KARŞI KOYUŞ

Garip şekillerde çıkıyor karşıma kendi “karşı koyuş”um...

İnanılmaz bir biçimde, beni bağımsızlaştıran her şey karşı koyuşumu simgeliyor bugün... Bana dokunabileceğini düşünen “şey”lerin bana dokunamaması gibi, bana dokunmadığına inanan “şey”lerin aslında kendi gerçekliğimde nasıl da bana dokunabilmelerini sağlıyor olmam beni şaşırtıyor. Bağımsızlık hissi veren bu varoluş inancı, garip bir şekilde bağımsızlığımı elimden alıyor, bana dokunmadığını sanan tüm “şey”lere bunu iddia edebildikleri için sinirleniyorum ve sonra bu durumun elimi kolumu bağladığını görüyorum. Acı ama gerçek, hoşuma gidiyor bu durum...Ve acı çekmek varlığıma daha çok inandırıyor beni...

Bilinçlilik anı mı yaşadığım, ayrımsayamıyorum. Bakışımı bu garip varoluş ve yönlendirebilme yeteneği yönetiyor artık... Bakışım değişiyor her şeye! Her şeye kızar oluyorum işte...

Ve garip bir şekilde kendi kendime ispatımı, acı verse de, böyle sürdürüyorum. Bana dokunamayacağına inanan “şey”lerin bana dokunmasını sağlıyorum... Acı kendini besliyor, ama ben durdurmuyorum. Girdap büyüyor ..

Şimdi fiziksel hiçbir şey artık yönlendiremez beni, beden çok anlamsızlaştı...Ruh var artık, ruhu kalp, kalbi beyin yönetiyor... Çelişki doğuyor, anlamsız bedenin bir parçası anlamlı olmasını istediğim kısmın tamamını yönetiyor böylece...Girdap daha da büyüyor...

Gerçekliği ben yaratıyorum, benim içinde olmasını istediğim her şey içinde işte!! Yapıyorum, acı çok büyük...Ama durdurmayacağım!!!!!!!!

İspat olana dek “duruyorum”...