Het gewaad van de koningstijger
Tot grote verbazing van beiden groeide het kind echter niet in vele dagen en jaren, maar werd in een paar uur steeds groter. Nauwelijks was de dag voorbij of het was al een volwassen man geworden en overtrof wat lichaamslengte betreft alle andere mensen. De ouders waren verschrikt en blij tegelijk. Zij gaven hun zoon de naam Goenan.
De eerste dag toonde Goenan zo�n grote honger, dat hij een geit met huid en haar opat en op de tweede dag verorberde hij zonder veel ophef ook de tweede.
De ouders zagen dit met grote ontsteltenis aan en zeiden tegen elkaar: �Morgen zal hij onze enige koe ook nog opeten! Hoe moeten we dan verderleven?�
Op de derde dag zei Goenan tegen zijn moeder: �Liefste moedertje! Onze familie is zo arm en er is nog maar ��n koe over. Laat me de wereld ingaan zodat ik voor mijn eigen kostje kan zorgen. Altijd thuisblijven wil ik ook niet; dat vind ik te vervelend, ik word er nu al gek van!�
De moeder keek haar grote en ijzersterke zoon een poosje aan en zei met tranen in haar ogen: �Mijn zoon, wat zou je nu in dit land kunnen beginnen? Je kunt het beste eens naar onze vorst, de kahn gaan; misschien heeft die wel werk voor je.� Goenan dacht hierover na en nam toen de raad van zijn moeder aan.
Hij was nog maar halverwege toen hij een uitgehongerde wolf tegenkwam. Nauwelijks had het beest de reiziger ontdekt of het viel hem aan. Goenan hield de wolf tegen, maakte het met ��n enkele greep van kant en vilde hem. Hij maakte ter plaatse een vuur en braadde het vlees.
