pagina 11
'Goede morgen' zei mevrouw Song toen ik weer verrezen was. �Ook goede morgen� zei ik. �Hoe gaat het� vroeg ze? �Goed zei ik, ik heb een vrije dag vandaag�. Verjaardag? Vroeg ze terwijl ze haar hazelnootkleurige hand moederlijk op mijn bovenarm legde en goedkeurend mijn HEMA overhemd inspecteerde. �Nee, vrije dag, adv: geen werk!!�. Nu begreep ze het, want haar Engels is nog niet zo goed. Ik gaf weer wat was af en ontbeet met een broodje Laos vol met ei, aardappel, ma�s, tomaat, sperziebonen en weet ik wat nog meer allemaal. Ik liet het internetcaf� voor wat het was en ging naar de kapper die me voor de helft van de prijs van zijn concurrent netjes schoor. Geen 10.000 kip maar 5.000 kip, een halve euro. Tevreden maakte ik een wandeling over de markt en juist toen ik besloten had een fiets te huren begon het te regenen. Dan niet. Gelaten liep ik naar mijn vaste stek aan de rivier en zette het op een lezen zeg, niet te filmen. Naast het restaurant waren bouwvakkers een muur aan het aansmeren. Van Laotianen wordt gezegd dat ze lui zij. Er is een gezegde dat luidt: 'de Vietnamezen planten de rijst, de Cambodjanen kijken hoe hij groeit en de Laotianen luisteren er naar'. Er zal wel een kern van waarheid in zitten maar in de tijd dat ik een flink aantal hoofdstukken las zijn deze jongens onophoudelijk aan het werk geweest en lieten zij een muur achter, zo glad als een babybilletje. Niet ��n sjekkie is er gerookt. Ik stak mijn duim goedkeurend op en nam er een foto van. Op de rivier werd het uitzicht verstoord door felgeel gehelmde kajakkers uit Europa en Amerika. De kleuren van hun kleding, boot en helm vloekten enorm in het verstilde rivierlandschap. Wie bedenkt die kleuren in vredesnaam? De ferry die tussen de diverse dorpen op een neer vaart valt helemaal niet op, sterker nog lijkt een met de rivier.
Intussen ben ik erachter dat de natuur van Laos verpletterend mooi is. Tijdens het lezen komen piepkleine vogeltjes langs, fladderen er de meest fantastisch gekleurde vlinders over de bomen, groeit de rijst in een schitterend groen landschap en krijg ik geregeld bezoek van een vlieg, mier of ander insect. Het karstgebergte dat als flink begroeide stalagmieten in het landschap staat wordt omhuld door laaghangende bewolking en elk moment van de dag is het licht anders. Het ene moment valt er een buitje, dan schijnt de zon weer en even later valt er een zwembad water in een keer naar beneden dat het gevoel van het zalig nietsdoen alleen maar onderstreept. Ik ga nog een praatje met mevrouw Song maken, misschien voelt ze wel iets voor een joint venture?
Lees verder op de volgende pagina..
