SEVGİLİ GÜNLÜK

Epeydir yazamadım sana. Neden dersen bu aralar çok meşgulüm; bir popülerim, bir revaçtayım sorma! Herkes peşimde, sürekli beni kucaklamak, kurtarmak, kollamak istiyorlar. Gün geçmiyor ki bıyıklı amcalardan biri görünmesin ekranda, bıyıklarını titreterek “kucaklamak”tan bahsetmesin. Bu bıyıklıların başkan seçimleri mi ne varmış, işte bu “baş bıyıklı” en iyi “kucaklayan” olmalıymış. Beni en iyi kucaklayan, hop hop hoplatan başkan olabilecekmiş. Dur bakalım, bekliyorum…

Sadece bıyıklısı değil, hemcinslerim de peşimde. Bir hanım teyze var, eski komşumuz Şahiye Teyzeye benzetiyorum onu ben – daha çok felç geçirdikten sonraki haline. İşte o da dolaşıyor kapı kapı "aman" diyor, "sadece kucaklamak içime sinmiyor benim, hep beraber olalım beraberce mıncıklayalım."

Bir zaman önce de “illa ki sine-i sana döneceğim” diyen hayranlarım da olmuştu ama bir numara çıkmamıştı çok şükür. Sonra da enflasyondu Avrupa birliğiydi derken beni biraz unuttular diye seviniyordum. Ama ne gezer… Yazın konu bulamayınca hayvanat bahçesinde serinleyen kuşlara dadanan haber bültenleri gibi, bunlar da dönüp dolaşıp tekrar bana musallat oldular.

İşte böyle cancağızım günlüğüm. Bu aralar yalnız sokağa çıkamıyorum, bir tenhada sıkıştırırlar da kucaklamaya kalkarlar diye.

“Halk” olmak da zor iş canım, sürekli popoyu kollamak gerekiyor!