| op de christenvrouwen pagina |
| "Bang om mezelf te zijn, om me te geven misschien ben ik eigenlijk bang om te leven..... Bang om alleen te zijn en om me te binden. Misschien ben ik eigenlijk bang om mezelf te vinden. Die angst heb ik niet alleen die deel ik met velen. Misschien kan ik mijn angst met niemand delen..... Iemand die weet en voelt, hoe bang ik ben en nog vaak zal wezen. Misschien vind ik dan mezelf en durf ik te leven!!!!!!!!!" God heeft je gevoel gegeven, zodat je niet als een robot werkt, maar als een levend wezen, die boos mag zijn, die verdriet mag hebben, die blij mag zijn. Is huilen en boos worden alleen maar iets voor kleine kinderen, als ze pijn hebben of soms als ze boos zijn dan troosten we ze en nemen ze in onze armen, geven een kusje op een zere knie en knuffelen ze eens lekker? "In tijden van verdriet verblijft Gods tedere liefde onder ons; voor elke smart heeft Hij een verzachtende balsem. Midden in elke hevige storm, fluistert Hij vrede en de wind gaat onmiddellijk liggen". Een boom met heel veel vertakkingen, vol grote takken en kleine takjes kan nooit een knotwilg worden. Maar de boom met vele takken kan heel veel schade lijden, doordat vooral de kleine zwakke takjes en de oude zwakke takken, worden afgebroken door de storm. Er hoeft dus maar iets te gebeuren of iets van de boom gaat stuk. Zo kan een kind met v��l gevoelens nooit een mens zonder gevoel worden. Een kind met v��l gevoel is net een boom met o, zo vele takken en takjes. Maar er hoeft in het leven van een kind maar iets te gebeuren of er knapt iets van binnen, het wordt op de ziel getrapt en als het niet uitkijkt vertrapt, maar om dit laatste te voorkomen, om niet vertrapt te worden stopt het kind zijn gevoelens weg, vaak heel diep weg, zodat niemand er meer aan kan komen. Om het te vergelijken met de boom en de knotwilg kun je zeggen de boom krijgt door de harde wind of storm zoveel te verduren, dat hij zijn takken verbergt voor de wind en doet alsof hij een knotwilg is geworden. De gevoelens die je hebt, de ��n in meerdere, de ander in mindere mate worden weggestopt, en het gevoelige kind denkt:" Laat het maar gebeuren, mijn takken (gevoelens) kunnen niet meer stuk geslagen worden, want vanaf nu ben ik een knotwilg. (ongevoelig) geworden. Mag iedereen zijn of haar gevoel uiten of is dit iets voor kleine kinderen? Nee, huilen en boosheid is niet alleen voor kleine kinderen, het is voor jouw en mij, voor hem en haar. Huilen is een manier om jouw pijn te uiten. Maar..... Er zijn veel mensen gebroken in deze wereld, ze zijn de weg naar hun gevoel kwijtgeraakt, hebben die gevoelens diep weggestopt, omdat ze hun verdriet, pijn of boosheid niet kwijt kunnen aan anderen, men luistert niet, naar hen of men geeft hen ongelijk: "Nee, hoor dat bestaat niet, dat kan echt niet, het is jouw fantasie!". Het kan ook zijn dat ze zich niet durven uiten, omdat ze bang zijn dat er nog meer pijn komt, of nog iets ergers gaat gebeuren. Misschien herken je dat wel bij jezelf. Misschien heb jij vroeger ook iets meegemaakt, waardoor je het als een groot geheim diep in je hebt weggestopt, omdat anderen niet naar je luisterden, of omdat ze je niet geloofden of je weet niet meer dat je het verdriet hebt weggestopt. Je kunt hier heel lang geen last van hebben, maar er kan een dag komen, waarop je het niet meer weg kan stoppen, doordat er iets in je leven gebeurt, wat dat gevoel boosheid of verdriet ineens naar de oppervlakte brengt. Je begint je naar van binnen te voelen, je loopt tegen een soort muur op, als je gevoel naar buiten wil komen, probeer je het weer terug te duwen, door ergens anders over te praten, of iets anders te gaan doen, zodat je het verdriet of die boosheid niet meer voelt. En zo ga je nog een hele tijd door Je voelt wel dat het niet lekker bij jou zit van binnen, maar wat moet je eraan doen, en waarom zit je niet lekker in je vel als dat gevoel weer boven drijft. Je gaat zoveel mogelijk zaken uit de weg die jou dat gevoel geven of je probeert het gesprek een andere wending te geven. Je wilt een ander niet tot last zijn met jou gevoelens, want stel je voor dat ze je gek, of kinderachtig vinden. Weet je, het voelt niet goed om iets opgesloten te hebben in je lijf. Als dat gevoel sterk wordt, dan voel je je beroerd. Je krijgt het ijskoud. Je probeert met alle geweld, jezelf tegen te werken (automatisme), maar je lichaam sputtert heel hard tegen. Emoties borrelen in je lijf, van top tot teen en je krijgt het ijskoud. Je zou het kunnen vergelijken met een griep, een zware griep. Je voelt heel warm aan van buiten, maar van binnen ril je van de kou. Als er dierbare mensen overlijden in je familie of omgeving door een ongeluk of zo - plotseling - kun je hetzelfde denk ik ervaren, kou binnen in je. En omdat je je niet wilt laten kennen van je 'zwakke' kant (dat heb je altijd zo aangevoeld in je omgeving) laat je jezelf van de andere kant zien, die wel geuit werd en dat is kwaad worden of je wordt lollig. Eigenlijk is het geen kwaadheid op de ander, maar verdriet wat je niet kwijt kunt. Of als je wel verdriet kan uiten, ga je huilen, in plaats van boos te worden. Je mag tegen jezelf zeggen: " Ik mag wel huilen, ja ik mag wel boos worden, ik heb er heel veel recht op". Ook al is er verzet binnen in je. En een arm om je heen, vind je dat ook zo moeilijk, weet je je daar ook geen raad mee. Sommige mensen slaan zo maar spontaan een arm om je heen, misschien voelen ze je onbehagen, of ze doen het gewoon. Houd afstand, blijf van me af en doe normaal, zou het innerlijke antwoord kunnen zijn, nee, je zegt het niet en je laat het waarschijnlijk ook niet merken, je kijkt wel uit. Liever houd je die mensen op een afstand, want het voelt zo beroerd, zo'n arm om je heen. Maar ook hier geldt: Er kan een tijd komen dat je er niet meer voor weg kan lopen, er kan een tijd komen, dat je diep in je hart toch die arm zo graag om je heen wilt hebben, maar kan ook hier heel veel koude rillingen bij je teweeg brengen. Denk niet dat het kinderachtig is allemaal, het is gewoon, je hebt er alleen nooit mee leren omgaan, je weet niet hoe je moet reageren. Blijf er niet mee zitten, zoek iemand waar je mee kan praten. Probeer te vertellen dat je niet kunt huilen, niet boos kan worden of geen arm om je heen verdraagt of zoek een therapie, hier op internet is heel veel te vinden. Durf je niet, schrijf het van je af en praat er met God over, Hij vind niets raar, Hij wil er voor je zijn. Vraag of Hij iemand op je weg wil brengen die jou helpt, en naar jou wil luisteren. |
 |
 |
| Gevoelens opsluiten |
 |
| Gedichten Als God liefde is Miskramen Rust zoeken Moederschap Genade geneest Hoe liefde te installeren Spreuken Leven Autistisch spectrum Boekenlijst Links . |
 |
| Wat vind je van mijn pagina's, schrijf het in het gastenboek |
 |
|