Weekend West-Kapelle

Zaterdag 22 juni vertrokken we dan richting de Zeeuwse kunst voor het stoffelweekend editie 2002. We vertrokken in twee groepen. De eerste groep, de ervaren tentenbouwers, vertrokken rond de klok van 12 uur. De rest vertrok een uurtje later. Nadat de tent opgezet was, haasten de tentenbouwers zich richting De Schotsman om te gaan waterskien. Bijna alle stoffels en stoffelgirls trokken daar een wet-suit aan, en kregen een paar latten ondergebonden. Omdat de meeste Stoffels al de nodige ervaring met de waterskies hadden, gingen de meeste al snel vloeiend over de woeste golven. De Stoffelgirls hadden iets meer moeite om de golven en de latten de baas te worden. Maar met een flinke portie doorzettingsvermogen stonden zij nar een uurtje oefenen dan ook fier op de waterskies. Helaas voor Femke kwam zij in een aardig diepe kuil terrecht, met als gevolg dat ze voorover het water in duikelde. Om de waterskies te sparen ving zij deze sierlijk op. Hiervoor gebruikte zij echter wel haar hoofd, met een lelijk bloedende hoofdwond als gevolg. Haar vriend Niels sprong haar te hulp. Voordat het hele Veerse meer in een rode zee zou veranderen werd besloten de hoofdwond toch maar te laten hechten. Na dit actieve uurtje vertrok de hele gang richting camping De Ark. Daar hadden de tentenbouwers, naast de tent opzetten, ook al een koelkast ingepikt en deze helemaal nokkie vol geladen met bier en wijn, zodat bij aankomst meteen aan de pilseners begonnen kon worden. Om toch een goede bodem voor de verdere avond te creëren werd er bij de plaatselijke frietboer wat friet en andere snacks gehaald, lees 20 kroketten, 20 frikadellen en 3 kg friet.

Om het verteren van het eten te versnellen werd er daarna een potje gevoetbald. De Stoffelvrouwen bleven meest in de tent om over............. te praten, zal wel van die vrouwenpraat geweest zijn waar heel de Tina mee volstaat enzo. Tijdens de felle voetbalwedstrijd begon het stevig te regen. Dit was voor de tent wel goed, want door een jaar op zolder te hebben gelegen lag er een flinke laag stof op. Voor de voetballers was deze regen echter te veel van het goeie en werd de wedstrijd gestaakt. Na in de tent nog wat pilskes gehapt te hebben werd er een taxi besteld die ons naar De Hooizolder zou brengen. Toen we bij De Hooizolder aankwamen was er nog niet veel te beleven, maar toen alle Stoffels eenmaal binnen waren zag het er in een mum van tijd zwart van de mesen (nee geen zwarte mesen). In De Hooizolder was het echt super gezellig en braken we de tent flink af. Rond een uur of vier begon de vermoeid (en misschien ook wel de alcohol) toe te slaan, en gingen we weer met onze prive busjes terug naar onze overnachtingsplaats. Hier lieten we de tent maar gewoon staan en kroppen in onze slaapzakjes. Echt veel werd er niet geslapen, maar dat is ook niet zo gek met dik 20 man in één tent. ’s Morgens werden we tegen een uur of half acht!!!! wakker. Op het gemak bleven we nog lekker in of buiten onze tent een beetje luieren. Nadat de eerste boompjes bij sommige (lees Niels Goos) alweer naar binnen gewerkt waren braken we de tent, nu wel, af. Terwijl het materiaaltransport recht-streeks richting Molenschot vertrok, maakten de overige nog ff een wandelingetje langs het strand om vervolgens ook richting huis te rijden. Tijdens deze terugreis hielde de stoffels zich natuurlijk netjes aan de maximale snelheid. Waar je 120 km/h mag rijden, rijdtje natuurlijk 120, en waar je 80 mag rijd je natuurlijk 80. Alleen op dat ene weggetje waar je 80 mocht stond er zo’n stomme flitsdoos langs de kant die bij 60 km of meer al begon te flitsen. Het gevolg was een waar onweer. De mesen langs de kant van de weg haalden hun paraplus al tevoorschijn, maar dat bleek niet nodig, want het onweer werd veroorzaakt door vier, met stoffels volgeladen auto’s, die alle vier door de flitskast vastgelegd werden. Het scheen dat je daar overdag maar 60 km per uur mag rijden, maar die bordjes die dat aangaven waren zo onduidelijk dat je dat niet kan lezen als je daar met 80 km/h langs zoeft . Binnen een paar weken zullen de bekeuringen wel binnen komen. Enig voordeel is dat we er zo weer een paar extra foto’s van dees weekend hebben.

Toen we weer veilig in ons dorpke thuis waren bezette we meteen het terras. Vanaf het terras konde goed het centrum van Molenschot in de gaten houden. En het was er druk . er kwam zo’n route voor oude auto’s door het dorp heen. Wij, als aardige mesen, wilde die oldtimers graag de weg wijzen, best leuk ze om het kapelke sturen, ziede ze tenminste twee keer.

Maar goed op het terras werd het weekendje nog eens goed doorgesproken, en er werd geconcludeerd:



HET WAS GOUD, UT STOFFELWEEKEND 2002!!