YAZAR ÇETİN ATŞE'E AİT ŞİİRLER OKUYUN HAYRAN KALACAKSINIZ.... DEVAMI VAR...VE ÇETİNİN ŞİİRLERİNDE DE HAYAT VAR ONA GÖRE.... 

NE DEĞİŞİYOR

Derin aşklardan sonra,

Derin sevişmelerden sonra,

Söylesene ne değişiyor,?

Dışarıda yine kar yağıyor,

Çocuklar aç,vurgun yiyor insanlar

Yine her yerde hırsızlar var,

Ve fahişeler artık duygularını da

                      pazara çıkarmış,

Bir canavar iradesiyle,

Büyüyor sorunlarsa....

Öğütmek için geleceği,

Derin aşklardan sonra söylesene

                 ne değişti............

DEĞİŞEMEM BEN

Dağlardan geldim buralara,

değişemem ben,

ihanet edemem doruklara,

Alçalamam kendimi unutamam,

Yaşasam da gözyaşıyla açıyla,

Ben umutla beslendim zirvede,

Umutla inatla direnirim......

Lakin barınamıyorum bu şehirde,

Yalnızlığın kuyusu dipsiz,

Ve ben bir yolcuyum bu kuyuda,

Umarım umduğum bildiğim gibisindir,

Dört mevsim açan bir çiçeksindir,

Yapayalnızlığımda,,

Yoksa ben kalamam buralarda,

Duman da olsa dağların başı,

Ben oradayım seninle değilsem....

YENİLMEYECEĞİM,

Umut dolu bir şehirim ben,

Masmavi bir ülkede,

Gelin acılar,

Gelin hepiniz birden,

YENİLMEYECEĞİM,

Andım var !

Gelin hadi,

Gelinde yenin beni,

Her açtığınız yara,

Kapanmayacak belki,

Ama ben buradayım,

Andım var.....................

GÜLEMİYORUM.

Bir çürük yemiş gibi elimizde kalan emeklerimize,

Ve unuttuğumuz dünlerimize,

Ve söndürdüğümüz hayatlara,

Ve her gün kendimizden    çaldıklarımıza,

Ve uzaklaştığımız sevgililerimize

GÜLEMİYORUM.......

Doğan çocuklara gülemiyorum,

Ölümün onları beklediğini düşündükçe,

Yalancılar, dolandırıcılar,işkenceciler,

Hayatlar üzerinde pazarlıklar yapanlar oldukça,

Kanın kokusu ve rengiyle,

İnsanca ve eşit yaşamak isteyenlere hükmettiğini gördükçe,       GÜLEMİYORUM........................

KENDİMDEN ÇOK

Kendimden çok,

Başkaların ait oldum hep,

Rüzgar oldum,

Kendimi hiç hissetmedim,

Hep hissedildim,

Solgunlaşan suratlarda,

Taptaze bir uyarış, haykırış

                     masaj oldum,

Kendimden çok ailem oldum,

Kendimi kayıp ettim giderek

             yok oluncaya kadar,

Ve sonra,

Kendimi hatırladım derin bir boşlukta,

Manayı yakaladım,

Sevdim karşılık buldu sevdim,

Bu defa sevgilim oldum,

Kendimden çok,

Kendimi kayıp ettim giderek

           yok oluncaya dek,

Ve sonra hayat beni hatırladı,

Bu defa hayat oldum,

Bir koynuma ailemi,

Bir koynuma sevgilimi,

Önüme ideallerimi katarak,

Çiğneyerek,ezerek,

Haykırarak yüreğimle,

Üstüne yürüdüm yarınların,

Ailemde,sevgilimde yarınlarda,

Kendimi buldum,

Onlar ben oldular birer birer,

Bu defa,

İnsan oldum,insanlar oldum,

Kendimden çok........

GÜL AĞACI

Bu gülü sana dikenleriyle

       birlikte veriyorum,

Al !

Ya da alma !

Unutma ki;

Bu güzellik,

Bu dikenlerin arasında,

Kuruyup dökülecek,

Şayet,

Sana bir gül ağacı vermiş

                         olsaydım,

Sulaman gerekecekti kökünü,,,

Kuruyan her gülün yerine,

Mevsiminde daha çok güller

                           açacaktı,

O zaman !....

Ne olur ?

Dalından,

Dikenleriyle birlikte koparılmış gülleri

                        kabul etme.......

Bir vakit sonra dikenler kalır sana

                                   geriye.....

"Sevgi köklü değilse biter, Ve geriye

yalnızca açı kalır. Acıların sürekli,

Mutlulukların, güzelliklerin aşkların

sevgilerin geçici olduğu bir dünyada

yaşıyoruz.. Çoğaltarak büyütmeli;

Sevgileri, Hizmetleri ve değerleri oysa..."