| op de christenvrouwenpagina |
| Als God liefde is |
 |
 |
| Gedichten Miskramen Gevoelens opsluiten Rust zoeken Wat is een moeder Genade geneest Hoe liefde te installeren Leven Autistisch spectrum Boekenlijst Links |
 |
| Wat vind je van mijn pagina's, schrijf het in het gastenboek |
 |
 |
| God is liefde Deze belijdenis is het hart van het christelijk geloof. Omdat God liefde is heeft Hij Zijn Zoon gezonden in de wereld, opdat wij zouden leven voor Hem (1 Joh.4:8,9). Gods liefde is het antwoord op onze zonden. Maar tegelijkertijd roept Gods liefde zoveel vragen op. Vragen die beginnen met : "Als God liefde is, waarom...? Waarom heb ik zo weinig liefde ervaren? Waarom zijn mijn kinderen al in de baarmoeder gestorven? Waarom zijn mijn kinderen niet gelovig meer? Waarom heb ik deze ziekte gekregen? Waarom krijgen wij geen kinderen? Waarom doen mensen je zo vaak zeer? Waarom is mijn man/vrouw zo vroeg gestorven? Waarom horen we geen antwoord op onze gebeden En zo kun je nog een hele tijd doorgaan. Allemaal vragen waar je wakker van kunt liggen, vragen waarmee je worstelt.Centraal staat de vraag naar het waarom van het lijden. Het zijn dezelfde vragen die je hoort als je je geloof aan anderen wilt uitdragen. Vaak zwijg je dan en je durft deze vragen ook nauwelijks aan elkaar te stellen. Bang dat je de antwoorden niet hebt of dat je iets verkeerds zal zeggen. Het mag jouw bemoedigen dat in de Bijbel mensen dezelfde vragen gesteld hebben. Vanuit deze verbondenheid met elkaar, staande voor het aangezicht van God die liefde is,mag je op zoek gaan naar het geheim van Gods liefde. Vraag je je wel eens af: Kan ik God eigenlijk wel volkomen vertrouwen en wat betekent de liefde van Christus voor mij,dat Hij Zijn leven voor mij gaf, dat Hij naar de aarde kwam om mijn zonden te betalen en wat is dat dan voor een liefde? En.... is Christus eigenlijk wel voor mij gestorven? Nou, ik heb me dat heel vaak afgevraagd. Ik kom uit een gezin met zes kinderen, waarvan ik de derde ben. Ik was een rustig,stil meisje en heel gevoelig denk ik. Toen ik twaalf was kreeg ik epilepsie, waar ik niet mee om wist te gaan en ik durfde het niet te vertellen aan mijn ouders, omdat ik dacht dat ik dood zou gaan en misschien heb ik toen wel gedacht: Nou, dat zien ze dan vanzelf wel. Maar ik ging niet dood, de ziekte bleef en heb ik nog steeds. Van het geloof wist ik alleen dat je niet zonder kon en dat het heel belangrijk was en dat je niets mocht doen wat God verboden had. En dat God ook liefde is en dat Hij je zal helpen. Vertrouwen dat God er ook voor mij was en dat Christus ook voor mij gestorven was, nee, dat was iets voor anderen, niet voor mij. Ik was niet belangrijk, ook voor God niet. Jaren ben ik naar de kerk gegaan, omdat het moest. Jaren heb ik gezocht naar God,omdat Hij heel belangrijk was, was mij verteld. Jaren heb ik al mijn gevoelens weggestopt diep in mij en de kennis die ik over God had, bleef mij bij, wat ik niet als prettig ervaardde. De Bijbel, de kerk Als ik de moed had om de Bijbel te lezen, kwam ik er alleen maar in tegen dat ik dit niet kon en dat niet had en sloeg de Bijbel maar gauw weer dicht, om hem heel lang niet meer open te doen. In de kerk voelde ik me niet op mijn plaats, want ik had het gevoel dat al die mensen die daar zaten echte kinderen van God waren en ik