BURSA’DA RAMAZAN ÇADIRLARI

Yaralı parmağa işemez hale gelmiş, bencillik gelişmişliktir zanneden halkımızın, ramazan ayında bir miktar yardımlaşır, etrafına bakar olmasından ben hiç rahatsız değilim.

Ben bu ay böyle bir farklılık hissediyorum, bu yüzden de şirket sahiplerinin niyetinin belediyeye yaranmaktan ibaret olmadığını sanıyorum ve umuyorum. Ama benim gözlemlerim Bursa'ya ilişkin. Ve Bursa son derece gelenekçi bir yapıya sahip. Dejenerasyonun olmadığını söylemek mümkün değil elbette ama değerlerin bir kısmı muhafaza ediliyor diyelim. Üstelik İstanbul'dan farklı olarak bu yıl Bursa'da çadır masrafından kaçınmak için iftar yemekleri düğün salonlarında verilmeye başlandı.

Diğer yandan, elbette balık tutmayı öğretmeleri gerekiyor birilerinin. Ama bu gereklilik balık dağıtmaya engel değil ki. Bu başka bir tartışma değil mi?

Son olarak, ben iftar yemeğinin bir İslam kuralı olduğu kadar Türk geleneği de olduğunu düşünüyorum. Biraz ilgilenince, müşterilerine ve dostlarına iftar yemeği veren Musevi tüccarları, oruç tutmadığı halde iftar daveti veren, çağırılınca iştirak eden insanları fark etmek mümkün.

Pek çok konuya bu açıdan bakmak ve olan bitenin farkında olmak çok gerekli biliyorum ama her konuda din istismarı aramak biraz fazla hassasiyet olmuyor mu? Hassas hale getirilmemizin neden olduğu algı bozukluğu gibi yani. Üstelik ben dinle ilgili olan olmayan tüm geleneklere sahip çıkmamız gerektiğini düşünüyorum, bizi biz yaptıkları için. Biz olmak ben olmaktan daha güzel çünkü. Hem iğne oyalarının olmadığı bir hayat güzel olur muydu?