| op de christenvrouwen pagina |
 |
Een miskraam of abortus is de uitdrijving of afsterving van de vrucht voor de 16e zwangerschapsweek. De meest voorkomende oorzaak is een fout in de aanleg van de vrucht, waardoor deze niet levensvatbaar is. Andere oorzaken zijn aangeboren misvorming van de baarmoeder; vroeg in de zwangerschap opgetreden infectieziekten;en hormonale stoornissen. Het eerste teken van een dreigende miskraam is bloedverlies uit de vagina. Aan een dreigende miskraam kan niets worden gedaan, gaat het goed, dan gaat het goed, gaat het mis, dan gaat het mis. Als een vrouw al eens een miskraam heeft gehad, is daarmee niet gezegd dat elke volgende zwangerschap weer in een miskraam eindigt, tenzij de oorzaak van de eerste miskraam ook tijdens een volgende zwangerschap aanwezig is, bijvoorbeeld misvorming van de baarmoeder, kan de volgende zwangerschap volledig normaal verlopen. Drie achtereenvolgende miskramen is meestal een reden voor een diepgaand onderzoek. Dit onderzoek bestaat uit: - Een schildklieronderzoek - Een suikertest (dit moet zo snel mogelijk na een miskraam, vanwege zwangerschapssuiker) - Een baarmoederfoto - En eventueel een chromosomenonderzoek Mijn verhaal Ik ben in verwachting, de vierde keer. Ik heb een dochter en een zoon allebei gezond en ertussen in een miskraam. Deze miskraam heb ik ervaren als een verdriet, met in mijn gedachten dat in bijna elk gezin wel een miskraam voorkomt. Gelukkig had ik iemand waar ik er mee over praten kon, die ook een miskraam heeft gehad. Zij zei dat ze daarna eigenlijk niet meer zwanger meer wilde worden en toen dacht ik: Ik moet gewoon zo snel mogelijk weer zwanger worden, anders kijk ik er misschien ook zo tegenaan. Nu dus voor de vierde keer zwanger. We zijn heel blij, want we willen graag kinderen. Ik probeer om het nog geheim te houden, maar dit vind ik zo moeilijk dat ik het een paar dagen later toch vertel, aan mijn zussen en ouders en schoonouders. Iedereen is blij natuurlijk. Onze jongste is net twee. Aan het einde van de eerst week dat we echt weten dat ik zwanger ben, verlies ik bloed. De huisarts gebeld, die er niets aan kan doen natuurlijk en hij zegt dat het altijd kan gebeuren in de tijd dat je ongesteld zou worden, maar dat moet ik niet, ik ben een week of zo overtijd. De angst die op je afkomt bij bloedverlies is eigenlijk niet te beschrijven. Je weet op dat moment niet wat je moet doen of moet laten , daarom bel je de huisarts, om zelf rustig te worden en wat morele steun, maar je hebt er niets aan. Elke keer als je naar de w.c. gaat hoop je dat het over is, maar dat is niet zo. Je blijheid over de zwangerschap krijgt een knauw. En je ziet ineens geen dikke buik meer, die je eerst wel droomde, geen kind meer in je armen, die er eerst wel waren toen je wist dat je zwanger was. Toch wil je dat het niet zo is en blijft hopen De tweede dag wordt het erger, het is zaterdag, je belt een vervangend arts. Deze zegt dat je niets kunt doen. Doe maar gewoon. Je gaat je van alles in je hoofd halen: Moet ik niet gaan liggen, moet ik het rustiger aan doen, heb ik iets verkeerd gedaan, moest ik stoppen met roken, Waar ligt het aan ??? De spanning wordt groter, je voelt je down, je denkt aan een miskraam, maar je wilt er niet aan denken. Zaterdagavond nog steeds behoorlijk bloedverlies. Het stopt niet, er komt zoveel bloed dat het wel mis moet gaan. Zondagmorgen, gelukkig aardig geslapen vannacht, er was af en