Thailand/Laos
We zitten alweer opnieuw in Thailand dit nu voor de derde keer deze reis, eenmaal toen we invlogen, de keer erop toen we vanuit Cambodja terug kwamen en nu dus voor de derde keer terug uit Laos. Laat ik beginnen waar we gebleven waren.
Op 29 april zijn we uit Nang Rong vertrokken, we hebben besloten om de Mekong rivier aan Thaise zijde te volgen omdat Jolanda last heeft van een forse ontsteking en het nog niet zeker is, ondanks de antibiotica kuur, of ze het ziekenhuis in moet om deze weg te laten snijden en uiteraard laat ze dit liever doen in Thailand dan in Laos.
Via de plaatsen Amnat Charoeng, That Phanom en Bung Kan komen we 4 mei in
Nong Kai aan, de grensplaats naar Vientiane de hoofdplaats van Laos.
Hier verblijven we 10 dagen in het Mutmee guesthouse dat gerund wordt door
Julian, een Engelsman. De dagen brengen we hoofdzakelijk schakend, yahtzeeend en
drinkend door met Tom (Belg), Ali en Emma (Schotten), Jo en Rool(Helmond) en
Lara (Duits).
We zijn in Nong Kai naar het sculpturen park geweest, de levensgrote
beelden zijn gebouwd door een Laotiaanse priester die in de 70-tiger jaren
gevlucht is voor het communistische regiem en sindsdien in Nong Kai woonde en
werkte, hij is inmiddels overleden. Het park is heel indrukwekkend met name het
wheel of live, de sculpturen zijn in het rond neer gezet waarin het totale
leven van de mens wordt uitgebeeld van geboorte tot de dood en de weg naar het
nirvana.
Een heerlijke relaxte tijd, de wond van Jolanda geneest voorspoedig en we kunnen
14 Mei weer op de fiets, naar Laos toe
We worden uitgezwaaid door de hele club (die zich niet voor kunnen stellen dat
we echt vertrekken).
Eerst een stukje geschiedenis over Laos:
Het land is lang bevolkt geweest door door gemigreerde Thai-Kadais (een
etnologische familie die bestaat uit verschillende stammen zoals Shan, Siamesen
, Lao en kleinere groepen). De eerste districten werden geconsolideerd in de 13
eeuw, gevolgd door een invasie van de mongolen. (Djengis Khan).
In de 14 eeuw heeft een door de Kmer gesponsorde militair leider het
eerste koningsrijk gesticht, in de 17 eeuw werd deze opgesplitst in 3
koninkrijken. Aan het einde van de 18 eeuw kwam het grootste gedeelte van Laos
onder Thaise soevereiniteit maar ook Vietnam claimde Laos.
Onmogelijk om 2 meesters te dienen brak er de grote Siam (Thailand) oorlog uit
in 1820. In 1893 hebben koloniaal Frankrijk en Siam, Laos onder Franse
"bescherming" gezet.
Tijdens de 2de wereldoorlog nam Japan Indochina in. De Lao Isara groep
werd gevormd om te voorkomen dat er na de oorlog een Franse overheersing zou
komen/blijven.
In 1953 werd Laos onafhankelijk en brak er een strijd uit tussen royalisten en
communisten.
De Vietnam oorlog heeft erin geresulteerd dat de communisten de overhand
kregen en dat Laos de dubieuze onderscheiding heeft gekregen het meest
gebombardeerde land te zijn in de oorlogsgeschiedenis.
Kort na de val van Saigon vallen de communisten Laos binnen en stichten
Lao People's Democratis Republic. In 1975 zijn 10% van de inwoners
gevlucht.
Bhoedisme is diep ingeworteld in de Lao-cultuur en het hoeft geen uitleg
dat het boeddhisme en het communisme onverenigbaar zijn
Verder met onze trip:
De grensperikelen vallen reuze mee, we waren bang gemaakt door andere reizigers
dat je met de motor niet over de Friendships brug heen mocht en dat de motoren
op een truck geladen moesten worden, je snapt dat we daar niet echt op zaten te
wachten!
