| Frans van Kempen Mexico 2003 Reisverhaal |
 |
| Vrijwel in elke stad kun je even on line gaan |
| De bus die me naar Chiapas de Corzo brengt vertrekt vrijwel meteen. Er komt een oudere vrouw naast me zitten aan wie ik straks handig de weg kan vragen. De snelheid waarmee Russell en ik de laatste dagen geleefd hebben verdwijnt langzaamaan uit mijn systeem. De chauffeur trekt rustig op, kijkt even of er nog mensen langs de kant van de weg staan die meewillen en rijdt op het gemak veer verder, op zijn elfendertigst kun je wel zeggen. Hij houdt zich netjes aan de snelheid en dat kan ik van Russell niet zeggen, laat zo nu en dan iemand voor gaan en de conducteur int pas het verschuldigde bedrag als je uitstapt. Het is maar 12 km naar de volgende plaats, de zon schijnt volop, de wegen verkeren deze in goede staat en ik heb een toeristisch dagje voor de boeg. Gisteren heb ik nog een tijdje door Tuxtla gelopen, een aardige stad met veel rechte wegen die allemaal een nummer hebben, zo kun je gemakkelijk de weg vinden. Op het centrale plein waar ook de nieuwe, witte kathedraal San Marcos aan ligt speelt een band zeer fraaie, melancholisch klinkende muziek, gadegeslagen door de lokale bevolking. Ik voel me echt op vakantie. Het valt me op dat de Mexicanen in het algemeen en de indianen in het bijzonder zeer klein van stuk zijn. Ik voel me er een reus bij en dat gebeurt niet zo vaak. Ik mag al blij zijn als mijn leerlingen me niet boven het hoofd uitgroeien. Op de trappen van het plein zitten jongens met hun schoenpoetskistje en volwassen mannen verkopen kauwgum en aanverwante artikelen. Terwijl de zon fraai oranjegeel ondergaat begeef ik me op m�n gemak naar het hotel waar de ramen een dag dicht gezeten hebben op advies van Russell , het is er dan ook lekker benauwd. De zekere mate van luchtstilstand probeer ik te verdrijven met een ventilator. Het is 21:00 uur op mijn reiswekker. |
 |
| Canyon del Sumidero warm aanbevolen!! |
 |
 |
| Arbol de navidad, canyon del Sumidero |
| Na een klein halfuur bereiken we Chiapa de Corzo en de vrouw naast me vertelde me desgevraagd dat het maar �dos cadres� lopen is naar de boot die me door de fameuze canyon zal voeren. Ik loop nog even een toeristenbureau binnen om een en ander in het Engels te verifi�ren, maar het klopt allemaal. Op straat lopen talloze indianenvrouwen rond in de meest kleurrijke kostuums, op hun rug dragen ze de baby en op hun buik een keur aan sleutelhangers en andere toeristische snuisterijen. Het gitzwarte haar hebben ze op een knot op de voorkant van hun hoofd zitten. Als ik bij de kade aankom blijkt er net een boot van 12 personen vol te zijn. Ik ben de eerste van de volgende boot vertelt een jongen met een baseballpet op. Ik wacht gelaten op een wit smeedijzeren en fraai gedecoreerd bankje. Als snel voegt er zich een familie van 6 personen bij me, allemaal Chillango�s zoals de inwoners uit Mexico-Stad degenererend genoemd worden of op zijn minst mestiezen, afstammelingen van de Spanjaarden en kleurrijk gemengd met indianenbloed. Dat schiet lekker op en na nog eens 5 minuten kunnen we instappen. |
 |
| De reisgids had me beloofd dat er nogal wat dieren te zien zijn onderweg en die belofte wordt al snel waargemaakt. De stuurman van de open boot gaat langzaam van start, het is een polyesterboot met een hemelsblauwe binnenkant die goed afsteekt tegen mijn zwarte rugzak. Na een tijdje maakt de boot meer snelheid en zoeven we langs fraaie waterkanten, begroeid met bomen, struiken en hier en daar een cactus. Op dode uit het water stekende boomstammen en takken zitten aalscholvers hun vleugels te drogen en steken slanke ibissen hun oranje snavel naar beneden op zoek naar een visje. In volle vaart gaan we nu door de 25 kilometer lange canyon, ik kan er niet zo gauw een goed Nederlands woord voor vinden. |
| Canyon del Sumidero |
 |
 |
|
|
|
|