HOGE NOORDEN week 3
vorige week
volgende week
Vestre Jacobselv, log 5579/39 km
Ik heb in elk geval een goede dag getroffen voor een rustdag; grijs, wat regen, niet koud of warm, een niet-dag eigenlijk. Vanmorgen heb ik eens goed uitgeslapen, toen een peuk gerookt en daarna nog eens uitgeslapen. Ik ben onder de douche geweest en heb de sauna toch maar even laten schieten. Ik heb grondig zitten ontbijten en thee gezet, en nu heb ik me met kan thee, pijp en een hoop troep om me heen onder het afdak van het hoofdgebouw genesteld. Opvallend: ondanks de regen en het grijze weer is het totaal niet vochtig. Geen condens in de tent, geen klamme kleren, na het douchen droogde ik snel op.
Op dit moment zit ik met uitgespreide kaarten voor me, piekerend over wat ik op de terugreis ga doen. Aan de ene kant is er dezelfde weg terug; mooi, en er zijn nog wel een paar plaatsen waar ik wel foto�s zou willen maken. Aan de andere kant is er Finland, waar ik eigenlijk nog nooit geweest ben, en noord Zweden, waar ik ook geen idee van heb. Als ik via Neiden omlaag duik heb ik alle opties open; wat zwerven door Finland, en ik kan op tal van plaatsen weer aan de Noorse kust opduikenl Alta, Narvik, of zelfs onder Fauske. Dat is voornamelijk afhankelijk van hoever ik vanuit Finland weer terug omhoog wil rijden. Ik vrees voornamelijk het vliegend wild in Finland; muggen en dergelijke. Een aspect dat meespeelt in mijn piekeren over Finland is de komst van de Euro; als ik nog wat echte Finse marken wil scoren dat is dit mijn laatste kans. Thuis hangt een buidel met munten, binnenkort echt een herinnering aan een verleden tijd� Overigens is het vooral twijfelen tussen bekend en mooi of nieuw en maar afwachten hoe het wordt. Tot nu toe bevestigt de reis van dit jaar een indruk van twee jaar geleden; lang niet alle alternatieven zijn ook daadwerkelijk mooier dan de bekende weg, zelfs als die alternatieven over kleinere wegen gaan. Ik zie nog wel, uiteindelijk zal het weer het meeste bepalen.
(later) Het is nu een uur of zeven, en geen spoor van H. Ik denk niet dat hij het gered heeft, reizen met een kleine open auto is toch wel wat anders dan reizen met de motor. Enfin, hij krijgt nog een kans, morgenavond ben ik ook weer hier. Ik ga dan naar Vard�, en als het even kan ook naar Hamningberg, maar met lege motor, ik kom weer hier terug. Hamningberg is een oude, nu verlaten, vissersplaats. Of ik er kom hangt vooral van de weg af. Een klein rood lijntje op de kaart, naar een verlaten stad, ik neem aan dat die weg al jaren niet meer onderhouden is. We zullen zien. Zondag begint vermoedelijk de weg naar het zuiden.
