Thailand/Cambodja
We zijn al gearriveerd in Thailand, zijn naar Cambodja geweest en nu weer
terug in Thailand.
We hebben nu wat extra tijd want we zitten beiden in de lappenmand! Leon pakt
iedere parasiet die maar diarree kan veroorzaken en Jolanda heeft een ontsteking
aan haar borst zodat we beiden aan de antibiotica zitten te snoepen en het ons
zo comfortabel mogelijk maken in en klein plaatsje genaamd Nang Rong.
Maar nu eerst wat we allemaal gedaan en meegemaakt hebben de laatste maand:
21 maart vlogen we van Kathmandu naar Bangkok, we zagen de kratten met onze
motorfietsen op de luchthaven staan en voelden ons zeker dat ze ook ingeladen
zouden worden.
Op het moment dat we naar de startbaan taxieden en uit het raam keken zagen we
de kratten nog vrolijk op het vliegveld staan! Ze waren dus niet ingeladen!!!!
Grote paniek bij ons, dit is iets wat zelfs in nachtmerries niet voorkomt: het
betekend dat de fietsen de hele nacht op een onveilige vlieghaven bivakkeren
want ze worden dan niet meer naar de veilige cargoloods terug gebracht.
Aangekomen in Bangkok gaan we direct met ons drieen naar de pakketten afdeling waar het ons een half uur kost voor we de Thaien duidelijk hebben gemaakt wat er verkeerd is gegaan en nog een half uur voor we telefoon nummers hebben die we de volgende dag kunnen bellen om de motoren op de eerste de beste vlucht te krijgen.
De volgende ochtend zijn we dus bezig om te bellen met de cargo en hun
duidelijk te maken dat onze fietsen nog in Katmandu zijn en dat we ze op
de eerst volgende vlucht willen hebben, het is op vallend hoe slecht de meeste
Thaien hun engels beheersen!
Eindelijk 'savonds om 8 uur het verlossende telefoontje dat ze gearriveerd zijn
23 maart kunnen we eindelijk de fietsen op halen; dat gaat volgens een
ongelooflijk bureaucratisch gedoe, een stempeltje hier, een kopietje daar, van
bureau naar bureau maar eindelijk om 14.00 uur hebben we alles en kunnen de
kratten uit de loods.
Jolanda gaat uit haar dak als ze de krat ziet, grote gaten in boven en zijkant,
ze hebben in Kathmandu duidelijk de tijd voor gehad om rustig in de kratten te
kijken of er iets uit te halen viel.
Gelukkig waren we hiervoor al gewaarschuwd en hadden we alles goed met sloten
vastgezet.
Er was niets beschadigd of gestolen
Het heeft maar 1,5 uur geduurd voor we de 3 fietsen weer in elkaar hadden en dat
viel ons reuze mee. Wel heeft het ons liters of vocht gekost want werken in een
loods waar het 45 graden is zijn we niet gewend.
Toen Bangkok in en op zoek naar het hotel, het was heerlijk om weer op grote
wegen te rijden, snelheid te kunnen maken en verkeerregels te hebben waar
iedereen zich aan houdt, geen koeien e.d. op de weg, net als thuis.Het
enige probleem waar we mee te maken hadden was de rare regel dat motoren niet op
de tolwegen mogen en deze staan zo nu en dan niet aangegeven.
We hebben ze op 1 na kunnen ontwijken en een brede lach heeft ons voor een grote
bekeuring kunnen behoeden.
De volgende dagen zijn vol met allerlei regel dingen; naar het GPO toe waar
een reuze groot pakket lag van Jolanda's zusje, de visa regelen voor Laos en
Vietnam, mailen, dollars kopen, Leon gaat een dagje met Nick mee (een engelsman
) om zijn motor uit te kratten en van hem krijgen we 2 oliefilters zodat we en
dagje onderhoud kunnen plegen.
Helaas (en dat hadden we niet verwacht ) kunnen we geen olie en luchtfilters
voor de Yamaha's kopen hier.
Via Angela die 2 vriendinnen uit Duitsland op bezoek krijgt kunnen we enkele
filters bestellen en krijgen we ze heel luxe bezorgd in het guesthouse
Het is zo warm hier op dit moment dat je echt maar 1 ding per dag kunt doen, gemiddeld is het hier 42 graden met een hoge luchtvochtigheid. Dit komt omdat we vlak voor de regentijd zitten en het is niet voor niets de heetste maand van het jaar. Ook 's avonds koelt het niet af, de koudste temp gemeten in de kamer is 32 graden om 5 uur 's ochtends.
