Thailand
Aangekomen bij Mutmee net over de grens bij Vientienne (Laos) krijgen we onze
"eigen" romantische hutje weer en kunnen we eindelijk de grens
frustraties van ons af douchen.
We blijven een paar dagen bij Julian en horen de laatste veranderingen in gasten
en hun relaties, leuk hoor de reizigersroddels.
We zijn blij met ons 2 maanden visum, we zijn al vaker in Thailand geweest en hebben de grootste toeristische attracties al gezien, maar het is zo'n prettig land om in te reizen en hoe meer je ziet en ervaart van het land des te minder je er van snapt en des te intrigerende het land wordt. We brengen steeds meer tijd door met het kletsen met de lokale bevolking i.p v. het bezoeken van allerlei Wats (=tempel) en leren veel over de verschillen tussen onze manier van denken/leven en de Thaise manier.
30 mei gaan we richting Sukothai, we rijden deze 600 km in 2 dagen en voor
een groot gedeelte ligt de weg door schitterende natuurgebieden heen, mooie
uitzichten en echte dichte jungle.
Sukothai is de eerste hoofdstad van Thailand, het duurde maar 100 jaar voor ze
overvleugeld werd door Ayutthaya.
Ondanks dat de glorie kort was heeft ze grote enorme gebouwen en hoewel minder
visueel maar zeker zo belangrijk een grote invloed gehad op kunst, cultuur, taal
en de wet.
We huren fietsen om de oude stad en de omliggende Wats e.d te bekijken, het is
zekerde moeite waard, als je ooit in de buurt bent!
Hier ontmoeten we ook Barbara en Martin weer na 7 maanden (met hun hebben we een
aantal keren een weekje opgereisd )en er wordt heftig bijgekletst.
We spreken met elkaar af dat we elkaar op Jolanda's verjaardag weer ontmoeten in
Chiang May
Op 4 juni hebben we de 370 km naar Chiang May afgelegd, de motor van Leon
begint te stotteren we vermoeden dat beide fietsen toe zijn aan nieuwe bougies
er zit een goede motorbike shop dus we maken ons geen zorgen.
In Chiang May pikken we ons Zwitserse trio eerder op dan verwacht, Martin heeft
een vieze schuiver gemaakt en zijn fiets moet naar de werkplaats en het zal
alles bij elkaar 3 weken duren voordat hij zijn fiets weer rijdbaar heeft!!
Onze meningen over Ciang May liggen erg uit elkaar, Leon vindt het een
prettige en leuke stad, Jolanda vind er nog steeds niets aan.We zijn 5 dagen
gebleven, om de motoren van nieuwe bougies te voorzien en natuurlijk gelijk alle
andere dingetjes te doen als kleppen stellen e.d
Uiteraard naar de beroemde nightmarket en we hebben genoten van het Europese
filmfestival, naar verschillende films geweest waaronder naar Lek, een
Nederlandse film waar Acba in meespeelt, we vonden het een steengoede film
en wat ons goed deed was dat de zaal bijna helemaal vol zat en niet alleen met
Farangs! (= blanke met grote neus)
10 juni zijn we naar Pai gegaan, een klein dorpje in de bergen, de 130 km
hebben we zo afgelegd, de omgeving wordt steeds mooier nu we de grote steden
achter ons hebben gelaten. Hier in Pai hebben we het beiden naar onze zin, het
is een klein dorpje en nu in het laagseizoen bijna geen toeristen en hebben we
het rijk zogoed als alleen, we slapen in een klein hutje en aangezien we de
enige gasten zijn hebben we de beste hut!
Bij mr. Jan, een Birmees, volgen een 4 daagse massagecursus, dat waren 4 dagen
van ongelooflijk hard werken en ontzettend veel leren maar we vonden het
heerlijk om eens op een andere manier bezig te zijn.. Ook een aantal keren een
heerlijke kruidensauna bij hem genoten dit samen met Jo en Rool die Laos
uitgerold zijn en ons in Pai op komen zoeken.
Het regent dagelijks en soms is de regenval zo veel en hard dat de bevolking de
winkels sluiten voor de rest van de avond! Kun je je in Europa niet voorstellen
dat dat gebeurt maar hier sta je er niet van te kijken.
Hier maar eens een keer de motorkleding gewassen, je wilt niet weten hoe vuil
alles was! En voor het eerst in deze reis hebben we een dagje gescheiden door
gebracht, Leon heeft een brommer gehuurd en heeft de omgeving bekeken en Jolanda
heeft muziek geluisterd e.d.
Het werd het weer eens tijd om een paar dagen lekker door te rijden, en we
willen langs de Birmese grens naar het zuiden rijden, we zijn 18 juni vertrokken
en via Mae Hong Son, Ma Sariang, Mae Sot naar Ayutthaya gereden alles bij elkaar
zo'n 1100 km.
De eerste 600 km gaan door de bergen en dat is zo mooi! kleine straten,
dorpjes waar de inwoners nog in "klederdracht" lopen, we
regelmatig moeten proberen slangen te ontwijken die de weg oversteken,
sommige gedeelten zo steil zijn dat er geen bussen meer rijden en verder haast
geen verkeer op de weg, en door de regenwolken die we om de bergen zien
hangen en waar we langzaam aan in rijden lijkt het we een een sprookje, het is
denk ik overbodig om te vertellen hoe we hier genoten hebben.
