| |
Doornroosje sprookjesmachine
je droom ontglipt me
in de laatste seconden
voor het ontwaken
miste ik de langverwachte
kans op geluk,
nu is ze weg en
laat haar gemis gevoelen.
|
|
| |
Fons
wandelend door het gras
de sprietjes groeten u
als je ze zachtjes neerdrukt
met de kussentjes onder je voeten
Je snuift de geur van je omgeving en
kijkt vanop de heuveltop naar beneden
een vogel vliegt op vanuit een takkenbos
om je de weg te wijzen
door het dreefje naar beneden
kom je naar me toe gelopen
ik wachtte op u.
|
|
| |
Een geluid als van engelen
die hun vleugels uitslaan
boven de hoofden van
dwaze kinderen met de
mond open van verbazing,
de lucht is heilig en
zacht van aard
Een verschijning als van een roos
die in al haar pracht
wordt aanbeden door een
legertje mieren en een krekel
dicht haar zijn liefdeslied toe
Een fragiel gevoel als in
de vleugeltjes van een vlinder
die neerstrijkt op de
palm van mijn hand,
gun me de tijd en
geef me de kracht.
|
|
| |
Horizon
nachtenlang dromen
van &-etje
en I.
in die dromen
lijkt meer werkelijkheid te komen
het is het langzaamaan ontwaken
ik weet het wel
Verschillen we
echt van de apen
of verschillen ze echt niet van ons
dromen ze ook
van onbereikbare meisjes
en zijn ze soms ook verdrietig
stil in ieder opzicht
blik op oneindig
starend naar de
horizon.
|
|
| |
Heb het licht gezien
in zovele gedaantes
kleine mensen, grote mensen
warme mensen, koude mensen
bereikbare mensen, onbereikbare
te veel mensen
Laat me slapen
en doe het licht uit
ik wil dromen
van mijn meisje,
een onbereikbare mens,
ik wil zo diep in mezelf verzonken zijn
dat ik suizend wakker word
langzaamaan gedurende de dag
en leef op een wolkje
met tintelingen in mijn hoofd,
wetende dat het slechts
de naweeën van de eenzaamheid zijn.
|
|
| |
Het licht draait in je ogen
naar de binnenkant
van de lens,
achternagezeten
door het verleden
trekt de toekomst
een wereld voor je open,
die wordt verruimd
als je blik zich
ruimtelijk verdeelt
en een perspectief ontstaat.
|
|
| |
Verlicht de wetten van de zwaartekracht
voor alle zwaarmoedige mensen
en alle kleine visjes
in een zee vol haaien
overboord gegooid
Span de hemel met sterren
meer dan woorden in een dik boek
afgezanten van hun tijd
driftend van eenzaamheid
naar radeloosheid
Maak van mensen satellieten
uit twee helften
van hetzelfde materiaal
in de lichtheid van het bestaan
overwinnen ze de zwaartekracht.
|
|
| |
Spaanders resten van mijn hart
waarin ze woonde
maar ik brandde
alles af
en wat overblijft
glipt nog steeds
door mijn handen.
|
|
| |
Surrogaat van een kus
is de droom voor ons
voor zwaarmoedige mensen
die overboord zijn gegooid
in de leegte van het bestaan
Schijnbaar zijn wij 'iemand'
maar wij zijn 'niemand'
als magneten gemaakt uit
tweemaal hetzelfde materiaal
stoten we elkaar af
Na honderd jaar slapen
ontwaken we uit onze droom
onze lippen zijn droog
het is onze droge droom
we zijn het gewoon.
|
|
| |
Verzilver
de tintel
in mijn hoofd
van sterren die imploderen
Schitter
en licht
wiegden me
in een diepe slaap
Ik zag je
jij zag mij
in dromen
Moe gestaard
en langzaam bekomend
een lange reis
eindigde onverwacht
kort
|
|
| |
Ik ben een tikkend klokje
op een oceaan van tijd
hoor ik het slaan van
mijn hart en voel het
stromen van mijn bloed
Jij bent een vuurtoren
ergens langs de kust
werp je je lichtboei uit
in de stilte na de storm
is mijn hoop op jou gericht
Wij zijn voor eeuwig
aan elkaar gebonden
bij het begin der tijden
wanneer het strand
oprijst uit de golven
staan onze namen
in het zand geschreven.
|
|
| |
De vroege dood komt
als het morgenrood
op uit de zee,
die golft
als de haren
van een wilde amazone,
met het zwaard
in de linkerhand,
klaar om een man te doden.
|
|
| |
Engel
ik heb je verloren
aan de oever van mijn verlangen
waar de einder achterom kijkt
De vlinders in de buik
nu zijn het maden
die het hart verteren
paradijs is de dood
het einde van mijn reis
Chrysanten fazanten
bloeden op bloembedden
in hun laatste adem
jouw naam
kokhalzend.
|
|
| |
Ook ik doolde
doolde een doolhof bij elkaar
in deze indianen-zomer
deze wereld
gaf me een zwerversbestaan
In mijn verhaal rigoreus
met een hoofdletter begonnen
komt nu het eindpunt in zicht
Uit myriaden dromen
doorweekt van verlangen
ontwaak ik dolend
Mijn enige spitsbroeder
was ikzelf
door de zon doorkliefd
in de wind weggeblazen
als niets
aan niets toegevoegd
Ook ik doolde
doolde in mijn eigen spoor
alsmaar verder alsmaar door
op de vlucht voor
een geboren verlaten.
|
|