toe pijn, maar niet erg. En dan als je naar de w.c. gaat. Dan stort je wereld in. Dit is het. Het is afgelopen Er komen stolsels en het bloed stroomt eruit. Je hebt niets meer, de baby is weg, je wereld van blijde verwachting, van een baby in je buik, straks in je armen is over. Ineens geen angst meer dat het mis zou gaan, geen twijfel meer of het goed zou gaan, maar een bittere waarheid. Je voelt je mislukt, je twijfelt aan jezelf, je twijfelt aan je geloof in God, Waarom moet dit ???? Wonder boven wonder kom je er weer bovenop. Het heeft wel tijd nodig. De kinderen zijn ondanks dat ze pas twee en vier zijn, heel lief voor je. Drie maanden later Weer in verwachting. Nee, deze keer ben je niet blij, je bent bang dat het weer mis gaat. De spanning in deze dagen is heel groot en eigenlijk ben je er nog niet aan toe om zwanger te zijn (denk je veel later pas). Je dacht dat je het wel weer kon. Door de spanning, moet je alles even kwijt, ik bel mijn zussen om erover te praten. Dit doet je goed, maar de spanning blijft. Je begint te denken: Niet blij zijn, want het gaat toch weer mis. Als de dag nadert dat je je vorige miskraam had en er nog niets aan de hand is , krijg je wat meer hoop, misschien gaat het nu wel goed, maar het kan nog steeds misgaan ook. Toch voel je je wat rustiger worden, ondanks het feit dat je nog niet blij kan zijn, want de eerste drie maanden zijn nog niet voorbij. Toch kijk je uit naar de vierde maand, je kijkt uit naar het schoppen van de baby, naar het kind in je armen, straks. Och nee, niet teveel over na denken. Dan begin je weer te bloeden, de schrik is groot. De huisarts maar weer bellen, je vraagt om een echo. De echo wordt gemaakt en alles is goed met je kind. De bloeding komt ergens anders vandaan. Gerust en blijer verlaat je het ziekenhuis, maar de angst is er nog. Twee dagen later gaat het mis. Deze keer krijg je het zwaar te verduren, want je ziet steeds de echo voor je ogen. Je kind wat bewoog in de baarmoeder. Je zit weer in de put en denkt dat je er niet meer uitkomt. Je denkt : Als je zo kinderen moet krijgen, dan hoeft het van mij niet meer. Omdat iedereen van de familie meeleeft, elke keer wisten ze dat je zwanger was, vertel je ze dat het is misgegaan. Je krijgt wat steun, ook van bekenden. Langzamerhand knap je weer wat op, je doet het rustig aan. Of er veel mensen zijn die weten wat er met je gebeurd is weet je niet, maar dat zal wel; je belt de zusterhulp, de wijkouderling. Af en toe vraagt er iemand hoe het met je gaat, dan zeg je goed, want op straat wil je er niet over praten . Willen ze weten hoe het met je gaat laten ze dan maar bij me thuiskomen. Drie maanden later Eigenlijk wil je nog meer kinderen, dus je wordt weer zwanger, de zesde keer. Je bent afwachtend, niet blij, want waarom zou je je blij maken met een dode mus? Geen echo dit keer, want wat heb je eraan, niks toch. Ook deze zwangerschap eindigt in een miskraam. Deze keer hebben we het opgevangen in een jampotje en in de koelkast gezet, tot we naar de Gynaecoloog gingen. (Iemand had ons verteld dat we de gynaecoloog moesten bellen om onze baby te laten onderzoeken en dat we het zolang in de koelkast moesten bewaren, degene die we aan de telefoon hadden zei dat we onze baby niet hoefden te bewaren, toch hebben we dit wel gedaan, en de gynaecoloog zei dat we er goed aan gedaan hadden het te bewaren) De vorige miskramen zijn door de w.c. gespoeld en deze staat in de