| E-mail aan mijn collega's d.d. 10 november 2002 |
 |
| Van: "R.Haanstra"< .....................> Aan: < collega's > Datum: zondag 10 november 2002 11:24 Onderwerp: mailtje van Karin Blad 2 Ik heb geslapen als een roosje en tijdens het bezoek van Rob en Nikki en Jos� vielen mijn luikjes zomaar dicht. Om 24.00 uur nog een spuitje Temesta gekregen en zekerheidshalve ook Kitril en ik werd pas om 08.00 gewekt voor de controles. Het infuus mocht eruit en ze drukte het wondje nog even dicht. Ik trok net mijn nieuwe duster aan toen er bloed op de grond en mijn bed droop. Kimja geroepen en het was flink aan het bloeden. Nieuwe gaas erop en harder drukken. Eindelijk stopte het. Ik stond te trillen op de beentjes. Kimja heeft me geholpen met douchen. Rob kwam me halen om 09.30 uur en we zijn voorzichtig naar de auto gelopen. In de auto tegen Rob aangehuild. Na enthousiaste ontvangst van Nikki ben ik naar bed gegaan. Ze heeft me lekker toegedekt (2 dekbedjes want ik had het koud) en ik heb tot 15.45 uur geslapen. Rob heeft boodschappen gedaan en gekookt. Ik ben weer vroeg naar bed gegaan; die Temesta doet z'n werk goed. Vanochtend wakker geworden met een gigantische dikke en pijnlijke arm en een enorme bloeduitstorting op mijn pols en middenarm. Dat is ff minder. Ondanks mijn emotionele toestand vind ik wel dat ik deze kuur beter verdraag, want ik heb nu geen last van zuurbranden of andere kleine ongemakken. Vanochtend gezellig de tafel gedekt en met z'n drietjes lekker warm broodje gegeten, eitje en glaasje verse jus. Ik heb besloten a.s. donderdag naar een bijeenkomst in het Waterlandziekenhuis te gaan met als thema "Omgaan met kanker", georganiseerd door een klinisch psycholoog. Kreeg vanochtend een mailtje van mijn Buddy Betty en dat deed me erg goed. Ik las overigens dat St. Nicolaas de SBD met een bezoekje komt vereren. Ik heb dan ook besloten mijn jeugdtrauma maar eens aan te pakken en bij Sint op schoot te kruipen (ik weet alleen niet of de Sint hier blij mee is, hm). Vroeger kroop ik altijd onder banken e.d. om maar uit het vizier van de Sint en zijn knechten te blijven. Niet omdat ik zo stout was hoor, maar gewoon omdat ik ze vreselijk griezelig vond. Ik snapte dan ook nooit waarom juist ik altijd naar voren werd geroepen. Later hoorde ik dat mijn moeder dit op een papiertje had aangegeven. Ze hoopte dat ik na confrontatie wel van mijn angst af zou komen .... Zal het me nu na al die jaren dan gaan lukken! Groetjes van Huilebalkje |
 |
 |
|