ANDACA AİT KENDİSİ BÜYÜK AMA YAŞAMDA KÜÇÜK GÖRÜNEN ADAMLARI KONU ALAN BİR MAKALE KALEMİNE SAĞLIK DEĞERLİ ARKADAŞIM

KÜÇÜK ADAMLAR

        Her gün geçtiğimiz sokaklarda rastladığımız ama görmediğimiz insanlardır onlar. Kimisi acındırarak kendisini hasta  olan  babası,  aç  kardeşleri ya da okul ihtiyaçları gibi daha bir sürü sebeple ya bir şeyler satar ya da ister karşısına çıkanlardan. Kimisi ise sadece elinde ne varsa uzatır satın alınması için. O gün şansı varsa, hele bir de insanlar iyilik yapmak istiyorlarsa belki geçer eline üç beş kuruş.

              Adının ne olduğunu bile bilmediğim küçük, her zamanki gibi küçücük kutusuna sıkıştırdığı mendillerini ve sakızlarını beklediği kapının önünde satmaya çalışıyordu. Büyümüş de küçülmüş hali, derin bakışları altında sadece geleni geçeni seyrediyordu. Kimseyi yolundan çevirmiyordu bir şeyler alması için. Sessizce izliyordu insanları, kafasından neler geçirdiğini ise kendisinden başka kimse bilmiyordu. Okula başladığım yıllarda onun yerinde tıpkı kendisine benzeyen bir ufaklık vardı. O da şimdiki küçük çocuk gibi para kazanmaya çalışıyordu. Onun da adını bilmiyordum tıpkı şimdiki küçük çocuk gibi. Ufaklığın kendisinin bağlamadığı belli olan ayakkabısının bağları çözülmüş, onları bağlamaya çalışıyordu. Yanına konuşmak için yaklaştım yaklaştığımda bağcıklarını bağlanmak üzere ayakkabısının içine sokmuştu bile. Adını sormadım ama daha önceleri yerinde duran küçüğün kardeşi olduğunu öğrendim. İşi, bu onlar için bir iştir, kardeşine bırakmıştı. O ve kardeşi para kazanmaya tüm çocukluklarıyla devam edeceklerdi süresi belli olmadan.

         Tren istasyonunda ki ufaklık soğukta banliyönün gelmesini bekliyordu, bir sonra ki istasyona gidip simitlerini satmak için. Bir simit alırken ondan nereli olduğunu, kaç kardeşi bulunduğunu, babasının ne iş yaptığını, günde ne kadar kazandığı dudaklarından arasından sessizce döküldü büyük bir eziklikle. Ağrılıydı ama hiç Ağrıyı görmemişti, satabildiği simidi satar, satamadığını ise eve götürürdü yenilmesi için. İleride ne yapacağını sorduğumda ise sadece “ Simit satmakla olmaz ” demekle yetindi.

             Adlarını bilmediğimiz, hayatları ekmek kazanmak ve karın doyurmak amacıyla belirlenen, gelecekte ise ne olacakları belli olmayan küçük adamlardır onlar. Sadece gördüğümüzde aklımıza gelip, acıma duyduğumuz ve arkamızı döndüğümüzde unuttuğumuz insanlar.