koelkast. Het is een nare gedachte, dat je een kind verliest en het geen begrafenis kan geven. Het hele weekend staat je kind in de koelkast en je ziet het door de deur heen. Daar staat nou mijn kind, je bent kwaad, verdrietig en heel moe. Elke keer als je zwanger wordt zit je met problemen, vragen. Gaat het goed, mag ik nog wel zwanger worden, wat moet ik doen als ik begin te bloeden. Je weet het niet, het is afwachten. Elke dag zit je in een heel groot spanningsveld, je durft met niemand te praten, je durft de deur niet uit, je bent heel bang en onzeker. Na een miskraam is er een groot verdriet. Je bent zwanger geweest , je hebt uitgekeken naar de eerste schopjes in je buik, de eerste hartklopjes, de geboorte na negen maanden. Nu is je kind veel te vroeg geboren, je bent bevallen! De bevalling ging snel, de wee�n waren er en de nawee�n komen. Je hebt een bevalling gehad van een kind, maar er is geen kind in je armen. Er is geen blijdschap, geen bericht in de krant, geen doop, geen gebed in de eredienst die op jullie slaat, alleen een algemene aanduiding, omdat je er zelf om vroeg. Later vraag je je af : had ik toch maar moeten vragen of de dominee ons in zijn gebed wilde gedenken met naam i nplaats van zonder? Is het onze eigen schuld dat er haast niemand van de kerk iets van zich laat horen? Moet je dan eerst door een dominee genoemd worden, voordat de mensen bij je binnen stappen? Waar is de gemeenschap der heiligen in zo'n geval? Er zijn op een gegeven moment genoeg mensen die weten dat je miskramen hebt gehad. Er is rouw te verwerken, iemand overleden in je huis, een begrafenis is er niet. Je krijgt via de zusterhulp, die je zelf gebeld hebt wat huishoudelijke hulp, en de wijkouderling komt wat vaker langs, gelukkig.. Je man is ver van huis aan het werk en is alleen woensdagavond en het weekend thuis. Je staat er alleen voor met je kinderen, ze willen aandacht, maar daar moet je heel wat moeite voor doen om ze dat te geven. Je moet ze met van alles en nog wat helpen, maar je kunt het niet , maar je moet wel. Je stort geestelijk in en ook dan moet je doorgaan. Je wacht thuis met koffie, want stel je voor dat er net iemand komt, je gaat je huis niet uit, want stel je voor dat er dan net iemand voor de deur staat Hulp vragen Je verdriet, je angst, je agressie moet je kwijt aan vier muren om je heen en je kinderen worden er soms de dupe van. Je snapt jezelf niet meer en je belt de VBOK om hulp. Hulp vragen is moeilijk, omdat je het gevoel hebt dat je gefaald hebt. Maar nu is er eindelijk iemand die naar je luisteren wil, die niet denkt dat je een besmettelijke ziekte hebt, die niet denkt: O, die loopt alweer op straat dus is al weer beter. Als je op straat loopt of soms bij iemand aan de deur komt, dan durven ze wel te vragen hoe het met je gaat, maar dan wil ik niet en zeg dat het goed gaat. Soms durven ze nog meer te zeggen, soms komt dat hard aan en dan loop je de volgende keer een straatje om als je die tegenkomt. Er zijn gelukkig altijd wel een paar mensen die je helpen en waar je heen kan gaan, maar die wil je ook niet elke dag belasten. Waarom kan er na een geboorte of een verjaardag wel die gemeenschap zijn en niet na een sterven, een overspannenheid of misschien ook wel bij een langdurige ziekte? Is het niet mooi als je iemand steunt, of mag je alleen als christen de leuke kanten samen delen; en het verdriet is iets wat vanzelf wel overgaat? Alles wat je doet is je