| Frans van Kempen Reisverhaal: Mexico 2003 |
| De R�o Grijalva stroomt er doorheen en de rotswanden steken ruim 150 meter, soms volledig verticaal de hoogte in. De gids remt af en toe af en geeft in goed Spaans uitleg, ik kan er niets van volgen helaas. Toch is het een aangename tocht, de vogels laten zich niet zo gauw verstoren door de langsrazende boten en even verder trekken lepelaars de aandacht. Ze zitten met hun grote bek in een groepje op een horizontale tak van een dode boom die uit het groene water steekt. Halverwege stoppen we even voor een foto bij wat heet: �Arbol de Navidad� . http://www.balum.com/images/varboldenavidad_small.jpg Het laat zich moeilijk omschrijven: uit de rotswand druipt constant een hoeveelheid water en als we eronder varen voel je de druppels op je warme huid. In die druppels zit kalk en die kalk heeft zich in de loop van de jaren afgezet tegen de buitenkant van de rotswand, een soort druipsteengrot, maar dan buiten zeg maar. Er zijn daardoor een halve parasolachtige vormen ontstaan die steeds doorgroeien. Ik heb nog nooit zoiets gezien, er groeien hedera�s en andere tropische planten op. We gaan weer verder. Het keerpunt van de tocht is na ongeveer een uur bij een dam waar de boot niet verder kan. Hier wordt elektriciteit voor de omgeving opgewekt, de gids geeft uitleg en laat zijn baseballpet rondgaan voor een fooi. Met een enorme vaart varen we terug naar de haven van Chiapa de Corzo. De rotswanden blijven een indrukwekkend aanzicht bieden, maar tijd voor rust, foto of uitleg is er niet meer. Ik berg mijn camera weer op, doe mijn zwemvest af en stap ritsend uit. Chiapa de Corzo is een rustig stadje waar vooral Mexicaanse toeristen blijken te komen, ik was de enige gringo in de boot en veel anderen heb ik er niet gezien. |
| Met een busje van dezelfde maatschappij reis ik terug naar Tuxtla. Ook deze chauffeur is zeer ontspannen en er gaat een weldadige rust van uit. In plaats van snel optrekken en overhaast afremmen zoals ik gewend was de laatste dagen zet deze man de enigszins gebogen ijzeren versnellingspook in zijn eerste versnelling. De pook is afgezet met een doorzichtige plastic knop gevuld met een vloeistof waar een witte zwaan met grote zwarte ogen opdrijft, het is tijd voor de tweede versnelling, even uit laten rijden en kijken of er misschien iemand mee wil. Nee, die Mexicanen komen er wel en als het vandaag niet is, is het zeker morgen. Eenmaal terug in de stad reken ik af met 8 peso . Even wachten zegt de chauffeur het is $ 7,50 en hij geeft me heel eerlijk 50 centavos, een halve peso terug. |
| Ik ga even lunchen en meteen weer op weg naar de dierentuin. Als ik op de hoek van een straat de weg vraag vertelt een jongen met een pluizende snor die zijn leeftijd met gemak verraadt me dat de dierentuin vanmiddag gesloten is. Van buiten reageer ik teleurgesteld maar van binnen ben ik blij. Het is zaterdagmiddag en ik heb lekker vrij dus. Geen dierentuin, en zeker niet als vroeger grind harken, auto wassen of erger sedums inpakken. Voor de zekerheid bel ik even naar de dierentuin, want je weet maar nooit. Als de man die de telefoon opneemt en hoort dan mijn Spaans nog niet is wat het zijn moet zegt hij: the zoo is closed. Fluitend loop ik naar Maria Dolores en onderweg controleer ik de post even. Omdat het gigantisch begint te regenen betekent dat dubbel geluk: ik had anders in de dierentuin moeten schuilen bij de apen en nu kan ik meteen even een internetcaf� inschieten om dit verslag te schrijven. |
 |
 |
|
|
|
 |