Zo'n 300 km voor Ayutthaya begint Leon zijn fiets weer te bokken, we denken dat
iets met benzine en lucht toevoer is en halen de benzinefilter er tussen uit,
het lijkt even op dat ie weer wat beter gaat lopen.
Ayutthaya is de hoofdstad geweest tot de vernietiging door de Birmenen
in 1767. Het ligt 86 km ten noorden van Bangkok en gebouwd in het knooppunt van
3 rivieren en een aangelegd kanaal heeft de stad tot een eiland
gemaakt.Uiteraard zijn hier veel Wat's uit allerlei periodes en in
allerlei fases van verval te bekijken.We hebben een fiets gehuurd om de
stad en de omgeving goed te kunnen bekijken.
We hebben uren genoten in de enige nog bestaande olifanten kraal, de meeste
olifanten waren werken in de stad, waar ze met toeristen ritjes maken, maar een
paar baby's en hun moeders waren in het kamp. Ook een olifantenweesje was achter
gebleven en ze stond apart van de anderen, op het moment dat we in de buurt
kwamen koos ze Jolanda uit als speelkameraadje, de sandalen werden met de slurf
open en dicht gemaakt, er werd gekroeld en gevreeën en na de 10 liter
melk wat ze gevoed kreeg uit een waterfles met speen begon ze kopjes te geven,
Jolanda vloog bijna door het kamp heen! Het spelen met dit fantje is voor
Jolanda 1 van de hoogtepunten van Azië.
Vanuit Ayutthaya zijn we nog een dagje naar Bangkok geweest o.a om de camera te
ruilen en naar het postkantoor toe te gaan.
29 juni zijn we weer op weg gegaan naar onze vakantie bestemming: Ao Nang 20 km ten noorden van Krabi deze rit van 3 dagen zullen we niet gauw vergeten, we hebben veel regen gehad maar ook de motor van Leon baart ons zorgen. De 380 km naar Prachap Khiri Khan wordt het stotteren erger. 50 km na deze plaats valt de motor volledig weg en maakt Leon een flinke schuiver op de autobaan, gelukkig staat ie gelijk te dansen om Jolanda duidelijk te maken dat ze niet hoeft te rennen.
Het stuur e.d staat scheef en we zijn een aantal uren aan het demonteren en
monteren om alles weer rijdbaar te krijgen.
We zijn doorgereden tot aan Ranong en (bestaat toeval??) vinden een goed
motel recht tegenover het........Ziekenhuis. waar we 'savonds dan ook zitten om
een foto te laten maken van Leon zijn kuitbeen, we zijn niet zeker over een
breuk. We worden gerust gesteld: geen breuk en we krijgen pijnstillers en spier
ontspanners mee zodat we morgen wel verder kunnen.
Op 1 juli komen we in Ao Nang aan in de Laughing Gecko en je raadt nooit
wie er 2 uur later ook aankomen.... Jo en Rool. Wat een perfecte timing niet
waar.
De eerste dag houden we rust en gaan we lekker naar zee en de omgeving bekijken.
Het stadje Phra Nang is teleurstellend, volledig opgezet voor de toeristen, en
zelfs geen nachtmarkt! Alleen maar guesthouses, hotels en restaurants met
westers voer.
Wat wel heel schitterend is dat we een heuse storm mee maken; de zee komt bijna
over de weg heen, er spoelen hele bomen aan, de plaggen van onze hut
hebben het er moeilijk mee en natuurlijk hebben we lekkage, maar daar kijk je
zelfs niet meer van op.
We gaan sleutelen aan Leon's motor want het wordt te gevaarlijk om er nog ver
mee te rijden.
Om een lang verhaal kort te houden we hebben alle slangen filters
e.d nagekeken voordat we help emails uit gingen zetten, bedankt Harry, Henk, Ro
en Daan voor jullie adviezen en vooral omdat jullie iedere keer weer zo snel
reageren!
Een vriend, Nick, arriveerde de 13 de en samen zijn we verder gegaan met
sleutelen, we hebben alles uit elkaar gehad, alles wat mogelijk geruild met de
onderdelen van Jolanda's motor en hij bleef maar K rijden.We waren echt ten
einde raad, uiteindelijk toch een grote bike garage opgezocht in Krabi en
samen met Martin Rooiman (kwam samen met z'n BMW en bakkie halen) er naar toe.
Opnieuw voor de vierde keer de carburateur eruit en daar kwam uit een
weggestopt kamertje een hele bos haren uit!
Hij rijdt beter maar nog niet perfect, Leon heeft vandaag een langere
proefrit gemaakt en is er nog niet enthousiast over, maar we kunnen ten minste
naar Maleisië rijden. Ons Thaise visum loopt af en we moeten het land uit.
Trouwens voor ik het vergeet te melden, Leon zijn been is weer als vanouds hij
heeft een paar dagen moeilijk gelopen en de huid had een prachtig blauw tintje
maar het voetbalt alweer!
Een verheugende mededeling: we komen op vakantie naar Nederland, vanuit Azië
is het nog betaalbaar om "effe" een bakkie te halen, strakjes vanuit
Down Under en Zuid Amerika niet meer.
We vliegen -als alles goed gaat met de reservering van de tickets- 13 sept. op
Amsterdam.
Nog een andere vraag: wie oh wie heeft het emailadres van Tom van der Beemd onze Belgische vriend
 |
 |