BARBARLIK TARTIŞMALARI ÜZERİNE

Olup bitenler tedirginlik verici değil mi? Linçler, linci onaylar nitelikte yetkili demeçleri, başka bir yerde açık linç çağrısı. Ve korkan insanlar. Kendi mahkemesine gitmekten tedirginlik duyduğunu söyleyen yazarlar. Bunun üzerine barbarlık üstüne yazılar yazan "köşe kadıları".

Dikkatimi çeken nokta şu ki, bazı kesimleri barbarlıkla suçlayan aydın insanların yazdıkları da son derece tahammülsüz. Peki duygularını şekillendirebilmek, sonrasında da hoşgörüyü kendinin doğal bir unsuru haline getirebilmek gelişmişlikle ilgili değil mi? Birileri ile yumruklaşmayan ama yazdıklarından bunu yapmamak için zor durduğu anlaşılan birinin, ilkel olduğu çok ortada öteki ile farkı nedir? Acaba bizim asıl sorunumuz farklılıkların aynılığı mıdır?