Tot onze verbazing liep alles reuze soepel, aan de Thaise grens moesten we het
formulieren die we kregen bij de invoer van de motoren in Bangkok inleveren en
konden zo de brug (grens) overrijden, aan de Laotiaanse kant liep alles soepel,
zelfs de carnetten werden perfect gestempeld,
nog een 20 km en we waren in Vientiane.
Onze eerste indruk van Vientiane is niet himmel hoog jugend, het is een groot
dorp met de gigantische vervallen koloniale huizen en brede boulevards uit de
franse tijd, maar geen leuke (lees betaalbare) winkeltjes en weinig sfeer.De
prijzen zijn net als in Cambodja en Vietnam in harde klinkende dollars en
daar schrikken we van.
Het franse kolonialisme heeft ook gezorgd voor een paar prettige dingen zoals
franse baguetten, eindelijk brood zonder het vele suiker gebakken, en betaalbare
wijn.
We besluiten om een paar dagen te blijven om een 2 maanden visa aan te vragen
voor Thailand.
De volgende dag een leuke verrassing , Jo en Rool checken in in hetzelfde hotel!
Dat moet gevierd worden met een flesje wijn (de eerste in al die maanden) en het
lekkere Laos bier tijdens een spelletje yahtzee.
Vientiane heeft gelukkig toch meer te bieden dan een Thai visum, een leuke dag
markt, lekkere wijn en een sculptuur park gebouwd door dezelfde Laos priester
als het park in Nong Kai. Deze heeft hij gebouwd voordat hij moest vluchten naar
Thailand. Ook hier een wheel of live maar ook een wereldbol waarin je kunt
lopen. Hierin kun je de hel, volgende verdieping het leven, derde verdieping de
hemel en dan via de buitenring het nirvana beleven, alles met prachtige cementen
beelden uit de boeddhistische en hindoeïstische cultuur.
19 mei gaan we de 160 km trip maken naar Vang Vieng, een prachtige rit door
de bergen met over het algemeen een goede asfalt weg, zo nu en dan stukken weg
weg en dan alleen nog rode modder. Er is hier nog erg weinig verkeer, alleen
bussen en songthaews (pick ups met banken aan beide zijden) wat het rijden tot
een genot maakt. Hier moeten we weer gaan wennen om rechts te rijden en met name
bij rotondes geeft het rechts rijden een fout gevoel.
In Vang Vieng trekken we nog een aantal dagen op met Jo en Rool, maken kennis
met Els en Titi en hebben we vooral met de erg blonde Titi veel pret. Ze
slaagt erin om ons 3 avonden vreselijk te laten lachen om haar naïeve
opmerkingen en zelf heeft ze hier bar veel schik om.
Vang Vieng is een toeristen dorp, 2 straten met alleen maar guesthouses en
restaurants, niet echt cultuur happen maar wel veel andere leuke dingen zoals
kajakken, een leuke markt waar veel lokaal eten wordt verhandeld zoals
geroosterde vleermuizen, levende aan elkaar genaaide kikkertjes en gebakken of
gevilde eekhoorns of ratten. (eet smakelijk !), mooie grotten waar je, in
sommige kunt zwemmen en als toppunt van genieten: met een grote binnenband de
rivier af zakken.
Het regenseizoen was al begonnen en het weer was erg onvoorspelbaar, een
regenbui kan 10 minuten of een hele dag duren, het komt dan wel met bakken de
lucht uit en stroomde dan ook zo onze kamer in!
Maar we lieten ons niet door de weergoden op de kop zitten, 4 paraplus
gekocht -in de meest opvallende kleuren die je kunt bedenken- en wij op weg naar
een grot. Deze zou 2 km verderop liggen maar na zo'n kleine 6 km door de
rijstvelden modderen, kleine bamboe bruggetjes nemend (ons iedere keer afvragend
of ie ons gewicht wel kon houden) komen we aan bij de grot. Wat we ons van te
voren hadden kunnen bedenken is dat de rotsen door de regen veel te glad waren
om de berg te beklimmen en Rool is de enige die z'n leven in de waagschaal stelt.
