Ik was benieuwd of ik Susie uit Boston nog zou treffen, ik zat naast haar in de bus van Oaxaca, een jonge vrouw uit Boston, alleen op reis en ook op weg naar het noorden. Ze zou er nog zeker tot woensdag zijn had ze gezegd, je weet maar nooit. Ze is econome, maar ging toch weer terug naar de schoolbanken om zich verder te specialiseren. Terwijl er een gewelddadige Amerikaanse film opstaat vraag ik met enige onschuld in mijn stem: �is het normaal dat ze elkaar in de V.S. op zo�n bloedige manier overhoop schieten? � �Oh ja�, antwoordde ze luchtig �zo gaat het bij ons de hele dag door�. Die dag kwam ik haar in ieder geval niet tegen.
Na diverse wandelingen gemaakt te hebben en talloze straten en zijstraten gezien en gefotografeerd te hebben besloot ik een tocht naar de omliggende indianendorpen te maken. Dat was me van diverse zijde geadviseerd en uit veiligheidsoverwegingen (Russell) boekte ik een toer bij Zapata Tours. De volgende ochtend reden we met twee luxe auto�s, twee gidsen (Engels- en Duitstalig), en 6 toeristen naar Zinacant�n dat niet meer dan 10 km buiten de stad ligt. De gids blijkt een indiaan uit de omgeving van Tuxtla te zijn en op het gemak, ik ben intussen niet anders gewend, rijdt hij de bergen in. Mijn medereizigers komen uit Zweden en Zwitserland en in de andere auto zit een Frans stel. Aangekomen in Zinacant�n (laat je camera er niet zien had Russell gezegd) parkeren we vlakbij de kerk en zien we al de eerste vrouwen hand in hand en gekleed in kleurrijk kostuum de straat in komen. De gids legt uit dat de vrouwen hier van kinds af aan voor elkaar zorgen en daardoor een zekere mate van solidariteit voor elkaar aan de dag leggen. Als ze later getrouwd zijn en een van de mannen behandelt zijn vrouw slecht dan slaan de vrouwen de man in kwestie in elkaar om hem een lesje te leren. �Goedzo� mompel ik tevreden. Het gaat er hier anders aan toe dan in Chamula gaat de gids verder. Daar hebben de vrouwen geen aanzien en kan een man meerdere vrouwen hebben. De vrouwen zijn intussen al wat dichterbij gekomen; je kunt nu wel een foto maken zegt de gids die Antonio heet. Zeker met mijn zoomlens lukt dat aardig en met de vijandelijkheid valt het wel mee vind ik. We lopen de kerk in en daar legt Antonio uit dat de Tzotzil zoals de indianen in deze regio heten het Christendom pas sinds 100 jaar een beetje aanvaard hebben, althans in Zinacant�n. Wat hij daarmee bedoelt zal later in Chamula blijken. |
