Lydia M.

Lydia M. wou zelfmoord plegen, door als bom van een bommenwerper te vallen. Ze vatte dit plan oorspronkelijk enkel als grap op, maar gaandeweg werd het zo'n obsessie voor haar, dat ze al met de voorbereidselen begon. Ze had een goeie vriendin bij de luchtmacht, Sarah, op wie ze kon vertrouwen. Die begreep haar gevoelens, al waren ze ongewoon en soms haast onuitvoerbaar. Maar ze wist dat als Lydia eens haar zinnen op iets had gezet, niets of niemand haar nog kon stoppen. Dus gaf ze toe aan Lydia's verzoek. Op een morgen zouden ze samen vertrekken naar het vliegveld.
Lydia had zich verstopt in de kofferruimte, en wachtte vol ongeduld op het slotstuk van haar leven. Sarah opende de koffer, en loodsde haar vriendin behoedzaam naar de hangar, steeds om zich heen kijkend of niemand hen bespiedde. De kust was veilig.
Eenmaal binnen nam Sarah Lydia mee in een speciale kamer waar bommen en ander tuig waren gestapeld. Lydia legde zich neer in een bommenkoker, en deed haar ogen toe. Zo bleef ze secondenlang wezenloos liggen, totdat Sarah haar aanmaande dat ze moesten voortmaken. Lydia antwoordde niet, maar kneep Sarah nog eenmaal in de hand. Sarah begreep dat dit gebaar meer wilde zeggen dan alleen maar dankjewel, maaar dat het tegelijk een passievol afscheid betrof. Ze liet Lydia's hand los en trok de koker dicht.
Daarna ging ze het personeel halen, enkele stoere binken die de koker naar het vliegtuig droegen en aan de romp bevestigden. In de tussentijd probeerde Lydia zo zachtjes mogelijk te ademen doorheen de gaatjes in de koker, terwijl ze haar hand legde op het koude staal van de springlading die haar vergezelde.
Na een half uur steeg het vliegtuig op. Lydia voelde hoe haar lichaam zich van de grond verhief. Het was prachtig. Ze voelde de kriebels in de buik en een tinteling die tot in haar vingertoppen droeg. Ze besefte dat ze nu niet meer terugkon, zelfs al zou ze dat willen. Elk gevoel dat ze nu had zou niet meer voor herhaling in aanmerking komen, maar dat maakte het net zo speciaal en spannend. Ze besliste elk moment tot op de bodem van haar ziel te beleven.
Sarah op haar beurt had bijna het oefenveld in zicht, waar de piloten hun bomoefeningen hielden. Ze dacht aan Lydia, aan de mooie tijd die ze samen hadden beleefd, aan hun vriendschap, en aan hun laatste ogenblikken samen. Ook Sarah wou kost wat kost van elk moment genieten, maar ze was bezorgd om Lydia en hoopte dat niets fout zou gaan.
Ze hadden het oefenveld bereikt en Sarah maakte zich klaar voor de druk op de knop. Nog enkele seconden wachtte ze en liet dan haar lading los. Lydia voelde ogenblikkelijk het wegschuivende metaal. Ze hoorde hoe het oorverdovende gebrul van de motoren zich langzaam verwijderde. Weer kwam dat zalig zweverige gevoel zich nestelen in haar buik en een tinteling omfloerste haar zinnen. Ze kon zich de blauwe lucht inbeelden, die haar met veel liefde door zich heen liet glijden. Dieper en dieper viel ze, en met het moment voelde ze zich gelukkiger, bevrijd van de verveling die haar leven tot dan toe had gevuld. Nu zou het niet lang meer duren, het verlossende schot, het wegnemen van de pijn. Lydia ging met een knal.