a) İsimlendirme:

b) Mânâsı

a) Devlet’in Tanımı

b) Yetkileri

c) Tanınması

d) Devletin Genişlemesi-Kaybedilmesi

1) Diplomatik Görüşme

2) Dostça Girişim

3) Arabuluculuk

4) Tahkikat Komisyonları

5) Uzlaştırma Komisyonları

6) İhtilâfların “Birleşmiş Milletler Teşkilatı”nca Çözümü

"Milletlerarası hukûk”, “harb hukûku”, “milletlerarası husûsî hukûk” vesaire... Bu tetkikimizde bunların üzerinde duracağız. Kurallar ve kaidelerin, teoride ne derece yaldızlı ifâdelerle süslenmiş olsa da, pratiğe naklinde ne gibi “deformasyona” uğradığını göreceğiz; göreceksiniz. Batıda asırlardan beri çekilen işkence ve ızdırabların neticesinde bir yere gelmiş olan “insan hakları ve hürriyetlerinin”, bir kalemde nasıl değiştirilebileceğini; âmiyane tabirle “adamına göre muamele”nin -hem de “hukûka göre”!!!- nasıl tatbik edildiğini göstereceğiz. Bütün bunları kendi yazdıklarından ve “hukûk”larından göstereceğiz.

Bizim burada bahsettiğimiz bütün kavramlar Batı’nın icad ettiği ve içini doldurduğu kavramlardır. Yani; “milletlerarası hukuk” ve “harb hukuk”, (“doktrin”) diye tetkik ettiğimiz ilim disiplinlerini, Batının anladığı mânâda anlayıp, ona göreve, onların malı olarak olarak inceliyoruz.

Meşhur İngiliz hukukçusu Prof. Jannes Lorimer, ki kendisi "milletlerarası hukûk”un “otoritelerinden sayılır-, miletlerarası hukûkun sınırlarını tahdit zımnında “üç daire” çizer. 1) Mütemeddin insanlar. 2) Yarı mütemeddin insanlar veya barbarlar. 3) Vahşi insanların bulundukları daireler. Bu “üç daire”, devletleri daha doğrusu milletleri tasnif ve onlara karşı muamelenin nasıl yapılması gerektiğini göstermektedir. Öyle ki, Avrupalıların “azamet ve ihtişam sahibi” mânâsına “Magnifique” olarak lâkablandırdıkları Kanunî Sultan Süleyman’ın mülkü, yani Osmanlı Devleti, yani İslâm toplulukları, bu “otorite sahibi hukukçu” Prof. Jannes Lorimer nezdinde ikinci sınıfa, yani “yarı medenî ve barbarların mekânı”na dahildir.(2)Bunun yanında,yine bir “otorite” olan Th. D. Woolsey’e göre, "milletlerarası hukûk”un bir tarifi vardır ki, niye bu disipline “Batının malı” diye baktığımızı gözler önüne sermektedir: "Milletlerarası hukûk veya devletler hukûku, hıristiyan devletlerin kendi mütekabil münasebetlerinde mer’i tutulmasının mecburi olduğunu tasdik ettikleri kaidelerin mecmuudur.”(3)

"Diğerleri” ise, yani hıristiyanların dışındaki zümreler ise ya barbar veya vahşilerdir ve onların “hiçbir hakkı yoktur.” ABD’nin Guantanamo Askeri Kampında esir tuttuğu müslüman harp esirlerini “hiçbir hakları olmayan suçlular” olarak nitelendirmesinin temeli (veya teâmülü!), işte bu tasnifden kaynaklanmaktadır.

Bu tasnifin "geride" kaldığını iddiâ edenler olabilir; fakat bunu ispatlayacak “teorik fasofisolardan” başka hiçbir lakırdıları mevcut değildir. Oysa; "Birleşmiş Milletler Teşkilatı”ndaki “5’li Çete Diktotaryası” -ki İbda zımnında buna “DOMUZLAR DİKTATORYASI” ismini veririz- ve büyüm mütefekkir SALİH MİRZABEYOĞLU’nun ifâdesiyle, “Birleşmiş Milletlerde, İslâm devletlerinin yerinin papuçluk!” olması; “kazayla” “Genel Kurul”dan geçen birtakım önergelerin ise hemen “veto” edilmesi “milletlerarası hukûk” diye adlandırılan disipline hangi gözle bakılması gerektiğini fâş etmektedir.(4)

Bu tetkikimizde, bunu; "teorinin yaldızlı lakırdılarını”, hâdiselerin canalıcı barbarlığı ile gözler önüne koymayı; “son” da kaydettiğimiz “hükmü” ispatlamayı kendimize hedef aldık.

"Milletlerarası hukûk” ve “harb hukûku” disiplinlerini Batının ve kurduğu nizâmın gerçek yüzünü sergilemek maksadıyla “hızımız” olarak kullandık; fakat, okuduğunuzda göreceksiniz, “garazkârâne” ve “uydurma” hükümlerden kaçındık, kendilerini kendi kelâm ve kurallarıyla yargıladık.

Böyle bir çalışmada bulunulduğuna çok az rastladık. “Milletlerarası hukuku” tenkid tarzında çalışmalar yapılmış fakat; münekkidler tamamen Batı değer yargılarıyla kaleme sarıldığından, tenkidler, “böyle olmasa iyi olur...; bu husus hakkında doktrinde hala tartışmalar devam etmektedir...; keşke olmasaydı... vesaire” temennileri aşamamış, aslına bakılırsa, bir mânâda, “bu kadar açıktan yapmayın; işi biraz da kılıfına uydurun beyler!” ihtârını vericilikten öte bir mânâ da(!) taşımamaktadır. Ayrıca bu niyetin dışında müslüman hukûkçuların yaptıkları çoğu çalışmada, bir “dünya görüşü”nden hareketle yapılmadığından İslâm fıkhında geçen ibarelerin naklinden ibaret olmakta, “işletilemediğinden” de güdük kalmakt ve tabiatıyla da, bir fayda hasıl olamamaktadır.

Harb esirlerinin "tek tip elbise" içinde ve ağızları, burunları kalın maskelerle kapalı, el ve ayakları zincirli görüntüleri ile, bu hâlde hepsi değişik taraflara yönelmiş olarak “namaz kılma çabaları”, mücerred insan olma haysiyetini taşıyanları tüylerine kadar ürpertti.

ABD ve müttifiklerinin, Afganistan İslâm Devleti’ne karşı giriştikleri YOKETME SALDIRISI-HARBİN,mer’i hukûk ve ilkeleri ile, TEAMÜL noktasında bir değerlendirilmesi; bu harb neticesi ”esir” ettiği insanların ”hukûkî mevkiî ve hakları” hususunda bir tetkikin yapılması; hem “milletlerarası hukûk”un ve ”demokrâsî”nin n’idüğüne dair hem de bu kavramların ”uyulması gereken” olarak empoze edilip edilemeyeceğinin neticeleri açısından; mevcut DÜNYA DÜZENİNİN teori ve pratik halinde içyüzünü ortaya koymaya vesile olacaktır.