Op 15 juni 1991 zette Nikki haar eerste stapjes. De sterfdag van mijn vader. Waarschijnlijk ben ik de enige moeder die ooit gehuild heeft omdat haar kind ging lopen. Zij haalde de scherpe kantjes van het verdriet. Jammer dat ze nooit een eigen herinnering aan deze opa zal hebben. Een fantastische vader en opa. |
| Een band |
 |
Je legt je kleine hand in de mijne met een grenzeloos vertrouwen ik voel een onverwoestbare band Stralende ogen lijken te zoeken bevestiging voorzichtige stappen worden gezet eerst wankel maar je lijkt vooruitgang te boeken Elke dag een vreugde maar soms ook een kleine traan zwaaiend met je handje ga je steeds een klein pasje bij me vandaan Als de passen groter worden richting doel je straks je eigen levensweg bewandelt die band met jou het blijft een onbeschrijflijk gevoel |
 |