niet. De afstand tussen mij en de mensen in de kerk zat me niet lekker. Soms dacht ik: Ik ga de kerk uit, en kom er niet meer in, maar dat durfde ik ook niet. In mijn achterhoofd zat toch de zin, dat God erg belangrijk was en dat je hoe dan ook niet uit de kerk kon stappen. Wat voor heibel kreeg je dan, zowel in je familie als in de kerk? Ik durfde niemand in vertrouwen te nemen over mijn ongeloof, ja zo zag ik dat. Ik had geen geloof, want ik was bang voor iedereen en vooral voor God. God zag ik als een boeman, hoe kon ik Hem ooit in vertrouwen nemen? Ik was alleen, eenzaam en dat zou ik altijd blijven. Maar waarom hamerde het geloof zo in mij? Waarom kon ik daar ondanks alles niet van loskomen? Eigenlijk wilde ik niet dat ik los kwam van het geloof, maar ik wilde meer! Ik wilde meer weten van God, die in de Bijbel bekent staat als een God van liefde, zo heel anders dan dat ik Hem kende. Waarom overkwam mij zoveel moeiten en al die anderen niet? Waarom kon ik God niet vinden en anderen wel? Dat anderen ook moeiten hebben en God ook niet altijd kunnen vinden dacht ik toen niet, want ik werd in beslag genomen door mijn eigen leed en ik durfde anderen ook niet te dichtbij me te laten komen. Van binnen, diep in mijn hart schreeuwde ik het vaak uit van pijn, verdriet en ook schreeuwde ik om aandacht, maar er was niemand die het hoorde en als ik het al eens probeerde om iets van mezelf te vertellen, voelde ik me een ketter, want ik zag alles verkeerd. Zo lopen er heel wat mensen rond op de wereld, ja ook in de kerk. Mensen die best wel eens een praatje maken of heerlijk in de lach kunnen schieten. Mensen waaraan je niets bijzonders kunt zien. Of toch wel??? Waarom? Waarom laat God het lijden gebeuren? Is God wel eerlijk? Hij is toch Almachtig? Hij is toch een God van liefde? Hij zou het lijden van de mensen juist moeten voorkomen. Hij zou ervoor moeten zorgen dat het lijden aan mensen wordt bespaard, daarin zou Zijn liefde voluit openbaar worden. Ouders proberen als het goed is uit liefde hun kinderen te sparen voor pijnlijke, onaangename ervaringen. Ze willen voorkomen dat hun kinderen leed ondergaan. Liever krijg je als ouder zelf die pijnlijke ervaring die je kind krijgt. Zo zijn de meeste ouders, zo zou God dus ook moeten zijn. Want is God niet meer dan aardse ouders? Hij is er toch als je Hem nodig hebt? Ja, God is liefde, want Hij laat ons niet aan ons lot over. Anders had Hij al tegen Adam en Eva gezegd: "Sorry, mensen ik kan niets voor jullie doen". Nee, Hij hielp hen verder en daardoor ook ons. Dat is Gods liefde. Hier kom ik aan het eind nog op terug. Psalmen In veel psalmen kom je moeiten tegen: Psalm 77: Asaf klaagt: "Heeft God vergeten genadig te zijn? Heeft Hij Zijn barmhartigheden door toorn toegesloten"? Daarna zei ik: "Dit krenkt mij; maar de rechterhand des Allerhoogsten verandert". Telkens hoor je zulke taal in de Psalmen, maar er staat ook, psalm 10:14::"Gij ziet het immers; want Gij aanschouwt moeite en verdriet, opdat men het in Uw hand geven". En in psalm 55:17-19 staat: " God de Here roep ik te hulp, Hij biedt mij toekomst, ik zal niet ophouden te klagen, ik zal niet ophouden te kreunen, van de ochtend tot de avond, de Heer zal naar mij luisteren. Hij stelt mijn leven veilig, Hij verlost mij". En in vers 21:" De last op je schouders, draag