Resistentie en behandeling

Staphylococcus aureus is een kiem die zeer veel pathologie�n kan veroorzaken, maar is normaal gesproken zeer gevoelig aan antibiotica. Zoals de meeste bacteri�n kan Staphylococcus aureus zich aanpassen om resistent te worden tegen antibiotica, vandaar dat de infecties vaak ineffectief bestreden worden. De meeste Staphylococci aureus zijn penicilline resistent.
Vele stammen van Staphylococci die penicillinase produceren, kunnen succesvol bestreden worden met een penicillinase-resistente semi-synthetisch pencilline, zoals methicilline, maar er treden meer en meer stammen op die resistent worden tegen dit antibioticum. Daarom moet een ge�soleerde Staphylococcus aureus zo snel mogelijk onderzocht worden op de gevoeligheid aan dit antibioticum. Eens de therapie begonnen is moet deze intensief gebeuren, zodat alle kiemen dood zijn voor ze kunnen muteren en een hoger niveau van resistentie bereiken. Vancomycine, teicoplanine, (nafcilline in USA) en rifampicine staan bekend om hun effici�ntie voor de meeste stammen.

MRSA is een Staphylococcus aureus die resistent is tegen alle betalactam antibiotica en die ook resistent kan zijn tegen behandeling met erythromycine, clindamycine, ciprofloxacine en trimethoprim-sulfamethoxazole.

De lyse is zichtbaar als lichtere zone rondom de kolonies.

Het effect van celwand-antibiotica op de celwand van Staphylococci,
getoond met een electronenmicroscoop.

Voor MRSA is het al heel wat moeilijker, maar er is altijd behandeling mogelijk indien een infectie optreedt, aangezien alle stammen van MRSA tenminste gevoelig zijn aan 1 antibioticum. De meeste zijn zelf gevoelig aan drie of meer antibiotica.

Behandeling bij dragerschap
Dit is gewoonlijk niet nodig aangezien deze zonder ziekte verloopt. Soms wordt dit toch behandeld met speciale antibiotische zalven (vb: mupirocine) aan de neus en/of door wassen met speciale antiseptische bereidingen (vb: chloorhexidine).

Verschillende desinfectantia zijn getest op verschillende bacterie-families, ... met verschillende resultaten. Dus, niet alle desinfectantia geven het gewenste resultaat.

Indien men er een goede hygi�ne op nahoudt, zijn MRSA dragers geen gevaar voor anderen (hun familie, baby`s, kinderen en zwangere vrouwen).

De volgende simpele voorzorgsmaatregelen beschermen en helpen voorkomen dat MRSA zich verspreidt:
1) schrobbend handen wassen is de enige meest effectieve maatregel die door iedereen kan uitgevoerd worden. De handen moeten grondig gewassen worden met water en (desinfecterende) zeep en nauwgezet gedroogd met een propere handdoek, papieren wegwerphanddoeken of heteluchtblazers:
� voor eten en drinken
� voor verzorgen van snij-, schaaf- en andere wonden
� na persoonlijke verzorging van pati�nten
� na huishoudtaken, bijvoorbeeld bedden opmaken, wassen, afstoffen, �
� na gebruik te maken van het toilet
� na je neus te snuiten
2) indien mogelijk neem regelmatig een bad of douche en was regelmatig je haar
3) pruts niet aan mee-eters en puisten met je vingers
4) deel geen washandjes, make up, �
5) bedek snijwonden met een pleister tot ze droog lijken

De prevalentie van MRSA steeg in vele hospitalen in de USA en Europa, van minder dan 3% in het begin van de jaren tachtig, tot meer dan 40%. De eerste epidemie te wijten aan MRSA in Canada werd gerapporteerd in 1981.
Pas op 18 maart 1997 werd er een rapport opgesteld, waarin preliminaire resultaten van het eerste Canadese Nosocomiale infectie bewakingsprogramma (CNISP) besproken worden. Het gaat om resultaten van de eerste achttien maanden van bewaking voor methicilline resistente Staphylococcus aureus in Canadese ziekenhuizen.

Hier is een document met richtregels voor het hospitaalpersoneel in geval van MRSA:
"save target as" om MRSA te kunnen bekijken!

Ga naar:
Indexpagina:
Inleiding van het multimediaal project:
Algemene eigenschappen van Staphylococcus aureus:
Pathologie�n:
Voedingsbodems:
Kweek en identificatie:
Besmetting:
Artikels:
Referenties:

Hosted by www.Geocities.ws