Latijntekstcaesar

Caesar, Galli�rs en Germanen
Het land der Galli�rs
Galli� is in zijn geheel in 3 delen ingedeeld waarvan er ��n bewoond wordt door de Belgen, een tweede door de Aquitani�rs, een derde deel door diegenen die in hun eigen taal Kelten genoemd worden en door de onze Galli�rs. Deze verschillen allen onder elkaar op gebied van taal, instellingen en wetten. Van al dezen zijn de Belgen de dappersten omdat deze het verst van de cultuur en de beschaving van de provincie verwijderd zijn en omdat de handelaars heel zelden naar hen reizen en omdat ze heel zelden die dingen die bijdragen tot het verwekelijken van de geesten, binnenvoeren en omdat ze zeer dicht bij de Germanen wonen, die aan de oeverkant van de Rijn wonen, en waarmee ze constant oorlog voeren.
Standen
In heel Galli� zijn er van die mensen, die van enige tel zijn en in aanzien staan, twee standen. Want het plebs, dat niets durft op zichzelf, en dat voor geen enkel besluit geraadpleegd wordt, wordt bijna beschouwd als slaven. De meesten dienen zichzelf aan, wanneer ze ofwel door schulden ofwel door de hoogte van de belastingen ofwel door het onrecht van de machtigen verdrukt worden. De edelen hebben allemaal tegenover hen dezelfde rechten als de meesters tegenover hun slaven. Welnu, van deze 2 standen is de �ne die van de druiden en de andere die van de ridders.
Dru�den
Die nemen deel aan de goddelijke zaken, ze zorgen voor de publieke en private offers en ze verklaren de godsdienst. Een groot aantal jongemannen loopt deze tegemoet om onderwezen te worden, en zij staan bij hen in groot aanzien. Want bij bijna over alle publieke en private betwistingen beslissen zij als er ��n of andere misdaad is gedaan, als er een moord is gepleegd, en als er een betwisting is over het grondgebied of erfenis beslissen diezelfden, ze beslissen over beloningen en straffen, als ��n of ander privaat persoon ��n of ander volk zich niet onderwerpt aan hen, verbieden ze hen alle offers bij te wonen.
De opperdru�de
Maar ��n staat aan het hoofd van alle dru�den, als deze gestorven is volgt iemand hem op, als deze waardigheid uitsteekt boven de anderen of als er meerdere gelijken zijn wordt er door een stemming van de dru�den gekozen. Soms vechten ze ook met wapens over het leiderschap.
Opleiding
De dru�des zijn gewoon niet deel te nemen aan de oorlogen en ze betalen geen belastingen samen met de anderen. Zij hebben vrijstelling van militaire plicht en van allerhande lasten. Velen komen spontaan en aangevuurd door zo�n grote beloning bijeen voor onderricht, en ze worden door hun ouders en naasten gezonden.
Men zegt dat ze daar een groot aantal versen lezen. En zo gedurende twintig jaar blijven enkele in de leer. Ze nemen dat het niet geoorloofd is die dingen die ze leren aan het schrift toe te vertrouwen, terwijl ze het Grieks schrift voor bijna alle andere zaken, private en publieke aangelegenheden. Het schijnt mij toe dat ze dit omwille van twee redenen ingesteld hebben, omdat ze niet wilden dat de leer naar het volk werd uitgedragen, en omdat ze niet wilden dat zij, die leren, hun geheugen minder oefenden vertrouwend om het geschrift.
Leer der dru�den
In de eerste plaats willen ze hiervan overtuigen dat de zielen niet sterven, maar na de dood van de �ne naar de andere overgaan, ze menen dat hierdoor ten zeerste wordt opgewekt tot moed, nadat de vrees voor de dood was verwaarloosd. Bovendien spreken ze veel over de sterren en de beweging, over de grootte van de aarde en het heelal, over de natuur der dingen, over de kracht en de macht van de onsterfelijke goden en ze leveren dat over aan de jeugd.
Mensoffers
Heel de natie van de Galli�rs was zeer gehecht aan de godsdienst en omwillen van die reden offeren diegenen die getroffen zijn over nogal ernstige ziekten en diegenen die in veldslagen en gevaren verkeren mensen in plaats van offerdieren of ze beloven dat ze er zullen offeren en ze gebruiken de dru�den als offerdienaars bij die offers omdat ze menen dat de goddelijke kracht van de onsterfelijke goden niet bedaard kon worden, tenzij in ruil voor het leven van een mens een mensenleven teruggegeven wordt, en ze hebben publiek offers ingesteld van dezelfde soort. Anderen hebben enorm grote beelden, waarvan ze de ledematen die met twijgen gevlochten waren, vulden met levende mensen, en nadat die in brand gestoken waren, kwamen de mensen om door de vlammen. Ze meenden dat de terechtstelling van hen die bij een diefstal, een roof of een zeker vergrijp gevangen waren aangenamer waren voor de onsterfelijke goden, maar wanneer er voorraden van die soort ontbraken verlaagden ze zich zelfs tot terechtstelling van onschuldigen.