Winika ng isang makata na pinakamalupit ang buwan ng Abril. Kaysarap paniwalaan ng taludtod na iyon lalo na’t nakapila ako sa OUR para muling maging alipin ng apat na sulok ng klasrum matapos ang paglaya ng limang taon.

Bukod sa nakasusunog na tag-init ngayon at pinalalala pa ng climate change, hindi ko maiwasang mapamura uli sa haba ng pilang nadatnan ko para ma-admit bilang MA student. Dati ko nang naranasan ang ganitong mga tagpo kaya wika ko sa sarili, pasensya lang ang katapat niyan. Pero, naiinis pa rin ako dahil tila walang pagbabago. Iniisip ko na lang na Centennial Freshman ako uli. Kung baga, first time uli.

Ang yabang ko pa noon. Kahit naman siguro ang mga kasabay kong Centennial Freshman ay gayundin. Memorable’t historiko ang aming pagpasok sa UP. Iyon ang bansag sa amin dahil sandaang taon na ang kalayaan ng Pilipinas. Na habang tumatagal ako sa ating pamantasan, pagdududahan ko’t hindi na pinaniniwalaan.

Ngayo’y sandaang taon na nga ang UP. Posibleng ito rin ang ibabansag sa mga paparating na freshman ngayong Hunyo. Sana’y hindi agad sila maloko ng mga salitang iyon.

Bago pa ako magpasyang mag-MA, hindi ito dala ng sariling kagustuhan. Kinakailangan lang talaga ng mas mataas pang akronim na idudugtong sa pangalan kaysa sa BA lang.

Sa trabaho ko ngayon bukod sa pagsusulat, kailangan ng titulong angat sa iba. Para rin ito maging permanente ako’t makatanggap na ng sahod na trenta mil.

May MA at PhD studies naman sa pinapasukan ko. Ladderized pa’t mas mabilis akong makatatapos. Magiging full scholar pa ako. Bakit ko pa ba pinili ang UP, tanong ng ilang kaibiga’t kaguro roon. Baka matagalan lang ako sa pag-aaral.

Madalas ko na lang na sagot ay nasa UP na kasi ang papeles ko. Hindi ko direktang masagot na maroons pa rin ako. Hindi ko matanggal sa pagkatao ko ang itinuro sa akin ng UP. Na kakaiba ito sa lahat ng pamantasang kilala sa bansa. Kahit na maraming kabulastugan ang nagaganap na nagpapahiwalay at nagpapalayo sa UP bilang pamantasang-bayan, may mga lugar at tao pa ring naglalapit nito sa mga dapat nitong pinagsisilbihang nakararami’t naghihikahos.

Hinihintay ko ang Araw ng Pagtatapos ngayong Abril 27, ang petsang lahat ay taas-kamaong aawitin ang UP Naming Mahal.

Unang araw ko sa klase, hindi pa tumatatak sa isip kong estudyante na nga ako uli. Ang gusto kong gawin ngayo’y mag-beach, mamasyal, magbasa ng mga gusto kong basahin, at magsulat. Pero, mahina ang pera ngayong summer. Pati bulsa ko’y bakasyon din.

Pagdating ng propesor sa klasrum, nakilala niya agad ako. Tinanong niya ako kung bakit ako nag-aaral uli. Sinagot ko siyang dala ng pangangailangan. Mamera na ang MA ngayon, sabi niya. Nagsimula na kami. Kaunting intro, kaunting tanong sa amin. Bigayan na ng asaynment at reports. At dahil ako ang una sa class list, sa akin ang unang report.

Estudyante na nga uli talaga ako.# Philippine Collegian

<< back to home

Isang tipikal na umaga noong mga huling araw ng pagtatapos ng thesis: Nakatunganga, nakatitig sa orasan habang iniisip kung matutulog ba o hindi. Magpapasyang kumain na lamang o uminom ng kape para magising. Kailangang magising. Sinabi kasi sa sarili na matatapos ito on time, mapapasa ang first draft on time, pero hindi rin kinaya dahil nasobrahan sa pagpapatiwakal sa oras.