Vestre Jacobselv, log 5855/276 km
YES! Perfecte dag, Janneman was in Ultima Thule (het mysterieuze �koninkrijk van het Noorden� werd door Romeinse geschiedschrijvers Thule genoemd, al hadden zij het dan over het noorden van Brittanni�). Vandaag was geweldig, dit is een waardig keerpunt van de reis. Ik heb er alleen spijt van dat ik vanmorgen met kale motor vertrokken ben, als ik mijn kampeerspullen bij me had gehad dan zou ik vannacht wild kamperen in dat magische gebied�
De reis vandaag werd een oplopend succes. Het begin, langs de zuidkust van Varangerhalv�ya, was vroeg, zonnig en frisjes. Even voor acht uur draaide ik de weg op, met niet meer dan ��n koffer aan de motor. Camera, kaart, wat eten en een kan thee, en de regenbroek, dat moest wel genoeg zijn voor vandaag. De hele heenreis was met links landschap en rechts zee, maar er waren grote verschillen in
Altijd leeg en woest, maar soms laag en groen, soms verscheurde rots door het groen brekend, en op ��n plek zelfs onvervalste duinen. Af en toe waren er wat weilanden, en wat kleine dorpjes, maar veel was het niet. Al die dorpjes zijn trouwens geconcentreerder, compacter, dichter op elkaar gebouwd dan elders in Noorwegen. In het duingebied lag een caf�, dat heb ik meteen in mijn oren geknoopt voor de terugweg. Op een bepaald moment dook de
Na toch wel even piekeren besloot ik toch het erop te wagen. Verder! Ik ging op zoek naar de weg naar Hamningberg. Dat zoeken liep wel los, bijna automatisch kwam ik op een keurig geasfalteerd weggetje terecht, iets meer dan een auto breed, in prima staat. En het werd me toch een mooie rit! Om te beginnen liep de weg even van de kust af en wat omhoog, en het landschap werd vreemd. Hier leek het echt eenzaam te zijn, ik zag nergens meer huizen of sporen van mensen, hier leken zelfs struiken moeite met overleven te hebben. Iets grasachtigs en veel mos, dat was al wat er groeide in deze glooiende heuvels. Toen maakte de weg een draai, en ineens veranderde het landschap totaal.
Op de terugweg heb ik geprobeerd wat foto�s te maken van dit wonderlijk stuk Noorwegen, al weet ik nu al dat dat geen succes is geworden. Hier had ik langer moeten rondzwerven, moeten kamperen.
Na al dit moois kon Vard� niet anders dan tegenvallen, en dat deed het ook. Om er te komen was een korte rit door een tunnel nodig. Er was feest, iets tussen een braderie en kermis in, het was er druk, en ik ben er dan ook niet lang gebleven. Ik heb getankt, nog wat inkopen gedaan, een sticker gescoord, en toen ben ik aan de terugreis naar de camping begonnen. In het caf� in de duinen heb ik koffie gedronken en een p�lse naar binnen gewerkt. Met de beheerder, een jonge knaap, heb ik een tijdje zitten kletsen. Moeilijk om te studeren als je in die uithoek opgroeit. Duur, niet aan college geld maar aan boeken en wonen in een van de grotere steden. Hij had allerlei plannen om dat duingebied om te vormen tot camping en sportvis-centrum. Ik wens hem alle succes, maar het is toch wel erg ver van de bewoonde wereld af, denk ik.
Eenmaal terug op de camping nestelde ik me
Vestre Jacobselv, log 5855/0 km
Zo ver van huis, en toch niet. Gisteravond was het ineens alsof we niet ergens ver boven de Poolcirkel aan de kust van de Noordelijke ijszee zaten, het was als kamperen in november, ergens in Nederland. Heerenkamp, al was de opkomst dan dit keer wel wat mager. H had de voorzienigheid gehad om vlees en een barbecue te scoren, en zo zaten we ineens voor zijn tent, mokjes met allerlei lekkers in de hand, keuvelend alsof we er even een weekendje uit waren. Alleen eindigen de meeste van mijn verslagen van heerenkampen met �en ergens viel de nacht�. Die viel gisteren dus niet.
Vanmorgen begon dan ook rustig, heel rustig. Het was mooi weer, we werden door de warmte de tent uit gebakken. H had koffie klaar, we hebben eitjes zitten bakken, en nog wat meer koffie gedronken. Mooi weer of niet, vandaag was een rustdag. Een paar kilometer terug, richting Tana Bru, stond een Heilige Steen en meer van dat fraais, en we besloten dat die vandaag wel met een bezoek vereerd mocht worden. Dus werd ik in de automobiel van H gelepeld, vervolgens werd ik een klein kwartiertje stevig door elkaar gerammeld terwijl H het vehikel in alle rust naar het museum stuurde, en nadat ik uit het voertuig gewrikt was stonden we samen voor een gesloten deur. Iets te vroeg. Geen nood, het uitzicht was er niet minder om, en we hadden genoeg te bespreken. Bovendien dook er nog een dappere duitser op die met de fiets door Noorwegen onderweg was, en die had ook wel wat boeiende zaken te vertellen. Dat land is echt te groot voor de fiets.