Op 30 maart raakt Leon weer aan de diarree en de volgende dag gaan we naar een arts waar en test wordt gedaan, het blijkt dat hij giardia heeft, een parasiet, die je binnen krijgt via water of voedsel. Hij krijgt een antibiotica kuur voor een week en we gaan er van uit dat het dan ook over is.
We ontmoeten een heel aantal andere bikers uit verschillende landen, en met verschillende bestemmingen, we brengen een aantal gezellige avonden met elkaar door en wisselen info met elkaar uit over wegen en goede guesthouses.
7april vertrekken we naar de Aramyaprathet, de grensplaats met Cambodja, een heerlijke weg om te rijden, brede asfaltwegen waar je lekker door kunt rijden, we genieten daarvan omdat we weten dat de wegen straks in Cambodja echt heel slecht zijn.
Op 9 april gaan we de grens over en de wegen in Cambodja zijn echt heel
slecht, de 50 km naar Sisophon heeft nauwelijks asfalt, is volledig kapot
gereden, we laveren tussen de potholes door, en de brug die we over moeten heeft
de eerste meter alleen 3 bielzen zodat er regelmatig auto's e.d. met 1 band weg
zakken en men met man en macht bezig moet om dit weer op te lossen. Met het
gevolg dat er een heuse file ontstaat. Vooral Jolanda vindt het reuze spannend
om deze brug te nemen maar staat er zelf verwonderd over dat het allemaal
soepeltjes verloopt.!
We kiezen ervoor om naar Battambang te gaan en niet naar Siem Reap (Angkor Wat)
omdat de weg erg goed schijnt te zijn.
De goede weg is een weg met 6 km asfalt met zo nu en dan een gat en dan 10 km
dirt road en dat betekend, laveren tussen de potholes, we houden ons hart vast
hoe de "slechte" weg naar Siem Reap er wel niet moet uit zien.
Onderweg maken we kennis met de vriendelijkheid van de Kmers, de mensen zijn
goedlachs, vriendelijk en we hebben reuze pret met de kinderen waar we in onze
rustpauzes mee spelen, de vrouwen die ons proberen Kmer te leren en de mannen
die vol verbazing naar de grote fietsen staren.
Battambang is de tweede stad van Cambodja en is een elegant rivierstadje met
mooie koloniale architectuur en een erg gastvrije Kmer bevolking.
12 april stappen achterop de brommertjes van mr Tee en mr Lee om naar de
killingfields en Phnom Sampeau te gaan.
De rit er naar toe slingert zich door kleine dorpjes en de nu droge rijstvelden,
men kent maar 1 oogst per jaar omdat er geen waterbevloeiingssysteem is zoals je
b.v. in Indonesie ziet. Aan het eind van het regenseizoen wordt de rijst gezaaid,
daarna geoogst en dan is het werk gedaan voor een paar maanden.
Samen met mr Tee beklimmen we de berg , mr Tee is 38 jaar en heeft de
verschrikkingen van Pol Pot en de opvolgende communistische regimes aan de lijve
meegemaakt.
Hij laat ons een grot zien waar de skeletten van de vermoorde mensen in een
ijzeren kooi liggen, de ijzeren kooi is er omdat veel mensen deze lugubere
aandenkens mee willen nemen naar huis!
Als we naar boven kijken zien we de bergrand vanwaar de mensen de grot waar we
instaan werden gegooid, als ze nog niet dood waren werden ze door andere
soldaten nog even geholpen door de keel door te snijden.
Al deze moorden werden zo uitgevoerd omdat kogels te duur waren.
Mr Tee verteld ons een verhaal terwijl we uitkijken over de vredige vallei over
de tijd dat ze vanuit Phnom Penh naar Battambang waren gebracht en gedwongen
moesten werken als boeren op de coöperatieve boerderijen, nauwelijks te eten
kregen en moesten zien te overleven door waterlelies en kakkerlakken te eten.
Een vriend van hem had een kip te pakken gekregen en deze op gegeten, dit werd
ontdekt door de gevangen bewaarders en de man moest zijn eigen graf delven, er
in gaan staan en werd met de schop doodgeslagen om kogels uit te sparen!!
Je kijkt uit over de vallei, kijkt in de vriendelijke ogen van de man die je
het verhaal verteld, bedenkt dat deze mensen pas sinds 3 jaar echte vrede kennen,
er nog steeds doden vallen door de mijnen die over het hele land verspreid
liggen en vraagt je af hoe het mogelijk is dat ze zo positief in het leven staan,
hoe het mogelijk is voor hen om zoveel te lachen . We vragen het aan hem en
antwoordt dat het alleen mogelijk is door naar de toekomst te kijken en dat hij
zich regelmatig afvraagt of het echt mogelijk is dat dit alles in 1 leven is
gebeurd. We schrijven maar een klein deel op van de verhalen die hij ons heeft
verteld zodat jullie je een idee kunnen vormen dat we toch wel heel erg gelukkig
mogen zijn door in Europa geboren te zijn.