Hem over aan de Heer, Hij zal voor jzorgen, wie Hem trouw is, laat Hij niet bezwijken, nooit!" God kijkt naar jouw verdriet en wat doet Hij? Hij neemt het in Zijn hand en waar zou het beter zijn dan daar? Dan moet je toch met een lofprijzing eindigen, zoals de psalmdichters het doen? Lofprijzen gaat nooit meteen, er is tijd voor nodig en dat mag ook! God zegt niet tegen ons: "Nu moet het maar afgelopen zijn met je geklaag, nu wil Ik een lofprijzing van je horen, nee, je krijgt tijd voor jou verdriet. Vertrouwen Maar hoe kun je de Here om hulp roepen als je Hem niet vertrouwt, als je niet die liefde van God in je leven hebt ervaren? Als er een vreemde aan je deur komt, laat je hem dan in je huis en zegt: " Ik moet even weg, ik ben er zo weer?" Of, je geeft hem je portemonnaie mee en vraagt of hij een boodschap voor je wil doen? Misschien zegt u nu, nou, dat is voor mij een heel ander verhaal, God is anders, maar voor mensen die Hem niet vertrouwen is Hij dat niet. Ik had God ervaren als een vreemde, iemand die je niet kunt vertrouwen. God vroeg vast niet aan mij, dat ik er anders over dacht, anders zou Hij daar toch wel voor zorgen, dat kan Hij toch? Er staat toch in de Bijbel dat Hij me kent en dat Hij weet wie ik ben en wat ik aan Hem heb? Ja zeker, Hij weet wie ik ben, Hij kent me beter als dat ik mezelf ken. Praten Met kleine stapjes kwam op een gegeven moment mijn leven naar buiten, kon ik er met iemand over praten, kon ik alles zeggen wat mij was aangedaan, wat ik zo moeilijk vond in het geloven, vertrouwen, de liefde van God en nog veel meer. En ik werd gehoord, er werd naar mij geluisterd en ik voelde meeleven, geborgenheid en liefde in die ander. Veel later leerde ik dat dit de liefde van God is. Ik leerde stapje voor stapje dat het geen wonder was dat ik moeite met God had, dat ik moeite had om Hem te vertrouwen en om Zijn liefde te zien, want als je dat nooit geleerd hebt en meegekregen hebt, dan kun je dit allemaal ook niet, dat moet je leren, stapje voor stapje. Ik leerde God kennen zoals Hij is. Deze tijd was een tijd van nieuwsgierigheid en angst. Nieuwsgierig was wat ik elke keer zou horen en voelen. Ik was bang dat die ander me zou laten vallen en zeggen zou: "Sorry, maar ik kan je niet verder aanhoren en helpen, zoek het verder zelf maar weer uit". En wat dan? Dan had ik weer niemand. Maar gelukkig kreeg ik dat niet te horen en mijn nieuwsgierigheid won het steeds om naar mijn menselijke helper te gaan, door God gestuurd, zij en ik, ja allebei door God gestuurd. Ik leerde steeds meer van God en ook mezelf leerde ik veel beter kennen. Maar ik was er nog niet Veel nare ervaringen had ik weggeduwd, weggestopt om ze niet meer te voelen, zo van : Nu is het over en kan ik weer normaal leven, maar wat een pech voor mij. Steeds weer werd ik met mijn probleem geconfronteerd, steeds weer kwamen ze naar boven en dan duwde ik ze weer weg, ik kon er niets mee. En dan ineens komt er van de EO een vraag of ik in een radio programma over miskramen wil praten. Ik vond het leuk dat ze mij vroegen en dat zou ik wel eventjes doen.Ik had het toch al allemaal een plek gegeven. Ja, dat dacht ik, maar dat was helemaal niet zo, ik had het verdriet, de pijn, de boosheid alleen maar weggestopt om ze niet meer te voelen. En toen, tijdens dat radio programma merkte