Op een bepaald moment dook er een jong stel op dat de deur opende en ons van kaartjes en boekjes voorzag. Dat laatste bleek geen overbodige luxe te zijn. Het feitelijk museum bestond uit een ferme rondwandeling langs de kust, en omvatte restanten van 10.000 voor Christus tot de fundering van een handelsgebouw uit 1784. We hadden dan ook al heel wat stenen heilig verklaard voordat we bij steen 1A aankwamen. In het beginstadium was er nogal wat fantasie nodig om de �steenkringen rond oude tenten� en �leefkuilen van eerste hutten� te herkennen, maar gaandeweg werden de artefacten minder prehistorisch en meer herkenbaar.
De lange wandeling over een zwart strand van losse steenplakken met daaronder graven en daarop een rond altaar-achtig iets was zelfs regelrecht indrukwekkend, vooral omdat het weer in snel tempo somberder werd en de kust op de achtergrond serieus begon mee te spelen in de sfeer.
Terug in het museum zelf hebben we nog een hele tijd met het stel zitten praten, een jongen en meisje van een
Eenmaal terug voor de tent werd er inderdaad wat gegeten, en de mokjes met het goede spul deden het prima. Tegen de tijd dat het negen uur was had ik de smaak net goed te pakken. Het was nu weer te koud voor muggen, en met wat potetsticks wist ik ook H over te halen tot wat langer gezellig samen zijn.
Alta, log 6335/480 km
Woeha, dansen met de duivel, en ik heb gewonnen! Maar daarover later.
De dag begon vroeg en met een wakkere H. We werden, net als gisteren, de tent uit gebakken door de zon. Daarvoor hoeft het hier niet uitzinnig warm te zijn, zodra de zon eenmaal op de tent staat stijgt de temperatuur daarbinnen net dat belangrijke beetje. Half slapend kruip je uit de slaapzak waar je een uur eerder nog helemaal weggedoken in lag, en niet veel later drijf je letterlijk je tent uit. Buiten was het helemaal niet warm, en die zon bleek ook maar voor even te zijn. Dreigende luchten aan alle kanten. De dag begon wat moeizaam en traag. H kookte koffie, ik thee, en samen werkten we wat bammetjes weg. Inpakken ging langzaam maar geroutineerd. Op de een of andere manier krijg ik een beetje het gevoel van een soldaat die al te lang aan het front zit. H ging nog even naar de plee, en ik nam de gelegenheid te baat om de resterende potetsticks in zijn slaapzak te verstoppen. Kon hij er vanavond ook nog eens van genieten.
Binnen werkte ik koffie, knakworst en friet weg, staarde op de kaart en naar buiten, en hoopte dat de regen zou stoppen. Daar zag het weliswaar naar uit, maar tegen de tijd dat ik vertrok regende het toch nog steeds. Ik had ondertussen besloten om terug naar Lakselv te rijden, nu via de E6. Daar was een goede camping, en eenmaal daar zou ik dan wel zien wat ik verder ging doen. Maar de dag werd beter� De E6 tussen Karasjok en Lakselv loopt voor een forsd deel over een hoge vlakte. Niet echt zo�n barre vlakte, maar toch groots en leeg, de Taiga, met meren, armtierige berken en een hoop vliegend ongerief. De gestage regen bleek het voor gezien te houden, en het vage grijs maakte plaats voor steeds imposantere uitzichten. In de verte blonken bergen in opklaringen, lage wolken suisden voorbij, hoge wolken hingen stil en daartussen bewogen zich allerlei vage dunne nevels
In Lakselv heb ik even staan twijfelen. Aan de ene kant wilde ik wel de veiligheid van mijn tentje in, alles was nu lekker droog gereden, en als de tent eenmaal stond zat ik goed. Maar het was nu zo mooi� Er kwam nu een mooi stuk kust, en die wilde ik best wel eens zien met dit weer. Ik besloot door te gaan. En daarmee begon mijn dans met de
De rit ging langs het Porsangenfjord, richting Olderfjord. Om mij heen was elk weer voorhanden. Ik zag zware regenbuien, lage bewolking, mist, en zelfs af en toe een waterig zonnetje. Ik reed bijna voortduren net onder de wolkengrens, die heel langzaam op de zee neerdaalde. Af en toe, als de weg even omhoog ging, reed ik net de mist in, en op een plek heb ik bijna een half uur gestaan omdat de soep zo dik was dat ik niet verder durfde rijden. Maar het waaide flink, de mist werd weer verdreven en ik kon verder. Soms kon ik de overkant van het fjord zien, meestal niet. Af en toe doken wat eilandjes voor de kust op uit de lage bewolking. Ik heb foto�s gemaakt, maar uiteindelijk geef ik me geen schijn van kans om te laten zien hoe mooi deze middag was. Dit was pure magie!