eigenlijk teveel, je hebt alles afgezegd waar je inzat, zoals verenigingen en hoopt dan dat er iemand komt. Op vereniging wordt gezegd dat je niet kunt komen omdat het je even teveel is! Waarom zegt men niet gewoon; die mevrouw is tijdelijk afwezig omdat ze het moeilijk heeft met de verwerking van haar miskramen? Soms kom je mensen tegen die tegen je zeggen dat ze ook een miskraam hebben gehad. Maar hoe ze dat ervaren hebben zeggen ze niet en daar zit je nu juist op te wachten. Je probeert boeken te vinden in de bibliotheek en boekenwinkels, maar je kunt ze niet vinden. Je wilt graag weten hoe anderen hun miskraam hebben verwerkt, want je denkt vaak van jezelf dat je je niet moet aanstellen. Je bent blij dat je twee gezonde kinderen van God hebt gekregen, maar het verdriet van je kinderen die je helemaal niet hebt gekend, gevoeld en gezien is groot. Je wilt niet zwanger worden , omdat je je kind weer af wilt staan, je wordt zwanger om een kind van God te krijgen en het op te voeden. Je vraagt je af wat voor zin zo'n kind heeft gehad, wat moet je er van leren, je wilt een antwoord hebben. Je weet dat ook deze kinderen in de hemel zijn, en dat ze het veel beter hebben dan bij jouw, maar het neemt je verdriet niet weg. Je vermijdt mensen met een baby, een doopdienst, eigenlijk vermijd je iedereen, omdat je bang bent te emotioneel te worden en omdat je genoeg hebt aan jezelf. Vragen de mensen door de telefoon of ze langs mogen komen (dit gebeurd haast nooit); dan ga je eerst bij jezelf te rade: voel ik me vandaag lekker, kan ik een gesprek aan, wie is het die belt? Staan ze voor je deur, dan laat je ze binnen, dan kun je er niet onderuit, denk je, en je wilt het eigenlijk ook niet. Van visite die over zichzelf gaat praten; over hun eigen problemen, daar krijg je het zwaar te verduren van, zo van dat moet ik er ook nog even bij verwerken, daarom heb je liever een hele tijd geen zin in bezoek. Na de laatste miskraam: Aan de gynaecoloog vraag je of hij de baby en jij onderzocht kunnen worden, dit kan. Aan de baby was niets bijzonders te ontdekken en ik krijg zes dagen na de miskraam een suikertest. Ik voel me slap, moe en verdrietig en zit daar ik weet niet hoelang. Suikerwater drinken, wachten en prikken, dit gaat een keer of drie (zo'n anderhalf uur) Twee weken later moet er bloed geprikt worden voor een chromosomen onderzoek. Je hebt ja gezegd, maar eigenlijk heeft dit geen nut. Is de uitslag negatief, mankeert er wat aan je chromosomen, dan is het een weten dat Je meer kans op miskramen hebt. Maar je hebt er al drie achter elkaar gehad.- Vijf weken na de miskraam wordt er een baarmoederfoto gemaakt. Deze tijd van onderzoeken en afwachten wat het resultaat zal zijn brengt een grote spanning mee, bovenop de miskramen. Na drie maanden zijn alle uitslagen binnen en de uitslag is dat ze niets hebben gevonden. Ergens ben je blij, maar de angst om weer zwanger te worden wordt hierdoor vergroot. Volgens de gynaecoloog was het "puur toeval" en de kans dat de volgende zwangerschap goed gaat is heel groot. Dus zijn advies is : wordt gewoon weer zwanger. Dit is een kwetsend antwoord, je bent er nog niet aan toe en je wilt er zeker nog niet aan denken ook., want voor jezelf is de kans even groot dat het weer misgaat. We hadden besloten een jaar te wachten om wat rust te krijgen en dus ongeveer januari nog eens te bekijken of we het nog aandurfden om zwanger te worden. Het werd anders, want in