mexico9

Frans van Kempen
Reisverhaal Mexico 2003

San Christ�bal de las Casas, Zinacant�n, San Juan Chamula.

Het is maar een tocht van 2 uur van Tuxtla naar San Christ�bal de las Casas maar die twee uur heb ik met mijn neus tegen het raam gedrukt gezeten vanwege het uitzicht op de bergen en dalen. In die tijd zou ik ruim 1600 meter stijgen en kon ik genieten van de eindeloze vergezichten, de talloze haarscherpe bochten waarin het gemakkelijk inhalen was als je een gezonde dosis doodsverachting had en zag ik schitterende vegetatie tussen de talloze plaatsen op de heuvels waar door de lokale boeren ma�s verbouwd wordt. Geen plekje wordt onbenut gelaten. Ik had de dierentuin waar onder andere een paar honderd soorten vlinders te zien zouden zijn moeten laten schieten omdat hij gesloten was en nam deze bus in de ochtend naar San Christ�bal de las Casas. Geen idee waar ik die nacht zou slapen, ik had niets gereserveerd.

De aankomst was een verademing, slechts ��n vrouw in prachtige klederdracht overhandigde mij een briefje waarop een hotel aanbevolen stond. Er stonden weliswaar taxichauffeurs, maar die lieten je met rust als je �gracias� zei. Ik gooide m�n rugzak over de schouder en liep de stad in die 113.000 inwoners telt. Al gauw wordt me de charme van deze stad duidelijk. Hier hebben de Spanjaarden op aangename hoogte een stad gebouwd in koloniale stijl en gezien de aantrekkings-kracht die de stad op zowel het nationale als het internationale toerisme heeft verkeert hij in goede staat, de gevels die opgetrokken zijn van klei, koeienuit-werpselen, stro en bamboe zijn netjes gestuukt en in de meest bijzondere kleuren geverfd. Vari�rend van wit tot kobaltblauw, daartussen zag ik lichtoranje, zeegroen, flessengroen, indigo, robijn- en wijnrood, lichtgeel etc. Te mooi en te veel om op te noemen.

De keuze uit hotels was enorm en ik besloot een beetje in de buurt van het busstation te blijven, zodat ik niet zo�n eind met de rugzak hoefde te lopen. Op goed geluk liep ik hotel Lucella binnen, gerund door een vriendelijke familie en gelegen rondom een patio zo schreven de medewerkers van Tony Wheeler, de directeur van reisgidsenuitgeverij Lonely Planet over dit hotel. (Zie ook www.lonelyplanet.com) In de lobby zit vader met de kinderen televisie te kijken en een dochter laat me een tweepersoonskamer zien waar je met gemak met zijn drie�n had kunnen logeren. De kamer is voorzien van professioneel granolwerk, alleen de bovenliggende laag is oranje geschilderd hetgeen een fraai effect heeft, het plafond voorzien van solide, massieve balken. In een Romaanse nis is een spiegel in dezelfde vorm aangebracht en bij het raam is ruimte om je bagage kwijt te kunnen en te schrijven. In de hoek hangen schelpvormige gekleurde lampen, het heeft daardoor iets romantisch. Buiten v��r de kamer is een bordes gelegen aan de patio, er staat een tafel met twee stoelen waar ik kan zitten lezen, schrijven en eten. Ik schrijf mezelf in en betaal twee nachten vooruit: 18 euro.

Russell had me voor deze omgeving extra gewaarschuwd, het was er moeilijk foto�s maken en de mensen zouden je aanvallen als het toch deed, dus met enige voorzichtigheid verkende ik de stad met het fototoestel in mijn rugzak. Al vrij snel bleek het met die vijandige sfeer wel mee te vallen, ik zag veel westerse en Mexicaanse toeristen en menig videocamera gericht op de kleurrijke bevolking die vaak uit nabij liggende dorpen komt om hun waar te verkopen. De schuchterheid en aangeprate angst waren dan ook al gauw voorbij en haal ook ik m�n fototoestel voor de dag, al houd ik het voor de zekerheid nog even op gebouwen, kerken en de kathedraal die aan het immense plein staat en waar een fluitspeler op verzoek van een Amerikaanse toerist �El condor pasa� speelt. Op straat zitten jochies met hun schoenpoetsspullen maar wat meer opvalt is de enorme eigentijdsheid van de stad. Er zijn talloze winkels, restaurantjes en andere neringen te vinden. Talloze internetgelegenheden, een giromaat en wasserettes. Enigszins verbaasd loop ik rond en keer tevreden terug naar hotel Lucella, door de ijle lucht raak je snel vermoeid.

Vrouwen op het kerksplein van San Juan Chamula

Ik was benieuwd of ik Susie uit Boston nog zou treffen, ik zat naast haar in de bus van Oaxaca, een jonge vrouw uit Boston, alleen op reis en ook op weg naar het noorden. Ze zou er nog zeker tot woensdag zijn had ze gezegd, je weet maar nooit. Ze is econome, maar ging toch weer terug naar de schoolbanken om zich verder te specialiseren