd, maar goed het is en blijft een k klus om de
motor in bedwang te houden zonder neer te gaan. Het is me gelukt uiteindelijk.
Australiers rijden door terwijl wij het wiel verwijderen de band afnemen en de
binnenband in een afvalbak gooien, na een klein uur kunnen we onze weg weer
vervolgen de binnenkant van de buitenband was schoon.
Jolanda's rechterspiegel draait alle kanten op en blijkt door het trillen dat zogoed als alle schroefdraad van de stuurhouder (aluminium) en het verlengstuk (roestvrijstaal) verdwenen is. Superlijm is hier voor ook geschikt als we aangekomen zijn op de camping lijmen gewoon alles lekker vast. Een nacht drogen en zelfs na 2 maanden als ik dit typ zit het nog steeds.Jolanda die voorop rijdt ziet een Emu midden op de weg staan en na stevig aandringen wil het beest de weg verlaten, als tot slot nog de riem van de tanktas afbreekt hebben we het gehad de camping is vlakbij om alles te repareren.
Ja je zou er een hoofdstuk aan kunnen wijden alles wat kapot gaat zelfs de zogenaamde goede merkartikelen laten het afweten, de Msr brander die van de collega's van Larenstein hebben gekregen brandde pas goed toen we er achter kwamen dat een van de plaatjes onder de kop verkeerd om zat. De "fantastische" all weather all season pakken blijken helemaal niet te ventileren als het ook maar iets warm is dan ben je nog zeiknat maar dan van je eigen zweet.
Terwijl we lekker aan het repareren zijn blijkt dat we bij Jolanda's fiets een nieuwe ketting hard nodig is ze heeft er 30.000km mee gereden en dat is heel netjes, we hadden alle spullen bij ons alleen een slijptol om de ketting te verwijderen net niet dus we zochten een motorfiets garage waar we de klus konden klaren en een apparaat konden lenen. Dit was echt te gek we konden later ook nog een dop dertig lenen om het voortandwiel los te krijgen en een apparaat om de ketting te klinken, en dit alles voor niets.
We rijden weer verder naar Kalbari lekkere binnendoor weg langs de kust, mooie zoutmeren gezien echt roze heel apart. We hebben aan de kust een camping waar we bijna vanaf worden geblazen In Australië heb je of wind of vliegen.
Kalbari bekend om zijn waterlopen Gorges zoals ze hier genoemd worden er was al wat weinig water in de rivier (sommige stukken stonden reeds droog) maar het zou te gek zijn, we hebben ons de loop maar bespaart, -gelukkig heb ik nog steeds slechte knieën- later hoorden we dat de loop (4 uur) wel leuk was geweest maar iedereen was gek geworden van de vliegen.
Om een andere reden herinneren wij ons Kalbari erg goed, 'savonds om 23.00
uur komen er 3 ozzies naast ons staan op de camping. het gaat met geschreeuw,
tegen de tent aan lopen e.d , we vragen of het misschien iets zachter kan en
worden op een staaltje aso gedrag vergast waar\de honden geen brood van lusten:
"Australië is van de Aussies en als wij ons niet gedragen moet je naar
europa terug gaan ,"jullie zijn alleen maar goed voor het geld enz enz.
Dit hele gedoe duurde tot 3 uur 'snachts!! De volgende ochtend natuurlijk weg
maar niet nadat we bij de campingmanager het verhaal hebben gedaan en haar
reacties was: "wat naar nou , maar het zijn jonge jongens (alle drie ouder
dan 25!) en je kunt het ze niet kwalijk nemen!!
Onze broek zakte af, we hadden al verschillende racistische opmerkingen en
gesprekken gehoord van ozzies maar dit sloeg alles.
We weten nog niet of het met name in West Australië zo racistisch is of in heel
Australië maar de zogenaamde gastvrijheid en vriendelijkheid waar ze zelf erg
trots op zijn vinden wij heel erg tegen vallen, zolang ze aan je kunnen
verdienen en als je niet zwart bent wordt je te woord gestaan maar vriendelijk
is een tweede. Het was een beangstigende ervaring die ons na het stoppen op
verlaten parkeerplaatsen heeft weerhouden om vrij te kamperen, mijn dank Ausies.
21 jan hebben we Monkey Mia bekeken, voor ozzies een geweldige
toeristenattractie maar wij keken iets verder dan onze neus lang was en het 
zogenaamde
eco hier wordt vooral gebruikt voor economisch!
Een vervuilt strandje waar dagelijks een "eco"mevrouw een verhaaltje
afsteekt over dolfijnen, deze 3 dolfijnen komen dagelijks de baai binnen omdat
ze gevoerd worden door deze mevrouw!
Dus niets eco voor ecologisch maar eco voor economisch geld afzetten, deze
toeristentrap kost 6 dollar entree per persoon en het enige wat je verder kunt
doen daar is zwemmen, en dat kun aan de kust bij ieder strand voor niets!
23 jan meer dan 500 km afgelegd naar Coral bay, bekend om het duiken
en snorkelen. We moeten er aan wennen dat hier veel plaatsen zijn zoals Coral
bay, 2 campings, 20 huizen voor de locale bevolking, 2 supermarktjes en veel
reclame wat er te verkopen is aan je.
Het snorkelen was echt geweldig, je loopt de zee 5 meter in en je kunt al het
mooiste koraal en vissen zien.We hebben ons prima vermaakt!
Wat erg leuk en later bleek erg belangrijk was is dat we een Hollandse camper op
de camping zagen staan! Deze bleek van Bert van Koppen te zijn, een duik en foto
fanaat waar we natuurlijk mee aan de klets kwamen.
Wij wilden naar het Ningaloo park net boven Exmouth maar met de motoren konden
we niet veel water meenemen, Bert bood aan om water voor ons in de camper te
transporteren, van dit aanbod hebben we dankbaar gebruik gemaakt.
26 jan naar Exmouth gereden, eten voor een week ingeslagen en op weg naar
ningaloo, voor het park nog een camping gepakt omdat we graag de schildpadden
willen zien die eitjes komen leggen op het strand.
Wel de sporen gezien maar helaas niet de schildpad.
Zoals de meeste natuurparken heeft ook het Ningaloo park een info centrum en deze verdient een gouden griffel! Veel en goede info over het rif, de dieren en hoe de mensen zich zouden moeten gedragen t.a.v. de natuur maar ook het eerste infocentrum waar de aboriginal benoemd wordt als zijnde de oorspronkelijke bewoner en er iets van info is over deze uitgestorven groep aboriginal. (dezen zijn aan de mazelen overleden plm. 150 jaar geleden)
We hebben 5 dagen in het park gestaan, aan een prachtige baai waar we het
water in konden om te snorkelen, niet alleen met de vissen maar zelfs met
schildpadden en met haaien!
Tijdens een middagtukje kwam er een joey (een jonge kangoeroe) naast ons liggen
in de schaduw om ook een tukje te doen en zodra de zon ging zakken kwamen de
emu's en de kangoeroes grazen aan ons strandje. Geweldig, we hebben genoten.
Op vrijdag zijn leon en bert wezen duiken (voor leon bleek later te lang geleden)
en jolanda heeft in Yardie creek een schitterende wandeling gemaakt.
Dit was de laatste dag, we willen zaterdag 02-02-02- weer op weg naar Perth, dus
vroeg opstaan want het is 1300 km. En dat vroege opstaan is de grootste fout
gebleken tijdens deze hele reis.
 |
 |