november was ik weer zwanger. Dit was een spannende tijd, zo van gaat het goed of niet. Ik was zo gespannen dat ik fysiotherapie kreeg om te ontspannen. Elke pijn die ik voelde was volgens mij het begin van een nieuwe miskraam. In december begon ik te vloeien, nog meer spanning erbij, na een week stopte het en ik bleef zwanger. In januari hield de fysiotherapie op , het had geholpen, maar de spanningen bleven tot na de geboorte van onze tweede dochter. Bij de geboorte kwamen alle spanningen eruit door een fikse huilbui. Ze was gezond, maar tot ze een maand of twee was heb ik steeds gedacht ik moet me maar niet teveel aan haar gehecht raken, want straks vind ik haar dood; dit is een grapje van de Here, straks haalt Hij haar weer weg. Langzaamaan legde ik die gedachte naast me neer en genoot ik ook van haar. De bedoeling van dit verhaal is ; vrouwen die een miskraam hebben gehad te ondersteunen en herkenning te geven, omdat ze het gevoel hebben dat een miskraam iets is waar je gauw overheen moet zijn. En ook omdat er een soort taboe-sfeer rondom een miskraam hangt. Bij een miskraam die al vroeg na de bevruchting plaatsvindt, is het vruchtje nog zo klein dat je er nog geen mensje in kunt zien. - Ik viel in een heel diep zwart gat. - Mijn gevoel zei me dat ik wel zwanger was of verbeelde ik me dit nu? (Was ik eigenlijk behoorlijk overtijd ongesteld geworden). - Mijn verdriet werd met boosheid overladen, toen ik de telefoon moest pakken om van alles te regelen voor de kinderen en ook voor mijn huishouden. - Ik raakte daardoor nog dieper in het zwart gat en probeerde oververmoeid uit dit gat te klimmen en ik viel steeds weer terug. - miskramen blijven moeilijk, emoties komen steeds weer boven als je erover praat of hoort. Vier jaar na de laatste miskraam werd ik gebeld om in een radio programma te komen praten over miskramen. Ik dacht dat ik deze emoties onder controle had en er normaal over zou kunnen praten. Maar toen ik gebeld werd scheurde de wond weer open, niet zo heftig als eerst, maar ik schrok er wel van, dit komt denk ik doordat deze miskramen ietsvan jezelf waren. Je verliest elke keer een stukje van jezelf. Vragen naar God, jij kent dat ook.... Je wilt graag zwanger worden en kinderen krijgen en er voor zorgen, je wilt niet zwanger worden om je kind gelijk weer af te staan aan Hem, wat heb ik voor verkeerds gedaan, je voelt je schuldig aan een grote zonde en dit is de straf. Je vraagt je af, waar deze kinderen voor nodig waren, wat moet je er van leren, je wilt een antwoord. Je weet dat ook deze kinderen naar de Here zijn gegaan, maar je verdriet en boosheid op God wordt hierdoor niet minder. Je zit geestelijk in een put waar je niet uitkomt en eigenlijk kan niemand je hiermee helpen, niemand weet het antwoord, alleen God, maar die is ver weg. Door de gesprekken die je hebt en die op God wijzen raak je eigenlijk nog meer de weg kwijt Moeilijk om met je omgeving erover te praten? Het is heel moeilijk om met anderen erover te praten, omdat er veel onbegrip is, voor hen is het nog moeilijker om mee om te gaan dan een ziekte of sterven van iemand die men gekend heeft, een miskraam is zo onwezenlijk. Probeerde je erover te praten dan kreeg je antwoorden als: - God is liefde; dan kun je niet boos op Hem zijn. - je mag blij zijn met je twee gezonde kinderen; denk daar nu maar aan. - je moet maar denken de Here heeft ze een moeizaam leven willen besparen, ze waren niet