(Hij is heel weer terug gekomen!)
Met Titi en Els hebben we een kajaktocht gemaakt,de gids die we hadden heeft
veel vertelt over de veranderingen van de met name de laatste 10 tot 20
jaar. De rivier loopt tussen hoge bergen door die tot voor een aantal jaren
terug nog bedekt waren met echte jungle, grote dikke woudreuzen, lianen en veel
wild.
Tot voor 20 jaar terug kwamen hier nog veel wilde olifanten, tijgers, beren en
ander wild voor. Door de oorlogen en de vele bombardementen en de ontbossing
voor rijstvelden en het beroemde teakhout dat in Europa en Amerika zeer gewild
is er van de jungle en het wild weinig meer over. Er zijn zelfs haast geen mooie
vogels meer over!
Wel hebben we vlinders gezien; zo groot en mooi gekleurd dat we echt een
half uur naar ze konden kijken.
Uiteraard heeft de bevolking die hier leeft grote problemen, landslides in het
regenseizoen, geen wild en weinig vis om op te jagen en de toeristen die hun
moderne tijd van emaillen e.d meebrengen en waardoor ze in een sneltreintempo de
21 eeuw in worden gejaagd. Dit laatste is niet te voorkomen en brengt natuurlijk
voor het land en z'n bevolking ook voorspoed en een hele nieuwe (toeristen)industrie
met zich mee waardoor er veel mensen in deze sector werkzaam zijn..
Op de terug weg, na het kajakken dus, maken we gebruik van de songthaew, we
hadden al verhalen gehoord dat veel Laotianen wagenziek zijn en we hebben het
bewijs ondervonden; de mensen zitten met witte weg getrokken koppies in de pick
up en steken hun koppie naar buiten als er gespuugd moet worden en dit wordt
veelvuldig gedaan!
De chauffeurs van deze songthaews hebben hun rijbewijs op het circuit gehaald,
ze gaan er vanuit dat er geen tegemoetkomend verkeer bestaat en nemen alle
bochten "binnen"door, regelmatig slippen we bijna van de weg af omdat
er in de bochten zand en gravel ligt en hij bijna de macht over het stuur
verliest. Na een half uurtje rijden houdt Leon de Laotianen gezelschap met een
wit bekkie tuurt ie naar buiten en is als een kind zo blij dat we heel aan komen
en op onze eigen fietsen reizen!!
25 mei nemen we afscheid van Jo en Rool, zij vertrekken naar het noorden en
wij gaan morgen weer terug naar Nong Kai.
Het regenseizoen is begonnen en aangezien we de conditie van de weg niet weten,
alleen dat er na Luang Prabang geen asfalt wegen meer bestaan,hebben we besloten
om het zekere voor het onzekere te nemen en terug naar Thailand.
De rit naar de grens maken we in 1 dag, stoppen nog even in Vientiane om een
flesje wijn te kopen en dan even de grens pakken en terug naar Mutmee
guesthouse.
Dat even de grens pakken valt vies tegen:
We hebben bij het uitgaan van het land de papieren over invoer van de motoren
afgegeven en bij de grens worden we opgewacht door een mannetje die ons uitlegt
dat de motoren te lang in Thailand zijn geweest, en we geld moeten betalen
voor de "overtime". Grote verbazing bij ons en de carnetten en
paspoorten worden erbij gepakt. Na 1,5 uur van debatteren en bewijzen krijgen we
eindelijk fiat om het land weer in te komen en krijgen de fietsen een eigen visa
voor 2 maanden. We begrepen dat er weer betaald moest worden maar er was niemand
om het geld aan te nemen, dus op hoop van zege vertrekken we. We zullen straks
zien hoe het bij de grens naar Maleisië toe gaat en of we hier nog verdere
problemen mee krijgen.
In verband met de lengte van het document is dit deel 1 en zie deel 2 voor het vervolg.
 |
 |