Bij Olderfjord was het weer even tijd voor twijfelen. Er was een camping, ik ben erheen gereden, maar de camping trok niet, en de barre vlaktes en de weg naar Alta trokken wel. Voort!
De eerste vlakte, Hattar, viel wat tegen. Veel grijs en dunne regen. Toch heb ik op een parkeerhaven naar een wildkampeerplek staan kijken. Het kon misschien wel, maar er vloog van alles rond, en daar had ik nu wel even mijn bekomst van. Op die hoge vlakte tussen Karasjok en Lakselv heb ik steek van de vakantie opgelopen, onder het rijden nog wel. Een of ander onduidelijk beest slaagde erin via de smalle spleet van het vizier naar binnen te waaien, werd omhoog geblazen en nestelde zich precies op de rand van helm en voorhoofd om daar eens een nummertje te gaan zitten boren. Binnen de kortste keren had ik het gevoel alsof de helm meer over de bult dan over mijn hoofd hing. Het anti-beet-middel werkt uitstekend, maar hier heb ik toch een keer of vijf voor moeten stoppen om opnieuw te deppen. Les 1: de helm niet meteen opzetten als je net met ammoniak houdend anti beet middel op je gezicht bent bezig geweest. Maar al met al had ik nu even niet echt zin in teveel muggen en dergelijke. Verder dus.
Bij het afdalen richting Alta begon ik ineens haast te krijgen. Aan de overkant van het Altafjord kwam een zware bui opzetten, met bliksem en al. De regennevel er onder ontrok alles aan het zicht. Nu even haast! Maar het
Tijdens een van de pauzes vandaag had ik nog een aardige ontmoeting. Ik stopte, achter me stopte een landrover met daarachter een caravan die voor de verandering eens kleine dan de auto was. Het bleken Nederlanders te zijn, de man stond mijn motor een tijdje peinzend te bekijken �van achteren- en dacht dat het een NTV was. Geef die man een sigaar, ik
Nordkjosbotn, log 6684/340 km
Wind rukt, regen klettert, en ik zit goed/beter/best. En in mijn eigen tentje, niks hut huren. Word ik harder, worden mijn spullen beter, of word ik weer wat handiger? In elk geval heb ik vandaag de laatste vijf uur met beestenweer en storm rondgereden, en eigenlijk heb ik me gewoon goed geamuseerd. Af en toe wat eng, maar het was wel stoer. De jas heeft niet gelekt, ik had tegen het eind van de dag wel iets te weinig kleren aan, het begon serieus koud te worden op de motor.