levensvatbaar. Dan wil je er ook niet meer over praten, behalve met die enkeling die geen vooroordeel heeft. Rouwen samen met mijn man: Praten met hem was voor mij ook heel moeilijk, omdat hij er heel anders mee om ging. Ik had het gevoel en dat heb ik nog, dat ik een stuk van mezelf kwijtgeraakt ben, iets kostbaars. Maar toch had ik het zonder hem niet gered, hij was er en ving me op Lotgenoten - Hoor ik dat iemand een miskraam of doodgeboren kindje heeft gekregen in mijn omgeving, dan probeer ik er zo snel mogelijk heen te gaan, om mijn meeleven te betonen. - Hoe je je voelt weet jezelf het beste, laat je door niemand van dat gevoel afbrengen. Ben je verdrietig, dan ben je dat, want niemand kan voelen wat jij voelt. - Zoek mensen waarvan je weet dat ze je in die waarde laten, waar je je niet groot hoeft te houden, omdat ze het maar raar vinden dat je nu nog verdriet hebt, na zo veel tijd.Je moet een rouwproces door, en dat kan vaak lang duren. - Heb je niemand waar je je verhaal kwijt kunt, voel je dan niet schuldig om hulp te vragen bij bijvoorbeeld de VBOK. Durf je dit nog niet aan, zoek een boek met verhalen van vrouwen die een miskraam hebben gehad, - Vooral als je denkt en voelt dat je eroverheen bent en het gewone leven wel weer aan kunt, kan er iets gebeuren, bijvoorbeeld een miskraam bij iemand die je kent, waardoor jouw wond weer wordt opengescheurd, dit kan nog heel vaak gebeuren, ook dan moet je verhaal weer ergens kwijt kunnen. - Houd vooral de Here vast en praat erover met Hem, ook al is dit heel moeilijk, Hij kent ons en Hij leeft met ons mee, ook Hij heeft verdriet als wij verdriet hebben. De omgeving: Als je hoort dat iemand in jouw gemeente of omgeving een miskraam of een ander verdriet te verwerken heeft gekregen en je gaat op bezoek: - Toon je medeleven door vooral te luisteren, je hoeft niets te zeggen. - Ga niet over jouw problemen praten, of zeggen dat een ander het veel moeilijker heeft. - Heb jezelf zoiets meegemaakt, vertel dan hoe moeilijk je het er mee had, of waarom je het er niet zo moeilijk mee had. - Weet je niet hoe je moet reageren, stuur een kaartje. Aan huisartsen en gynaecologen: - Het zou heel mooi zijn als huisartsen en gynaecologen je vertellen, dat je het na een miskraam heel moeilijk kunt krijgen. En ook dat je je verhaal bij hun kwijt kunt. - Het zou ook heel mooi zijn als ze je een adressenlijst ( van instanties waar je hulp zou kunnen krijgen) en een boekenlijst aan je gaven als je een miskraam hebt gehad. Want je hebt er geen idee van dat je hulp kunt krijgen. De VBOK De Vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind, helpt aanstaande moeders in nood, ook als je een miskraam hebt gehad, omdat er maar weinig instanties zijn die je helpen bij het verwerken van een miskraam of doodgeboren kindje. Je kunt dan de VBOK bellen. Het telefoonnummer is: 033-460 50 70 Het hulpverleningsnummer is:033- 462 02 44 en is dag en nacht bereikbaar. Boekenlijst over miskramen * Met lege handen Marianne Cuisinier en Hettie Jansen * Mijn kind is bij God Karen Holford * Vrouw en gezondheid Alie Hoek-van Kooten * Het onbegrepen verdriet Karen Holford |
 |
 |
| Miskramen |
 |
| foetus 12 weken (aryl op multiplex, Heidi Kloppenborg |
| Als God liefde is Gevoelens opsluiten Genade geneest Wat is een moeder Gedichten Hoe liefde te installeren Spreuken Leven Autisme Links Boekenlijst |
 |
 |
| Wat vind je van mijn site, schrijf het in mijn gastenboek |