Wij zijn heel erg onder de indruk van zijn verhalen, iets later worden we
uitgenodigd door een non die op deze berg woont en mr Tee wil graag onze tolk
zijn. Nonnen hebben de laagste rol in de Cambodjaanse society, monniken de
hoogste! Zij leeft al 20 jaar op deze berg en tot 5 jaar geleden zwierf ze van
grot naar grot, haar leven gewijd aan Boeddha, en samen met de dieren zoals b.v.
de apen. 5 Jaar geleden kwamen er een aantal soldaten die de de nonnen beroofden
en verkrachten en sinds die tijd heeft ze een klein hutje gebouwd in de omgeving
van andere nonnen en zo zoekt ze wat veiligheid.
15 april stappen we in de waskuip met motor wat hier een boot heet en maken
de tocht naar Siem Reap, de motoren een een groot deel van de bagage kunnen we
in het hotel achterlaten.
In Siem Reap willen we de beroemde Ankor Wat bekijken, 1 van de 7 wereldwonderen.
16 april Angkor Wat, om 4.45 uur staan we op om de zonsopgang te bewonderen,
het is verplicht om een motortaxi te huren i.v.m. de evt mijnen die er nog
kunnen liggen.
Tussen de 9 en 13 eeuw een opvolgend aantal Kmer koningen die regeerde vanuit
Angkor bouwden een aantal monumentale tempels. De verloren stad Angkor werd erg
populair na de publicatie van Le tour du monde in 1860.
De 3 meest imposante, Bayon, ta Prohm en Angkor zijn goed gerestaureerd, het
hele complex is 10 vierkante km groot en bestaat 12 grote in goede staat
verkerende tempels en vele kleinere en in minder goede staat verkerende.
Je kunt hier echt dagen rondlopen en steeds nieuwe dingen zien. Wij waren er met
het Cambodjaanse nieuwjaar en dat betekend dat veel mensen vrij zijn en omdat er
voor hun de hoge entreeprijs van 20 dollar niet bestaat en zij niet de
verplichte mottaxi hoeven te huren van 6 dollar per persoon is het bij de
hoofdgebouwen erg druk met picknickende mensen die van de luide cambodjaanse
muziek houden.
Wat de gezellige sfeer verhoogd is dat er tijdens het nieuwjaar iedereen nat
gegooid mag worden en ingesmeerd wordt met poeder!
Wij vonden het te duur om meer dan 1 dag hier rond te kijken en hebben ons
beperkt tot de hoofdgebouwen en de meest speciale voor ons Angkor Tomb omdat
daar de eeuwenoude junglebomen in de tempel en door de muren groeien en we ons
daardoor een idee konden vormen hoe het er hier uit moet hebben gezien toen het
herontdekt werd.
In een nog kleinere wastobbe zijn we weer naar Battambang gevaren, een tocht van 6 uur in gezelschap van een Duitse die haar hormonen niet helemaal onder controle had toen ze een mooie Amerikaan als reis maatje kreeg, we hebben ons dus prima vermaakt!!!
Aangezien Cambodja een aanslag was op ons budget hebben we Pnomh Penh laten
liggen en zijn we 20 april naar de grens gereden, het vreemde was dat de weg in
een veel betere conditie was dan in onze herinnering en we met de grootste lol
de 130 km terug in 1 dag hebben gereden.
Er lag opeens veel meer asfalt en de gaten waren minder groot en veel
makkelijker te ontwijken??!
We zijn nu weer terug in Thailand waar we een mooie route langs de oostgrens
van Thailand hebben uitgestippeld, een groot gedeelte gaat langs de Mekongrivier
die de natuurlijke grens vormt met Laos.
In het plaatsje Nang Rong hebben we behalve het ziekenhuis ook de ruines bekeken
die uit de Angkor tijd stammen, een hereniging met Jochem (treinfetisjist
uit Duitsland, die we kennen vanuit Iran) en leuke avonden hebben gehad met
Daniella en Christof, kennis hebben gemaakt met Petra en Rob waar we boeken van
hebben gekregen en een dijk van een avond mee hebben gehad, nogmaals bedankt!.
Wij gaan weer verder met genieten van het motorrijden in een prachtig land,
geweldig eten en een intrigerende cultuur, hou jullie haaks en tot horens.
 |
 |