Vandaag begon laat. Gisteravond heb ik nog heel erg lang in miezerregen -die nauwelijks voelbaar was- naar een schitterende zonsondergang zitten kijken. Vanmorgen tikte het nog steeds op de tent, dus ik heb me eens goed omgedraaid en rustig aan gedaan. Zodoende was het dan ook twaalf uur voordat ik de weg op draaide. Het was onvervalst Noordkaap-weer, een woeste lucht met ingewikkelde wolkenlagen en stevige wind, al was het op het moment dat ik vertrok wel droog. In Alta heb ik nieuwe fotorolletjes ingeslagen (15 rolletjes vol, en dan te bedenken dat ik echt dacht teveel film bij me te hebben). Het was mooi rijden, met wolken over fjorden en bergen, enaf en toe een streepje zon dat over het landschap zwiepte.
Het bleef ook daarna schitterend rijden, al begon ik wel zo af en toe door een buitje te rijden. En op weg naar het Kv�nangfjell werd het ook ineens met elke meter die ik omhoog reed duidelijk kouder. Bij het grote hotel met uitzicht ben ik gestopt voor een pauze. Er stond een fijne maar doordringende regen en het waaide stevig.
Na die koffiepauze is het niet meer droog geworden. En bij het afrijden van het Kv�nangfjell werd het ook niet warmer. Ik had nog gedacht dat die kou aan de hoogte lag, maar ik was gewoon een koufront ingereden. En een blaasfront! De regen werd vooral een horizontale koude douche, afhankelijk van de rijrichting van links of van rechts. Op de kop van een stukje land tussen twee fjorden kwam de wind doorgaans van alle kanten. Overigens kon ook een willekeurige rotspunt wel voor een flinke oplawaai in de andere richting zorgen. De laatste uren had ik al mijn concentratie nodig om de motor op de weg te houden, en als er tegenliggers aankwamen werd het even echt spannend; die hadden, net als ik, eigenlijk de hele weg nodig. De snelheid liep dan ook gestaag terug. In Olderdalen het ik friet met worst zitten eten, en daarna begon ik aan 114 kilometer puur avontuur. Het was ondertussen bitter koud, de wind kwam nu pas echt op gang, en het werd afzien. Lekker afzien, dat wel, en eigenlijk ook wel erg mooi ook trouwens. De lucht was soms licht-, soms donkergrijs, en vaak was het niet duidelijk of die donkere massa nu een wolk was, of een berg. Als het dan even later harder begon te regenen was het een wolk. Als midden in de grijze massa ineens de lichte streep van een waterval zichtbaar werd was het een berg. En soms was het een wolk met huisjes langs de onderrand. De overkant van de fjorden was meestal niet te zien, de fjorden zelf waren groen en grijs met schuimkoppen. Toen ik stopte voor een foto werd de motor van de jiffy afgeblazen, gelukkig viel hij tegen me aan (ik stond net aan de andere kant van de motor mijn camera te pakken om een van die watervallen in een wolk te fotograferen).
Ondanks alles amuseerde ik me zo goed dat ik drie campings voorbij ben gereden. Ik begon wel serieus af te koelen, en begon ook serieus over een hut te denken. Deels omdat ik door en door koud was, deels omdat ik het eigenlijk niet zo zag zitten om in deze storm en regen een tentje te gaan opzetten. Maar toen ik eenmaal op de gewenste camping was bleken er geen hutten vrij te zijn. Dan niet! Ik vond een goed hoekje tussen struiken en bomen in, en ondanks de regen had ik de tent snel en soepel staan, met van binnen wel degelijk alles droog. Ik word hier handig in! Mijn jas had het trouwens vandaag prima gehouden.
Morgen vertrek ik in elk geval niet met regen. Dat goed uitslapen vanmorgen was toch wel heel erg lekker, en misschien slaag ik er op deze manier in om eens niet afgebrand thuis te komen van de reis. En als het zo waait als nu is het eigenlijk gekkenwerk om de weg op te gaan.
Vanmorgen in Alta nog drie rolletjes van 24 opnames gekocht bij een supermarkt (geen zin om op jacht te gaan naar een fotozaak in het centrum). Ondertussen heb ik al 525 foto�s gemaakt, dat wordt nog een hele uitzoekerij als er een vakantiealbum moet komen. Vandaag heb ik trouwens ook eindelijk ook eens een foto van een vos kunnen maken.
