Vang Vieng, donderdag 11 juli 2002. 18:15 uur.
Ontmoeting met mevrouw Song.
Vang Vieng is niet alleen een stadje waar de toeristen in de meerderheid lijken te zijn. Vang Vieng is ook een stadje dan even buiten de kern een oorverdovende stilte uitstraalt, waar mensen bezig zijn de kost te verdienen en waar het uitermate goed ontspannen is op een hardhouten terras aan de rivier.
Nadat ik de kamer afgesloten had en naar beneden ging zag ik de eigenaresse van Thavisouk Guesthouse op een uitbundig gedecoreerde houten bank zitten. Desgevraagd nam ik naast haar plaats en vertelde ze ongevraagd over haar leven. Ze behoort tot de Hmong minderheid en komt uit een dorp hier 25 km vandaan. Ze vertelde dat ze door haar ouders op haar 16e was uitgehuwelijkt maar dat het na 2 jaar 'finished' was. Goed zo knikte ik begrijpend. Sindsdien is ze alleen en dat leek haar het beste. Mij ook beaamde ik volmondig. In haar geboortedorp heeft ze een winkeltje gehad waarmee ze, schrik niet, $ 50.000,- aan contanten gespaard had. Haar ouders doen in het dorp ook goede zaken en adviseerden haar in Vang Vieng iets te beginnen. Dat werd het begin van wat ik langzamerhand als het Songimperium ben gaan beschouwen. Ze liet het oude bamboe optrekje slopen en begon er een herberg met intussen 24 kamers. Dat ik op de beste kamer met nummer 24 slaap berust op een simpel toeval. Ms. Song ging door met vertellen. Elke dag is het 'full house', ze rekent $ 3,- per kamer en wil volgend jaar 36 kamers gerealiseerd hebben. Daarnaast runt zij een wasserij en heeft ze 5 jongens uit haar dorp in dienst. Als je een jaar voor me blijft werken krijg je een bromfiets cadeau had ze tegen de jongens gezegd. Eigenlijk zo fantaseerde zij hardop zou ik hier een receptie moeten maken. 'Ja' dacht ik hardop mee, dan kun je hier een bureau plaatsen en eigenlijk zou je een internetcaf� moeten openen, alleen heeft dat nu nog niet zoveel zin als het allemaal zo langzaam gaat. Ze zei dat ze niets van computers wist, maar dat kun je toch leren opperde ik enthousiast? Hier heb ik er 7 van gekocht wees ze op een kajak die naast de wasserij op een stellage lag. Wat kost dat nou vroeg ik? Zevenhonderd dollar zei ze. Da's 'n hoop geld zei ik vol ontzag. Och wat ben ik moe zei ze haar hand over haar voorhoofd halend. Toen ik hier kwam wonen woog ik 55 kilo en was ik erg dik, nu weeg ik nog maar 46 kilo. Wat zei de dokter vroeg ik ongerust. Niets aan de hand had hij gezegd. Nee hoor, heel normaal dat je geen eetlust hebt en zienderogen afvalt. Goeie dokter. Intussen had zij een fles bier laten komen met twee glazen en schonk ze beide in. Gezondheid zei ik veel betekenend toen ze mij het volste glas aangereikt had. Intussen had ik het gevoel dat we elkaar al een hele tijd kenden. Dat kwam waarschijnlijk omdat Ann uit Baltimore mij haar naam en adres gegeven had. Kan ik even het oude gastenboek zien vroeg ik, eens kijken of ze er in staat. Mevrouw Song zei verschrikt dat ze dat niet meer had alsof ik van de belastingen was en kwam controleren of ze alles wel netjes opgegeven had. Toen ik m'n glas leeg had bedankte ik netjes voor het biertje en zei dat ik naar de rivier ging. Om de zonsondergang te bekijken? Inderdaad. Ik begaf me naar een mij intussen vertrouwde stek, ik was er tenslotte al een dag. Ik nuttigde een prima maaltijd, genoot van het uitzicht, Beerlao en ging terug naar het hotel.
Buiten, waar ik 's middags met mevrouw Song gezeten had, zaten nu de twee Nederlanders uit de bus het was intussen donker. De een die Piet genoemd werd had verband op zijn hoofd. Zij waren als een speer de volgende dag de grotten gaan bekijken die Ann mij ten stelligste had afgeraden. Piet had zijn hoofd aan een stalactiet gestoten en moest zijn hoofd in het Vang Vieng Hopital zoals het heet laten hechten. 'Borreltje' vroeg de ander die Jaap genoemd werd. �Sla ik nooit af� zei ik. Ze hadden een fles Laotiaanse whisky op de plaats staan waar ik 's middags met mevrouw Song nog een pilsje gedronken had. Hij schonk mij een flinke slok in een bierglas in en we proostten op Laos. Hij smaakte opvallend mild. Thuis, zei Piet die een enorme grijze stoppelbaard had, heb ik meestal flessen van f 110,- 1) maar eerlijk gezegd vind ik deze lekkerder. Ik schoot in een onbedaarlijke lach en nam nog maar eens een slok. Wat kost deze dan? Minder dan een euro bekende hij zonder enige zichtbare schaamte. We praatten wat over Laos en andere reizen en toen de fles leeg was leek het mij het beste om te gaan slapen.
1) f 110,- = � 49,90
Lees verder op de volgende pagina...