ik dat de emoties kwamen bovendrijven, het was moeilijk! Een paar maanden er na kwam ik in een depressie terecht, alles van mijn leven kwam naar buiten. Als een hele grote vrachtwagenlading die gestort wordt boven op mij, zo zwaar werd op dat moment mijn leven. Ik moest nu door een heel diep dal. Het leek een verkeerde kant met mij op te gaan, maar het was de goede kant. Nee, het voelde niet goed. Ik moest alles een plek gaan geven, maar voordat het zover was kwam ik in een periode van niets. Niets meer zien, niets meer willen, niets meer kunnen en eigenlijk wilde ik ook niets meer voelen, maar mijn gevoel kwam als een watervloed naar boven, tot ik niet meer kon en niet meer wilde leven. Maar toch! God was erbij! Veranderen Als je je leven wilt veranderen, want zo is het, je moet een keuze maken, of meerdere keuzes. Voor God of tegen God, voor jezelf of tegen jezelf. Die keuzes kan de een gemakkelijker maken dan de ander, maar iedereen moet hierin eigen keuzes maken, en die keuzes veranderen je leven. Niet dat je een ander mens wordt, nee, je blijft dezelfde, maar innerlijk verander je. Je leert God kennen op de manier zoals Hij het graag zou hebben, je leert Hem aanvaarden, je leert jezelf aanvaarden. Heb je daarbij hulp nodig, schroom dan niet, zoek iemand! En als je niemand kunt vinden vraag dan aan God of Hij iemand op je weg stuurt die jou helpen kan. Hij wacht op jou. Leg je kapotte leven, je moeiten je verdriet, je boosheid, je pijn, je wantrouwen, je zware rugzak met ellende maar bij het kruis van Christus neer en vraag Hem het over te nemen. Vraag maar aan Hem of Hij je zware last van je over te nemen en vraag of Hij in je leven wil komen en probeer te vertrouwen dat Hij je dan helpt. Opruimen Ik had God al leren kennen en ik wist dat ik alle dingen die ik meegemaakt had ook nog een plek in mijn leven moest gaan geven. Net zoals je een kast wil schoonmaken, maak je hem eerst helemaal leeg, en dan zit je met al die troep die er uit de kast komt. Je kunt het niet laten liggen. Je zoekt alles weer netjes bij elkaar en legt het dan geordend in de kast. Alles wat ik in al die jaren had weggestopt in mijn leven, was tevoorschijn gekomen en nu moest ik dat geordend en netjes weer terugleggen, zodat ik er mee kan leven en als het nodig is kan het pakken en gebruiken. Daarvoor had ik hulp nodig, want om die chaos te ordenen was vreselijk moeilijk. Therapie heeft me geholpen. En nu kan ik tegen God en mezelf zeggen: Ik hou van U God, en ik houd van mezelf, ik mag iemand zijn en ook ik ben een kind van God. Waarom? De waarom vragen die ik aan het begin stelden zijn door God beantwoord voor mij. Ik moest leren alles van God te verwachten, daarom! Ik moest leren van God, mijn naaste en mijzelf te houden, daarom. Ik mag nu anderen helpen, daarom! En ik ben er nog lang niet, en zal ik het af en toe nog best moeilijk krijgen, maar God helpt. Adam, Eva en jij Nu kom ik nog even terug op het punt dat God Adam en Eva en jouw niet aan het lot over laten, nee Hij helpt je verder, dit is de liefde van God. Hij heeft jouw het liefste wat Hij had gegeven; Zijn eniggeboren Zoon, om te lijden voor jouw, om te boeten voor jouw zonden. Denk je eens in, dat de Here Jezus ook voor jou gestorven is. Je mag schreeuwen en huilen, als je maar nooit vergeet wat het Hem gekost heeft. |