| E-mail aan mijn collega's d.d. 10 november 2002 |
 |
| Van: "R.Haanstra"< .....................> Aan: < collega's > Datum: zondag 10 november 2002 11:24 Onderwerp: mailtje van Karin Lieve collega's, Het is even gedaan met de "grote meid". De waterlanders zitten hoog. Ik ben h��l erg zielig. Ik zag als een berg op tegen het aanbrengen van het infuus en het ging dan ook vreselijk mis. Ik ben de eerste keer geprikt in mijn linker binnenpols door Dr.Brakenhoff, maar het infuuspompje bleef steeds piepen. Spalkje aangelegd om mijn hand zoveel mogelijk naar buiten te dirigeren, maar dat was geen doen.Dr. Blomberg opgetrommeld (collega internist) en die heeft maar liefst 4 pogingen gedaan. Twee keer binnenkant pols rechts, ��n keer bovenhand rechts en ��n keer binnenzijde rechterarm. Daar baalde ik al van, want mijn linkerarm doet al vreselijk pijn en ik zit niet te wachten op een pijnlijke rechterarm. Toen met verpleegkundige Kimja (een schat van de bovenste plank) naar de verkoeverkamer om anesthesist Oei in te schakelen. Overal gaasjes op mijn armen en ze hadden erg met me te doen. Dokter Oei vroeg zich af of er in een eerder stadium niet beter voor een 'port a cath' gekozen had kunnen worden. Dat is een apparaatje wat ergens op de borst inwendig in een groot vat wordt geplaatst met een uitgang voor infuus en mogelijkheid tot bloedafname.Dr. Blomberg kwam nog even kijken of het gelukt was (ook een fijne dokter overigens) en zou het advies met Dr. Brakenhoff opnemen. Donderdag was een vreselijke dag. Ik werd op een 2-persoons zaal geplaatst met Charlotte; een leeftijdgenoot met een enorme opgezwollen buik.In 14 dagen tijd verschillende onderzoeken, maar het blijft een vage diagnose. Ze denken aan een tumor in de onderbuik. De hele dag liep ze rond te schuifelen en ze kon alleen rechtop slapen. Ik vond het heel erg voor haar, maar ze was de hele dag aan het zeuren. We mochten niet lachen, want dan deed haar buik erg zeer.We kregen van haar man zowaar een standje toen hij binnenkwam.Ze begon er notabene zelf mee door te vertellen dat haar vorige kamergenoot z'n onderbroek verkeerd om aan had en als hij zich bukte ze zo via het gulpje uitzicht had op ... Naderhand kwam de echtgenoot weer een beetje tot bezinnen. Hij is ook erg ongerust. Kan ik me ook voorstellen. Ze hebben een geestelijk gehandicapte zoon en een 14 jarige dochter. 's Middags zag ik mw. Heuse naar huis gaan om te sterven. Ze lag tegenover me op zaal bij de 4e kuur. Na een galblaasoperatie is ze ziek gebleven. Ze heeft dus al die tijd in het ziekenhuis gelegen. Na onderzoek kanker in vergevoerd stadium geconstateerd. Tien jaar geleden was er al borstkanker geconstateerd en heeft ze het hele traject van chemokuren, operatie en bestraling doorlopen. Goede nacontrole. Toch weer cellen de kans gekregen om heel geniepig hun werk te doen. K..ziekte. Moeder van 7 kinderen. Haar zoontje Frank zat bij Nikki in de kleuterbouw. Een klein en lief ventje. Zit nu in groep 8 van de Ploegschaar bij dochter van mijn vriendin in de klas en blijkt nog steeds dat kleine, lieve ventje. Mw. Heuse was ook de oppasmoeder van de kinderen van onze ex-collega Albert Walsweer. De tranen stroomden over mijn wangen toen ik haar met de ambulance de lift in zag gaan. Haar man zwaaide voorzichtig naar me. Zijn gezicht vertrokken van verdriet. Helemaal de kluts kwijt.Toen ik huilend terugliep naar zaal direct verpleegster Kimja achter me aan en die heeft me even in haar armen genomen.Ze hadden het de hele week al zwaar gehad en ze zat er zelf ook een beetje door.Toen werd ze weggepiept. Er was een oudere heer opgenomen met een gebroken heup en vanwege plaatsgebrek kwam hij op deze afdeling terecht. Zijn zoon was bij hem. De man werd ineens niet lekker en ze plaatsten hem over naar de 1-perspoonskamer naast ons. Hij lag er nog niet in of hij blies zijn laatste adem uit. Reanimeren mocht niet baten.Binnen no-time stond de hele Volendamse familie te brullen op de gang.Toen Tjitske binnenkwam liepen mijn waterlanders weer. Ik heb Temesta gevraagd om te slapen. Mijn kamergenoot werd vrijdagochtend naar huis gestuurd met de mededeling zich op 18 november te melden voor de operatie. Wat een wachttijd. Niet normaal. Bij de operatie dient naast de chirurg ook de gynaecoloog aanwezig te zijn.Ik lag dus alleen en dat vond ik eerlijk gezegd erg prettig. Kimja kwam gezellig aan mijn tafeltje de statussen bijwerken en heeft me lekker ingestopt. De avondzuster was ook een lieverd en kwam ook even vragen hoe het met me was. Ze had van Kimja gehoord dat ik erg emotioneel was. Even zitten praten en een aai over mijn kale bolletje. Het verplegend personeel verdient een pluim. Allemaal even lief en attent. 's Ochtends lekker gedoucht en toen spuitje Temesta, spuitje Kitril en spuitje Dextametason in het infuus en even later aan de chemo. Dr. Brakenhoff controleerde het infuus nog even. Hij heeft zijn bedenkingen tegen een 'port a cath' geuit. Ik moet nog 1 kuur en dan operatie en dan is het inbrengen een extra belasting. |
 |
 |
 |
| naar pagina 2 |