Nordkjosbotn, log 6684/0 km
Storm! Koud! Ik adem wolkjes in de tent, volgens mij zit het tegen het vriezen aan. Mijn poolervaring voor dit jaar is alvast weer binnen.
Voor zover ik het heb meegekregen heeft het sedert aankomst gisteravond onafgebroken geregend. Het waait gigantisch, en hoewel ik inderdaad een beschut hoekje heb gevonden ben ik er niet echt gerust op dat mijn tent het gaat overleven. Ik heb de motor ook nog als windbreker neergezet, maar regelmatig weet een draaiwind toch vat te krijgen op de tent. De rits-lipjes rinkelen aan alle kanten, af en toe knalt het tentdoek, al met al was het zoveel kabaal dat ik vannacht met oordoppen in geslapen heb. Desondanks ben ik een paar keer wakker geworden als de tent uitzonderlijk hard te keer ging. Ik moet zeggen, vandaag en gisteren maken de reis naar het noorden wel weer kompleet.
(later) Ik heb betaald voor een tweede nacht, en ik heb broodjes gehaald. Ik denk dat ik vandaag de tent niet meer uitkom. Lezen en slapen, en wachten tot het weer beter wordt. Af en toe hou ik eens een stok vast, al denk ik niet dat de tent daar echt iets aan heeft, hij zal dit toch op eigen kracht moeten overleven. Ik heb trouwens ook weer wat ontdekt. Gisteren was mijn jas van binnen droog, nu is hij van binnen ook nat. Dat is dus ook op de heenreis gebeurd! Ik denk dat de buitenkant gewoon teveel water opneemt en echt kletsnat is, en dan is het bij het opgefrot in de tent liggen niet te voorkomen dat ook de binnenkant nat wordt. Als ik vandaag op de motor gestapt was en in de regen was gaan rijden, zou ik inderdaad na een tijdje tot op de huid nat zijn.
(twee middagdutjes en de nodige broodjes later) Ik ben nog even buiten geweest, toch heel even de benen strekken. Het was geen weer voor wandelen, dus ik heb maar even bij de resepsjon rondgehangen en onder het afdak voor de toiletten gestaan. Op het nieuws: caravans van de Noordkaap gewaaid, vrachtwagens van de weg gewaaid. Sneeuwgrens op 500/600 meter. Van hieruit zie ik geen sneeuw op de bergen om ons heen, ik denk dat de wolken op 200 meter of lager zitten. Ik hoop maar dat het weer morgen beter wordt; ik heb ondertussen wel alles gelezen wat ik aan leesbaar materiaal bij me had, en het is ook nog een hele reis naar huis. Overigens viel me gisteren wel op dat het echte zitvlees terug is. Dat heeft deze reis lang geduurd, maar nu kan ik weer zolang rijden als ik wil, ik heb niet het gevoel dat ik pauzes nodig heb. Van nu af aan opletten dus; ik heb wel degelijk pauzes nodig, ook al voel ik lichamelijk niets!
dit is de volgende ochtend voor vertrek)
R�rbak (aan de noordoever van de Oostzee, Zweden), log 7322/636 km
Sodeju, het is waar, Zweden schiet echt op! Ik zit alweer onder de poolcirkel. En Zweden valt trouwens ook niet tegen tot nu toe. Na Noors afzien zit ik nu heerlijk voor mijn tentje, met12 graden voelt het prima aan, de lucht is blauw en in de verte kabbelt de Oostzee onder een ondergaande zon. Het gaat weer nacht worden!