Natapos rin naman ang thesis sa loob ng isang taon, ngunit sa proseso nito, hindi lang ang mga sinulat doon ang mahalaga. Ang mismong karanasan sa paggawa at hindi paggawa ang nagbigay kahulugan doon. Kapag mayroon nga namang pagkakataon, maaaring isa-isang matukoy ang mga bagay na gustong tandaan at itapon. Minsan nagiging dalubhasa tayo sa mga bagay na hindi naman talaga dapat pang matutuhan gawin. Tulad ng:

Pagsasayang ng oras. Ito ang guilty pleasure ng isang nagti-thesis. Masaya sa una, pero sa kalagitnaan, hindi na enjoy. Hindi enjoy ang pagbibilang ng oras sa pagkain, o pagkapraning sa tunog ng pagpatak ng bawat segundo sa orasan. Saan nga ba napupunta ang oras kapag nasasayang? Kadalasan sa internet, panonood ng tv o pelikula, pagpunta kung saan-saan na hindi naman kailangan, inuman, daldalan, lahat ng bagay na wala namang kinalaman sa kailangang tapusin. Minsan nagkakataon na nakakatulong ang ilan, tulad ng mga nakakausap na tao. Pero maraming malakas kumain ng oras, maraming puwedeng gawin para makalusot sa mga kailangang tapusin. Kapag dumalas na ang pagtingin sa kalendaryo, ibig sabihin, sa dami ng gawain, paano pa pagkakasyahin? Kung magsasayang pa ng oras, ano pang lulubusin?

Sobrang pagtulog at hindi pagtulog. Isa na namang guilty pleasure na malakas kumain ng oras. Sa buhay ng tao, ang alam ko, kapag mas tumatanda na, hindi na kailangan ng masyadong maraming tulog. At kapag maraming gawain, ang alam ko, kailangan mo ring ipahinga ang utak mo bago pa maging sabaw ‘to. May mga pagkakataon ding kapag wala kang tulog, kung anu-ano nang nakikita at nasasabi mo. Hindi na biro ‘yun.

Sobrang pagkain at pag-inom ng kape. Pangangailangan ang dalawa sa panahon ng pagpupuyat, pero kapag sumobra, pagtaba ang kapalit. Kaya’t kahit halos ubos na ang dugo sa kapupuyat, pagtaba pa rin ang kahahantungan. Lalo na’t maghapon-magdamag ang pag-upo.

Pagkain sa sariling salita. Musta thesis? Kailan mo nga ulit gagawin? Kailan mo matatapos? Mayroong mga binibitawang salita ang isang nagti-thesis sa ibang tao at sa sarili. Kadalasan ito ang idealistikong mga araw na dapat tapos na ang ilang parte ng pag-aaral na hindi rin matupad-tupad. Ito rin ang gawain kung saan minsan kailangang magsinungaling o sinasadya lang talaga magsinungaling para lokohin ang sarili na may nagagawa.

Pagkawala sa sirkulasyon. Sa sirkulasyon sa Internet at tunay na buhay, pagbitaw sa mga tungkulin sa org, pagliban at pagkaleyt sa klase, pagtanggi sa ilang mga paanyaya ng mga kaibigan. Kapag sobrang naghahabol na sa thesis, hindi na balanse ang oras, at ang mga nabanggit ang maaaring mangyari. Mahirap iwasan, pero lahat ng epekto ay kailangang pasanin pagkatapos ng thesis. Kailangang balikan lahat at mag-adjust.

Hindi ko masabing hindi ko na uulitin ang mga nabanggit at masaya akong tukoy ko ang bawat isa. Wala namang perpektong estudyante, pero kung iisiping mabuti, hindi rin basta-basta patapon ang mga nabanggit kong gawaing hindi dapat matutuhan (at paborito nating gawin). Napigilan man ako ng mga iyon na matapos agad ang kailangang gawin, binuo nito ang isang panibagong paghamon sa sarili na magwasto. May mga kailangang itapon na mga nakasanayan, pero hinding-hindi ang karanasan.

*para sa lahat ng nakaraos sa thesis, Congrats! # Philippine Collegian

<< back to home