Ik heb het gedaan; ik heb de nooduitgang genomen. Weg uit zwaar weer in Noorwegen, tijd om mijn geluk in de naaldwouden van Zweden te beproeven. Het plan was gisteravond al geboren, maar ik heb tot vanmorgen zitten twijfelen, tot op de grens zelfs. Was het angst om me te laten verslaan door Noors weer? Angst voor de saaie Zweedse wegen waarover anderen me verteld hebben? Aan de andere kant trok de kans op beter weer, en tenslotte was ik nog nooit via Zweden omhoog of omlaag gereden. Nieuwe grond dus�
De dag begon in elk geval niet best. Het waaide wat minder hard, het was 5 graden en het regende. Soms wat harder, soms wat minder hard, en in een van de momenten met wat minder regen heb ik mijn tentje afgebroken. In de camping keuken heb ik thee gemaakt en wat bammetjes gegeten, en toen ben ik op weg gegaan. Ik had aan: twee lange onderbroeken, lerenbroek en regenbroek, T-shirt met lange mouwen, T-shirt met korte mouwen, dik hemd, fleece vest en motorjas. Schoenen, sokken en motorhandschoenen als normaal. Met name dat laatste was een probleem; ik ben dus mijn winterhandschoenen vergeten. Ik zat al snel op de motor met de gedachte �zolang het pijn doet is er nog niets bevroren�. En elk uur �en naarmate de ochtend vorderde vaker- stond ik wel een tijdje stil om mijn handen aan de uitlaat te warmen en om mijn voeten weer tot leven te stampen. Al met al ging het. Maar net.
Ik ben over de E6 omlaag gereden, door Andelselv en Setermoen, naar Bjerkvik. Het was weer helemaal als vanouds; grauw en indrukwekkend, met verse sneeuw op de bergen om mij heen. Gelukkig kwam de weg nergens boven de 600 meter, maar af en toe kwam de sneeuw toch griezelig dichtbij. Al rijdend zat ik te piekeren; Noorwegen en stug volhouden, of Zweden en nieuwe grond? Mijn stijf gevroren vingers wezen richting Zweden. En ik was me pijnlijk bewust van het feit dat ik de route van de komende dagen door Noorwegen kan dromen, het meeste heb ik al vier of vijf keer gereden, en meestal met slecht weer. Ik had er geen zin meer in. In Bjerkvik heb ik nog wat laatste eetbare souvenirs ingeslagen, en een paar kilometer bezuiden Bjerkvik kon ik de E10 op, richting Zweden. Nieuwe grond, en dit keer niet om er zo snel mogelijk doorheen te rijden, zoals aan het begin van de vakantie. Dit keer ging ik echt Zweden bekijken.
De regen hield vrij snel na de grens op, al bleef het nog een tijdje nat, koud en winderig. Het hele landschap daalde langzaam, tot ik bij Kiruna kwam. Daar hielden de echte bergen het helemaal voor gezien. Kiruna is een flinke stad, omringd door ijzermijnen. Ik heb er geld gescoord, en benzine, en bij het uitrijden van de stad begon Zweden zoals ik het uit beschrijvingen kende. Een brede weg met grote, vloeiende bochten, meestal met een maximumsnelheid van 110 km/u. En bomen, heel veel bomen. Het landschap deed me op de een of andere manier nogal aan de Peel denken. Dennen en berken en af en toe wat stukken heide. Op de een of andere manier had ik de hele tijd het gevoel dat er achter die bomen gewone Hollandse weilanden en boerderijen lagen. Dat was niet zo, als de voorste rij bomen even terug week kreeg ik zicht op een zacht glooiend landschap met in de verte alleen maar meer bomen en heuvels, eindeloos. Het weer werd heel langzaam steeds beter. Minder dreigende wolken, af en toe nog wat verdwaalde druppels, maar ook af en toe een waterig zonnetje.
Ongemerkt schoot het allemaal heel hard op. Bij een pauze om de kaart om te vouwen ontdekte ik dat ik vlak bij de poolcirkel zat. Wauw, in Noorwegen zou ik daar pas morgen rond de middag aankomen! En inderdaad, om precies 6 uur reed ik over de Zweedse poolcirkel. Eethuisje? Jawel! Friet? Jawel! Al had ik de indruk dat men niet echt blij met mijn bezoek was.
DE MAAN! Eerste nacht in weken, en daar verschijnt een volle maan over de Oostzee!
vorige week
volgende week
